“ซื่อจื่อ?”
หลินซวงทรุดลงในอ้อมแขนของฮั่วซืออัน ไหล่พลันคลายลง พิงอยู่กับอกเขาครึ่งหนึ่ง น้อยครั้งนักที่นางจะเกิดความรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาชั่วขณะ
“ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?”
แววตาของฮั่วซืออันมืดครึ้ม ทอดมองสันจมูกโด่งงามของหลินซวง ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย “อืม ข้าผ่านมาพอดี จึงแวะมาดูเจ้า”
ซื่อฟางที่ยืนอยู่ด้านหลังได้ยินดังนั้น ก็รีบก้มหน้าลง กลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้
ส่วนคนหลายคนที่คุกเข่าอยู่ตรงข้าม กลับไม่มีแก่ใจจะหัวเราะ พวกเขาเอ่ยตะกุกตะกักว่า “ซื่อ...ซื่อจื่อ?”
พวกเขานึกไม่ถึงเลยว่าจะได้พบฮั่วซืออันในสถานที่เช่นนี้ เมื่อครู่ตอนหลินซวงพูด พวกเขายังคิดว่านางแต่งเรื่องขึ้นมา
อย่างไรเสีย ใครจะคิดว่าหญิงข้างกายฮั่วซืออันจะพักอยู่ในตรอกอันห่างไกลเช่นนี้
“จับพวกมันให้ข้า แล้วคุมตัวไปขังคุกกรมอาญา!”
“ซื่อจื่อฮั่ว พวกข้าน้อยตาบอดมองไม่เห็นภูเขาไท่ซาน ล่วงเกิน...ล่วงเกินท่านกับแม่นางผู้นี้ พวกข้าน้อยขอโขกศีรษะขอขมา”
คนที่เมื่อครู่ยังวางอำนาจ บัดนี้รีบหมอบราบลงกับพื้นวิงวอน “ขอท่านเห็นแก่คุณชายบ้านข้าน้อย ไม่สิ ตวนอ๋อง โปรดไว้ชีวิตพวกข้าน้อยสักครั้ง”
ตวนอ๋อง?
หากคนเหล่านี้ไม่เอ่ยถึงตวนอ๋องก็คงไม่เป็นไร แต่พอพูดขึ้นมา ฮั่วซืออันก็นึกถึงคดีที่ตวนอ๋องขัดขวางจนไม่คืบหน้า เขาแค่นหัวเราะเบา ๆ
“เช่นนั้นก็ให้ท่านอ๋องมาหาข้าด้วยตนเองเถิด”
ชายชราผมขาวที่ถูกทุบตีจนร่อแร่เห็นเช่นนั้น ก็ฝืนพยุงกายลุกขึ้น “ใต้เท้าผู้ทรงธรรม ชาวบ้านผู้นี้มีความอยุติธรรมจะร้องทุกข์”
“คุณชายที่พวกเขาพูดถึงข่มเหงหญิงชาย ข่มขืนหลานสาวของข้า จนหลานสาวผู้น่าสงสารต้องผูกคอตาย ขอใต้เท้าผู้ทรงธรรมโปรดให้ความเป็นธรรมด้วย!”