เดินออกจากหมู่บ้านมาได้ไม่ไกล หลินจื้อจวินก็อุ้มเป่ายาขึ้นมา
แม้ลูกสาวจะไม่ได้บ่นว่าเหนื่อย แต่หลินจื้อจวินก็ยังกังวลว่าเธอยังเด็ก เดินมากเกินไปอาจทำให้ร่างกายบอบช้ำได้
เป่ายาอยากเดินเองมากกว่า และไม่ได้รู้สึกเหนื่อยด้วย แต่ก็ขัดใจคุณพ่อที่เป็นห่วงลูกไม่ได้ จึงยอมให้อุ้มแต่โดยดี
เดินไปได้ครึ่งทาง หลินหมิงอวี๋ก็เริ่มแสดงท่าทีอ่อนล้า หลินจื้อจวินจึงส่งเป่ายาให้เสิ่นเซียงอุ้ม ส่วนตัวเองก็อุ้มลูกชายขึ้นมา
เพราะไม่ได้รีบร้อน อีกทั้งยังพาเด็กมาด้วย ทั้งสองจึงเดินกันไม่เร็ว ระหว่างทางยังแวะพักถึง 2 ครั้ง กว่าจะถึงตัวเมืองอำเภอก็เกือบเที่ยงแล้ว
พอถึงอำเภอ เสิ่นเซียงกับหลินจื้อจวินก็ไม่ได้เดินเตร็ดเตร่ แต่มุ่งหน้าไปบ้านหลี่เจี้ยนเช่อกับเฉียนจินเหมยอย่างคุ้นเคย
เป่ายานอนซบอยู่ในอ้อมแขนของเสิ่นเซียง ศีรษะกลมเล็ก ๆ หันมองไปรอบด้านอย่างอยากรู้อยากเห็น คอยถามแม่เป็นระยะ
“แม่คะ นั่นอะไรเหรอ?”
“แม่ ๆ บ้านหลังนั้นทำไมสูงจังเลยคะ?”
“แม่คะ ของแปลก ๆ นั่นคืออะไรเหรอ?”
เสิ่นเซียงยิ้มพลางตอบคำถามของลูกสาวที่ช่างสงสัยอย่างอดทน
“แม่คะ ทำไมคุณลุงคนนั้นร้องไห้หนักขนาดนั้นเหรอ?” เป่ายาถามขึ้นอีกครั้ง
คำถามนี้ไม่เหมือนก่อนหน้านี้เท่าไร
เสิ่นเซียงชะงักไป ก่อนมองตามสายตาของลูกสาว แล้วก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งยอง ๆ ริมถนน ร้องไห้โฮโดยไม่สนใจภาพลักษณ์ของตัวเอง
ผู้คนรอบข้างพากันชี้ไม้ชี้มือใส่เขา แต่เขากลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ จมดิ่งอยู่กับความรู้สึกของตัวเองอย่างสิ้นเชิง