“อ๊าก—!”
ภายในคุกของกรมอาญา เสียงกรีดร้องดังไม่ขาดสาย แม้แต่ผู้คุมกรมอาญาที่เห็นเรื่องเช่นนี้จนชินชา ยังฟังแล้วรู้สึกเย็นวาบไปถึงหนังศีรษะ
“ผู้ใดไปล่วงเกินซื่อจื่อเข้า?”
ผู้คุมสองคนขมวดคิ้ว อดพึมพำเสียงต่ำมิได้ แต่ก่อนซื่อจื่อแม้จะลงมือหนัก ทว่าล้วนให้ผู้อื่นจัดการแทน อีกทั้งเมื่อทรมานไปหนึ่งชั่วยาม ก็จะให้ผู้ต้องโทษได้พักหายใจบ้าง
ตั้งแต่ยามที่ซื่อจื่อมาถึงเมื่อเช้าตรู่จนบัดนี้ ฟ้ามืดแล้วก็ยังไม่หยุดพัก ทั้งยังลงมือทรมานด้วยตนเอง แส้ที่ใช้มิใช่เพียงแช่น้ำเกลือ หากยังเกี่ยวตะขอหนามไว้ด้วย ฟาดลงไปคราหนึ่ง เนื้อหนังก็หลุดติดมาด้วย
“ชู่ อย่าพูดอีกเลย!”
ผู้คุมที่อยู่ข้างกันชี้ไปยังห้องขังอีกด้าน “เห็นหรือไม่ ข้างในยังมีคนที่กำลังจะถูกทรมานด้วยหนูอีกคน”
ผู้คุมหันมองตาม เห็นหม้อดินใบใหญ่ตั้งอยู่เหนือกองฟืนที่ลุกโชน แว่วเสียงหนูร้องจี๊ด ๆ มาจากในหม้อ ชวนให้หนังศีรษะชาวาบ
นำหนูกับคนใส่ไว้ในหม้อพร้อมกัน แล้วจุดไฟรม เมื่อหนูในหม้อถูกความร้อนก็จะกัดแทะร่างของนักโทษอย่างบ้าคลั่ง มุดเข้าไปในร่างกาย นี่เป็นการทรมานโหดเหี้ยมที่มิได้ใช้มานานหลายสิบปีแล้ว
“ซื่อจื่อ จะ…จะทรมานด้วยวิธีนี้จริงหรือขอรับ?”
ผู้คุมที่ก่อไฟมองฉินเฟิงซึ่งถูกเฆี่ยนจนร่อแร่ แล้วหันไปมองหม้อดินที่ตั้งอยู่ สีหน้าลำบากใจอยู่บ้าง
“ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคุณชายรองแห่งจวนอู่แอนโหว หากกุ้ยเฟยหลิ่วกับตวนอ๋องทรงเอาผิดขึ้นมา…”
“ต่อให้ฝ่าบาททรงเอาผิด ข้าก็รับไว้เอง เจ้ากลัวอันใด?”