แส้ โซ่ตรวน เหล็กเผาแดง...
หลินซวงเพิ่งถูกลากเข้ามาในห้องของฉินเฟิง ก็ต้องตาพร่าเพราะเครื่องมือทรมานที่วางเรียงราย สิ่งเหล่านี้คืออะไรกัน?
นางหันไปมองฉินเฟิงอย่างตกตะลึง พลันนึกถึงชายชราผู้สิ้นหวังในตรอก หลานสาวของเขาถูกทรมานจนตาย ใครเล่าจะนิ่งเฉยได้?
เดรัจฉาน!
นางสูดลมหายใจลึก พยายามข่มอารมณ์ในใจ ก่อนกวาดตามองรอบห้อง สายตาหยุดอยู่ที่แจกันลายครามตรงมุมทิศตะวันออกเฉียงใต้
«หลินซวง คุณชายผู้นี้สนใจเจ้ายิ่งนัก วันนี้ให้เจ้าเลือกเองสักอย่าง อยากลองลิ้มรสสิ่งใดก่อนหรือ?»
ฉินเฟิงเอ่ยพลางหยิบแส้หนังสีดำสนิทขึ้นมาแกว่งเบา ๆ น้ำเสียงเจือความหยอกเย้าและชั่วร้าย «หรือจะลองสิ่งนี้ก่อน? นี่เป็นของเล่นที่ข้าถนัดมือที่สุด»
«เสียงแส้หนังฉีกเนื้อผสานกับเสียงสะอื้นครวญครางแสนเย้ายวนของเจ้า ช่างเป็นเสียงไพเราะที่สุดในใต้หล้า»
«ข้าก็ชอบเหล็กเผาแดงเช่นกัน แต่หากทิ้งรอยไหม้ดำไว้บนผิวขาวผ่องของเจ้า ข้าก็อดเสียดายไม่ได้ ส่วนโซ่ตรวนนั้นเอาไว้จัดการหญิงสาวที่ไม่เชื่อฟัง»
«เจ้ายังนับว่ารู้ความ คงไม่ถึงกับต้องให้คุณชายผู้นี้ใช้เครื่องทรมานเช่นนั้นกับเจ้ากระมัง?»
เขาพูดถึงตรงนี้ พลันนึกอะไรขึ้นได้ จึงตบมือแล้วกล่าวว่า «จริงสิ หากเจ้าไม่ชอบสิ่งเหล่านี้ คุณชายผู้นี้ยังมีของวิเศษอีกชิ้น»
«เจ้าชอบงูหรือไม่?»
หลินซวงเห็นฉินเฟิงมีท่าทีสนอกสนใจขึ้นมา จึงเดินอ้อมฉากกั้นไปยังด้านในห้อง นางรีบคว้าแจกันลายครามจากมุมห้องแล้วตามไป