ขวัญใจทั้งบ้านยุคเจ็ดศูนย์: เจ้าก้อนนำโชคคือลูกรักของสวรรค์

ตอนที่ 10 เป่ายาน้อยจอมตะกละ

6 นาที· 1.4K คำ

หลังพ่อลูกคู่นั้นออกไปกินข้าว เสิ่นเซียงก็เริ่มซดน้ำแกงไก่

เพิ่งดื่มไปได้ไม่กี่คำ ก็ได้ยินเป่ายาน้อยส่งเสียงงอแง พลางพยายามยื่นมือเล็ก ๆ มาทางเธอ

เสิ่นเซียงซดน้ำแกงไปพลางพูดกับลูกไปพลาง “เป่ายาน้อยของแม่หิวแล้วเหรอ รอแป๊บนะ แม่ดื่มน้ำแกงเสร็จแล้วจะให้นมทันทีเลย”

เป่ายาน้อยยังคงส่งเสียงงอแง เสิ่นเซียงเหลือบมองใบหน้าของลูกแล้วก็ทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ไม่ได้

เห็นเป่ายาน้อยมีน้ำลายใสแจ๋วไหลย้อยลงมาเกือบถึงคอ เธอจึงรีบหยิบผ้ามาเช็ดให้สะอาด

“เหมือนที่พ่อหนูพูดไม่มีผิด เป็นเด็กน้อยจอมตะกละจริง ๆ ตัวแค่นี้ก็ตะกละขนาดนี้แล้ว โตขึ้นอีกหน่อยจะทำยังไงดีล่ะ!”

“แต่ถึงจะตะกละแค่ไหนก็ยังกินไม่ได้นะ เป่ายาต้องกินนมให้ดี รีบโตไว ๆ พอโตแล้วก็จะได้กินของอร่อยพวกนี้ไง”

ยังดีที่เป่ายาน้อยแค่ตะกละ ไม่ได้ร้องงอแง ทำให้เสิ่นเซียงกินข้าวได้อย่างสบายใจ

ในห้องโถง ทุกคนล้อมวงกินข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อย

เพราะวันนี้นาน ๆ ทีจะได้กินไก่ ย่าหลินจึงกัดฟันหุงข้าวขาวหม้อใหญ่

ข้าวขาวหอมกรุ่นราดน้ำแกงไก่ร้อน ๆ กินกับเนื้อไก่ชิ้นเล็ก ๆ และมันฝรั่งเนื้อนุ่ม อร่อยจนบรรยายไม่ถูก ทุกคนก้มหน้าก้มตากินกันจนไม่เงยหน้า

“ฮือ ๆ อร่อยเหลือเกิน!” หลินหมิงเสียงรู้สึกว่าอร่อยจนอยากร้องไห้ “ไก่ป่าอร่อยกว่าปลาเยอะเลย ถ้าเก็บไก่ป่าได้อีกก็ดีสิ!”

ใช่แล้ว หลินหมิงเสียงไม่ได้คิดว่าครั้งนี้ตัวเองจับไก่ป่าได้ แต่คิดว่าเก็บมันมาได้ต่างหาก

ทุกคนกำลังตั้งหน้าตั้งตากินข้าว ไม่มีเวลาพูดขัดคอเขา

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป