ย่าหลินกวาดตามองทุกคน ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “เอาละ ไม่ต้องเสียดายกันแล้ว หมูป่าตัวนี้ยังไงก็เก็บไว้ไม่ได้ ต่อให้ไม่มีเรื่องของอู๋ชุนฮวา ฉันก็จะบอกหัวหน้าคอมมูน ไม่คิดฮุบไว้คนเดียวหรอก”
“ทำไมล่ะครับ?” หลินจื้อจวินถามอย่างแปลกใจ
เขายังหงุดหงิดอยู่เลยว่าทำไมถึงเกิดเรื่องไม่คาดฝันอย่างอู๋ชุนฮวาขึ้นมา ไม่อย่างนั้นครอบครัวก็จะได้เก็บหมูป่าตัวนี้ไว้แล้ว
“บนโลกนี้ไม่มีกำแพงที่กันลมได้ หมูป่าตัวใหญ่ขนาดนั้น พวกเราปิดเรื่องให้มิดชิดไม่ได้หรอก หมูป่ากับไก่ป่ากระต่ายป่าเป็นคนละเรื่องกัน เพื่อความปลอดภัยของคนทั้งบ้าน เราเสี่ยงแบบนั้นไม่ได้”
ย่าหลินกล่าวอย่างหนักแน่นด้วยความหวังดี “พวกเธอยังเด็กเกินไป ผ่านเรื่องราวมาน้อย ไม่รู้หรอกว่าความปลอดภัยสำคัญแค่ไหน ต่อไปจำไว้ ต้องรู้จักวางตัว อย่าโลภมากเกินไป เข้าใจไหม?”
“เข้าใจแล้ว”
หลังจากย่าหลินพูดให้ทุกคนเข้าใจแล้ว คนอื่นจะคิดอย่างไรไม่รู้ แต่หวังเจาอี้ก็โล่งอกไปมาก
ในเมื่อยังไงก็เก็บหมูป่าไว้ไม่ได้ เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความผิดของเธอ เธอจึงไม่ต้องรู้สึกเสียดายขนาดนั้นแล้ว
ขณะโล่งใจ หวังเจาอี้ก็อดคิดไม่ได้ว่าแม่สามีขี้ขลาดเกินไป หมูป่าตัวหนึ่งแท้ ๆ ถ้าไม่มีใครจับได้ แล้วจะเก็บไว้ไม่ได้ตรงไหนกัน?
อย่างที่เขาว่ากัน คนกล้ากินอิ่ม คนขี้ขลาดอดตาย ถ้าเป็นเธอ เธอต้องเก็บไว้แน่ ปกติแม่สามีก็ปากกล้าเสียขนาดนั้น ทำไมถึงมาพลาดเอาตอนสำคัญแบบนี้นะ
ย่าหลินไม่รู้ว่าหวังเจาอี้กำลังนินทาอยู่ในใจ ไม่อย่างนั้นคงตบให้ตายไปแล้ว