ไป๋อวี้ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึกแม้แต่น้อย ราวกับสิ่งที่จะฆ่าไม่ใช่เพื่อนร่วมพันธุ์เมื่อวาวันก่อน หากแต่เป็นเพียงมดตัวเล็ก ๆ ที่เห็นได้ทุกหนแห่ง
"ฉันมันเย็นชาเกินไปหรือเปล่านะ?"
ไป๋อวี้ถามไอหลิงที่อยู่ข้างกาย เมื่อเขาสั่งให้เหล่ามังกรยักษ์ออกไปสังหารเหล่าเจ้าเมืองผู้ภาคภูมิต่างพันธุ์ เขาก็ไม่รู้สึกว่าอารมณ์ของตัวเองสั่นคลอนแม้แต่น้อยจริง ๆ
เขารู้สึกราวกับว่าตนเองไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ ไร้อารมณ์พื้นฐานที่สุดของการเป็นคน
เขาถึงกับรู้สึกว่าตัวเองยิ่งไปกว่าพวกนั้นอีก—ไม่เหมือนมนุษย์เสียแล้ว!!
ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เหล่าเจ้าเมืองผู้ภาคภูมิต่างพันธุ์นั้นก็เดินทางมาจากโลกสีน้ำเงินด้วยกันทั้งคน เขาจะฆ่าก็ฆ่า ไม่มีแววแม้แต่น้อยว่าจะปรานีให้
"ท่านเจ้าเมือง นั่นเป็นเพราะท่านกำลังเปลี่ยนผ่านไปสู่สถานะขั้นสูง จนแก่นแท้ชีวิตเกิดการเปลี่ยนแปลง มันคือปรากฏการณ์หนึ่งของการอัปเกรดพลัง ไม่ใช่เพราะท่านเปลี่ยนไปหรอกครับ!!"
"ท่านเจ้าเมือง ชีวิตสายพันธุ์เดียวกันแต่อยู่ต่างขั้น แก่นแท้ชีวิตของพวกมันก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว จะว่าเป็นสองสายพันธุ์ก็ยังได้"
"พวกเราควรแสดงความยินดีด้วยต่างหาก ท่านกำลังก้าวไปในทิศทางที่ถูกต้อง เชื่อว่าอีกไม่นานท่านจะกลายเป็นเทพเจ้า และพวกเราทุกคนจะเป็นผู้รับใช้ที่ภักดีที่สุดภายใต้สังกาของท่าน!!"
"เหอะ พวกแกกำลังปลอบใจฉันอยู่ใช่ไหม!!"
"จะไปจริงได้ไง ทุกอย่างที่พูดมาคือความจริงใจของพวกเราทั้งหมด!!"
ไป๋อวี้ไม่รู้ว่าการเปลี่ยนแปลงของตัวเองถูกหรือผิด แต่ขอเพียงจุดประสงค์เดิมยังไม่เปลี่ยนก็พอแล้ว!!
สายตามองไปยังเหล่าเจ้าเมืองผู้ภาคภูมิต่างพันธุ์ที่พูดจาอวดดีอยู่ในระบบสื่อสาร ไป๋อวี้พิมพ์ข้อความหนึ่งบรรทัดแล้วกดส่งขึ้นไป
"ขอเตือนเหล่าเจ้าเมืองผู้ภาคภูมิที่ยอมสวามิภักดิ์ต่อต่างพันธุ์ทุกคน ระวังตัวกันหน่อย ในช่วงเวลาต่อจากนี้ ฉันเตรียมจะสังหารเจ้าเมืองผู้ภาคภูมิต่างพันธุ์สัก 5000~10000 คน"
ถ้อยแถลงของไป๋อวี้เหมือนระเบิดที่ถูกขว้างลงกลางทะเลสาบอันสงบสุข หลังความเงียบชั่วครู่ ทั้งระบบสื่อสารก็ระเบิดโกลาหลทันที