ก่อนออกเดินทาง หลินหมิงอวี๋ยังไม่ลืมวิ่งกลับเข้าห้องไปหอมแก้มนุ่มนิ่มของน้องสาว
เป่ายาเพิ่งเกิดได้ไม่กี่วัน พี่ชายตัวน้อยคนนี้ก็เริ่มติดนิสัยอย่างหนึ่ง ก่อนออกจากบ้านต้องหอมน้องสาวสักฟอด พอกลับถึงบ้านก็ต้องหอมอีกสักฟอด
เสิ่นเซียงมองลูกน้อยทั้งสองที่สนิทสนมกันจนแทบแยกไม่ออก รอยยิ้มบนใบหน้ากว้างเสียจนหุบไม่ลง
“ขึ้นเขาแล้วต้องเดินตามพ่อให้ดีนะ เข้าใจไหม อย่าวิ่งเล่นไปทั่วล่ะ”
หลินหมิงอวี๋พยักหน้าหงึก ๆ
หลินจื้อเหว่ยกับหลินจื้อจวินสะพายตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่เดินตามหลัง ส่วนหลินหมิงเสียงกับต้ายาสะพายตะกร้าใบเล็กกว่า นำเหล่าน้อง ๆ เดินกันเป็นขบวนใหญ่ขึ้นเขาไป
เด็ก ๆ วิ่งนำหน้าอย่างตื่นเต้น พอเจอเพื่อนที่คุ้นหน้าก็อดอวดไม่ได้ว่าตัวเองจะตามผู้ใหญ่ที่บ้านขึ้นเขาไปเที่ยว เรียกสายตาอิจฉาจากเด็กคนอื่น ๆ ได้ไม่น้อย
ไม่นานพวกเขาก็มาถึงตีนเขา
ด้านหลังหมู่บ้านซ่างหลินเป็นแนวภูเขาทอดยาวต่อเนื่องกัน ภายในป่าอุดมสมบูรณ์ไปด้วยพืชผล แต่น่าเสียดายที่มีสัตว์ป่ามากเช่นกัน ชาวบ้านจึงเข้าไปได้เพียงบริเวณรอบนอกเล็ก ๆ เท่านั้น ไม่มีใครกล้าเดินลึกเข้าไปกว่านั้น
ผู้เฒ่าผู้แก่เล่ากันว่า ในป่าลึกมีทั้งเสือ หมี และฝูงหมาป่า ทั้งยังมีงูพิษกับแมลงมีพิษอยู่ไม่น้อย ใครเข้าไปก็มีแต่ตายกับตาย
หลินจื้อเหว่ยกับหลินจื้อจวินพาเด็ก ๆ อ้อมเนินเขาเล็ก ๆ ที่พวกเขามักมาเล่นกัน แล้วเดินลึกเข้าไปต่อ
ข้างหน้าเป็นเขตหวงห้ามของเด็ก ๆ แล้ว หลินหมิงเสียงกับคนอื่น ๆ หันซ้ายหันขวามองไปรอบ ๆ อย่างสนอกสนใจ หวังว่าจะเจอของดีบ้าง