เจียงจ้าวสุ่ยฝึกฝนมาแล้ว 2 ปี
เทคนิคการร้องและพื้นฐานของเขาแน่นพอแล้ว การก้องกังวานในช่องอกยอดเยี่ยม เสียงหลบกับเสียงต่ำยังขาดอยู่บ้าง ถนัดเพลงป๊อปกับเพลงโฟล์ก ชอบอาร์แอนด์บี…
ครูสามารถหาข้อมูลเกี่ยวกับการประเมินเสียงร้องของเขาได้จุถึงระดับ G ในหัวเลยทีเดียว
หวังปินบอกว่าเขาความจำเสื่อมเพราะหกล้มหัวกระแทกตอนซ้อมเต้น แต่จริง ๆ แล้วครูรู้สึกเสียดายอยู่ไม่น้อย เด็กคนนี้ดูเหมือนจะไม่ได้มีพรสวรรค์ด้านการร้องเพลงมากนัก ถึงจะได้เกรด A+ มา แต่นั่นก็เป็นผลจากความพยายามและเทคนิคที่ฝึกฝนจนชำนาญ
พูดอีกอย่างก็คือ เด็กคนนี้มั่นคงมาก อะไรที่ทำได้ด้วยความพยายามและความมุมานะ เขาก็ทำได้หมด
แค่ยังขาดพรสวรรค์กับความรู้สึกละเอียดอ่อนอยู่บ้าง
ในเสียงร้องของเขา สัดส่วนของการแสดงมีมากกว่าความรู้สึกอย่างเห็นได้ชัด พูดอีกอย่างคือ เขาใช้การแสดงแทนความรู้สึก—
ถ้าเป็นเพลงเศร้า เขาก็จะทำสีหน้าเศร้าหมอง และปรับน้ำเสียงให้เข้ากับความโศกเศร้าให้มากที่สุด
ถ้าเป็นเพลงสนุก เขาก็จะทำสีหน้าสดใสน่ารัก ออกเสียงให้เบาสบายและฉับไวขึ้น
ในแง่ของเทคนิคแล้ว แบบนี้ไม่ผิด
แต่ปัญหาคือ ดนตรีเป็นศิลปะที่สื่อสารกันผ่านเสียง จะทำให้คนฟังประทับใจได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับ ‘ความรู้สึก’ ที่มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้ ซึ่งซ่อนอยู่ระหว่างถ้อยคำจริง ๆ
ที่จริงแล้ว ไม่ใช่แค่เจียงจ้าวสุ่ย เหล่าเด็กฝึกวัยรุ่นส่วนใหญ่ก็มีปัญหานี้เหมือนกัน
พวกเขาผ่านประสบการณ์มาน้อย เวลาถ่ายทอดความรู้สึกจึงยังตื้นเขินและเบาบาง
แค่หกล้มครั้งเดียว ผลลัพธ์จากความพยายามก็ลืมไปหมดแล้ว ถ้าต้องแข่งกันด้วยพรสวรรค์ เด็กคนนี้เสียเปรียบมาก