“ชั้นที่ 2 น่าจะเป็นเขตปลูกพืชอาหารและผลไม้”
ชั้นแรกเป็นเขตที่อยู่อาศัย ชั้นที่ 2 เป็นเขตผลิตอาหาร ผลผลิตที่ได้จะถูกส่งไปเลี้ยงชั้นแรก
ไป๋อวี้เดินอยู่บนชั้นใต้ดินที่ 2 มองดูเรือนกระจกโดยรอบที่ถูกทำลายจนหมดสิ้น หาเรือนที่ยังพอสมบูรณ์สักหลังไม่ได้ ก็พอจะนึกภาพออกว่าตอนที่สิ่งกลายพันธุ์ปะทุขึ้นมา การสู้รบที่นี่โหดร้ายแค่ไหน
คุณค่าของชั้นที่ 2 ควรจะสูงกว่าชั้นแรกด้วยซ้ำ แต่กลับถูกทำลายย่อยยับยิ่งกว่า ไป๋อวี้ไม่เห็นของมีค่าเหลืออยู่แม้ชิ้นเดียว
แม้แต่พ่อของโทมัสที่อยู่ชั้นแรกยังมีเมล็ดพันธุ์หายากติดตัวบ้าง ที่นี่ก็น่าจะมีเหมือนกัน
น่าเสียดาย
หมดแล้วสิ้น!
“ออกค้นหาอย่างละเอียดก่อน เน้นหาพวกสิ่งกลายพันธุ์ที่อาจซ่อนอยู่ ถ้าเจอให้โจมตีทันที”
“ถ้าเจอต้นไม้ที่ยังมีชีวิต หรือของที่อาจเป็นเมล็ดพันธุ์ ให้เรียกฉันเป็นคนแรก”
กำลังคนมีมากพอ ไม่จำเป็นต้องลงมือเอง ส่งทหารรบ 500 นายกระจายออกไป อีกไม่นานก็จะค้นหาชั้นที่ 2 ได้ครบถ้วน
ไป๋อวี้ยืนอยู่ตรงปากทางเดิน เริ่มสร้าง[หอธนู]
ตอนนี้เขามีประสบการณ์มากมาย ต่อให้สร้าง[หอธนู]ระดับ 3 ถึง 10 หลังในครั้งเดียวก็ไม่รู้สึกเสียดายแม้แต่น้อย
กว่าจะมั่นใจว่าปลอดภัยจริง ๆ เขาถึงจะลงไปสำรวจชั้นที่ 2 อย่างลึกซึ้ง
เสียงทหารรบตรวจค้นดังก้องไปทั่วชั้นที่ 2 ทำให้ชั้นนี้ที่ตายไปไม่รู้กี่ปี กลับมีเสียงกิจกรรมเคลื่อนไหวขึ้นมาอีกครั้ง
ไป๋อวี้ไม่เห็น และไม่มีทางเห็น ในตอนที่ทหารรบกำลังตรวจค้นอยู่ ที่สุดปลายของชั้นที่ 2 บนกำแพงหิน มีกลีบดอกไม้ไร้สีหันเหไปมาเล็กน้อย เหมือนดวงตาจ้องมองทหารรบที่กำลังค้นหา และไป๋อวี้ที่ยืนอยู่ตรงปากทางเดิน
ทหารรบดินเหนียวตัวหนึ่งเดินผ่านข้างกลีบดอกไม้ไร้สีไป ก็ไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งใด
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทหารรบที่แยกเป็นหน่วยเล็ก ๆ ทยอยกลับมา เส้นทางที่พวกเขาตรวจค้นไม่พบอันตรายใด ๆ และไม่พบพืชมีชีวิตหรือเมล็ดพันธุ์เลย
ไป๋อวี้แม้จะคาดเดาผลแบบนี้ไว้บ้าง แต่ความรู้สึกไม่ได้อะไรกลับมาเลยก็ยังทำให้เจ็บปวด คนพวกนี้จะไม่ทิ้งของดี ๆ ไว้ให้รุ่นหลังก่อนตายบ้างได้ยังไงกัน