สีหน้าของย่าหลินพลันเคร่งขรึม “ที่เธอพูดหมายถึงว่า ตอนฉันทำกับข้าว อู๋ชุนฮวาแอบหมอบอยู่นอกประตูใหญ่คอยแอบดูงั้นเหรอ?”
“ใช่ค่ะ ลับ ๆ ล่อ ๆ ไม่รู้ว่าคิดจะทำอะไร”
จนถึงตอนนี้ซุนต้าเหนียวก็ยังรู้สึกข้องใจ ยายอู๋แม้จะปากมาก แต่ก็ไม่เคยได้ยินว่ามือไม้ไม่สะอาด แล้วจะทำตัวเหมือนขโมยแอบมองประตูบ้านอาสะใภ้สามไปทำไมกัน?
“ไม่ว่าเขาจะคิดทำอะไร อย่างน้อยอาสะใภ้สามก็ระวังตัวไว้หน่อยจะดีกว่าค่ะ” ซุนต้าเหนียวเตือน
ย่าหลินขอบคุณซุนต้าเหนียว พอส่งเธอกลับไปแล้วก็เดินวนไปวนมาในบ้านอย่างกระวนกระวาย
“อู๋ชุนฮวาคนนั้นคงไม่ได้เริ่มสงสัยอะไรเข้าแล้วหรอกนะ?”
ย่าหลินไม่อยากคิดถึงความเป็นไปได้นี้ แต่เป็นศัตรูกันมาครึ่งชีวิต เธอรู้จักอู๋ชุนฮวาดี ถ้าในใจไม่ได้สงสัยอะไรและอยากหาหลักฐานมายืนยัน อีกฝ่ายคงไม่ทำตัวแบบนั้น
ถ้าอู๋ชุนฮวาจับผิดได้แล้วเอาไปป่าวประกาศ ครอบครัวของพวกเธอคงเดือดร้อนแน่
ย่าหลินรีบตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว
ยังดีที่ตอนนี้อู๋ชุนฮวาน่าจะแค่สงสัย ยังไม่มีหลักฐาน ไม่อย่างนั้นคงโวยวายไปนานแล้ว
คำเตือนของซุนต้าเหนียวมาถูกเวลาเหลือเกิน
“ไม่รู้ว่านี่เป็นเพราะเป่ายาคอยคุ้มครองด้วยหรือเปล่านะ?” เธอพึมพำกับตัวเอง
ย่าหลินตัดสินใจทันทีว่า ช่วงนี้จะไม่ขึ้นเขาและไม่กินเนื้อ ดูสิว่าอู๋ชุนฮวาจะจับผิดอะไรได้
อู๋ชุนฮวาไม่ใช่คนอดทน ไม่มีทางคอยจับตาบ้านเธอไปตลอดหรอก พอผ่านไปสักสิบวันหรือครึ่งเดือนแล้วยังไม่ได้อะไร เดี๋ยวอีกฝ่ายก็เลิกไปเอง