หลังพ่อลูกคู่นั้นออกไปกินข้าว เสิ่นเซียงก็เริ่มซดน้ำแกงไก่
เพิ่งดื่มไปได้ไม่กี่คำ ก็ได้ยินเป่ายาน้อยส่งเสียงงอแง พลางพยายามยื่นมือเล็ก ๆ มาทางเธอ
เสิ่นเซียงซดน้ำแกงไปพลางพูดกับลูกไปพลาง “เป่ายาน้อยของแม่หิวแล้วเหรอ รอแป๊บนะ แม่ดื่มน้ำแกงเสร็จแล้วจะให้นมทันทีเลย”
เป่ายาน้อยยังคงส่งเสียงงอแง เสิ่นเซียงเหลือบมองใบหน้าของลูกแล้วก็ทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ไม่ได้
เห็นเป่ายาน้อยมีน้ำลายใสแจ๋วไหลย้อยลงมาเกือบถึงคอ เธอจึงรีบหยิบผ้ามาเช็ดให้สะอาด
“เหมือนที่พ่อหนูพูดไม่มีผิด เป็นเด็กน้อยจอมตะกละจริง ๆ ตัวแค่นี้ก็ตะกละขนาดนี้แล้ว โตขึ้นอีกหน่อยจะทำยังไงดีล่ะ!”
“แต่ถึงจะตะกละแค่ไหนก็ยังกินไม่ได้นะ เป่ายาต้องกินนมให้ดี รีบโตไว ๆ พอโตแล้วก็จะได้กินของอร่อยพวกนี้ไง”
ยังดีที่เป่ายาน้อยแค่ตะกละ ไม่ได้ร้องงอแง ทำให้เสิ่นเซียงกินข้าวได้อย่างสบายใจ
ในห้องโถง ทุกคนล้อมวงกินข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อย
เพราะวันนี้นาน ๆ ทีจะได้กินไก่ ย่าหลินจึงกัดฟันหุงข้าวขาวหม้อใหญ่
ข้าวขาวหอมกรุ่นราดน้ำแกงไก่ร้อน ๆ กินกับเนื้อไก่ชิ้นเล็ก ๆ และมันฝรั่งเนื้อนุ่ม อร่อยจนบรรยายไม่ถูก ทุกคนก้มหน้าก้มตากินกันจนไม่เงยหน้า
“ฮือ ๆ อร่อยเหลือเกิน!” หลินหมิงเสียงรู้สึกว่าอร่อยจนอยากร้องไห้ “ไก่ป่าอร่อยกว่าปลาเยอะเลย ถ้าเก็บไก่ป่าได้อีกก็ดีสิ!”
ใช่แล้ว หลินหมิงเสียงไม่ได้คิดว่าครั้งนี้ตัวเองจับไก่ป่าได้ แต่คิดว่าเก็บมันมาได้ต่างหาก
ทุกคนกำลังตั้งหน้าตั้งตากินข้าว ไม่มีเวลาพูดขัดคอเขา