แปะ ๆ ๆ ๆ ๆ!
ในเวลาเดียวกัน ไฟบนเวทีก็สว่างจ้าขึ้น เสียงปรบมือจากด้านล่างเวทีกึกก้อง
“สุดยอดไปเลย!!!”
“ตื่นตะลึงมาก ระดับนี้ใครจะไปสู้ไหว! ตอนนี้ให้ฉันขึ้นเวทีไป ขาอ่อนจนแทบยืนไม่อยู่แล้ว ทำยังไงดี!”
“นี่เป็นเวทีที่เด็กฝึกควรทำได้จริง ๆ เหรอ แล้วพวกเราจะไปสู้ยังไงไหว?”
แต่ละทีมมีเวลาแสดงจำกัด พวกเขายังหายใจไม่ทันทั่วท้องก็เริ่มหาเสียงโหวตแล้ว ในเวลาอันแสนตึงเครียดกว่า 40 วินาที พวกเขาพูดเร็วที่สุดในชีวิต ในที่สุดก็ถึงช่วงที่เหล่าเมนเทอร์ให้คำแนะนำ
หมิงเฟย: “ว้าว! เอาละ อย่าโทษฉันเลยที่ตื่นเต้นขนาดนี้ คนที่เคยร้องและเต้นจริง ๆ เท่านั้นถึงจะเข้าใจความยากของเวทีนี้ได้! ทั้งท่ายกตัวและการร้องเสียงสูงตอนกลับหัวในเพลงช้า 62 บีพีเอ็ม พวกเธอกล้าบ้าบิ่นกันสุด ๆ แต่ก็ทำได้ถึงขนาดนี้!”
เธอมีสีหน้าตื่นเต้น มืออีกข้างที่ไม่ได้ถือไมโครโฟนตบโต๊ะติด ๆ กันหลายครั้ง
“โดยเฉพาะเธอ เจียงจ้าวสุ่ย การร้องเสียงสูงตอนห้อยหัว แรงที่กระทำต่อกะบังลมเปลี่ยนทิศทางไปหมด แต่เธอกลับควบคุมระดับเสียงได้แม่นยำไม่เพี้ยนเลย พื้นฐานแน่นขนาดนี้ พูดตามตรงนะ ฉันยังสู้เธอไม่ได้เลย”
ถังเยว่รับคำต่อ “ฉันเห็นด้วยกับหมิงเฟย พื้นฐานของเธอต้องผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักแน่นอน ไม่คิดเลยว่าก่อนหน้านี้สองเวทีจะยังแสดงความสามารถออกมาได้ไม่เต็มที่ แล้วครั้งนี้ยังมีเซอร์ไพรส์ใหญ่อีกด้วย”
เธอยังให้ความเห็นกับอีกหลายคน พร้อมแนะนำเรื่องเทคนิคการใช้เสียงอย่างมืออาชีพ