เศษคริสตัลพลังงานทั้งหมดที่ถืออยู่ในมือไม่ได้เก็บไว้ ถูกนำไปสร้างเป็นโคมไฟถนนทั้งหมด วางไว้รอบสนามรบ
ก่อนฟ้ามืด การต่อสู้คงไม่จบแน่นอน เขาเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ระยะยาวไว้แล้ว
หลังจากค่าพลังร่างกายเพิ่มขึ้น เขาไม่รู้สึกเหนื่อยล้าเลย การอดนอนสองสามคืนติดต่อกันก็ไม่มีปัญหา
มีสนามรบดีๆ แบบนี้ไว้นวดเก็บค่าประสบการณ์ จะไปนอนทำไม วัยขนาดนี้จะนอนหลับลงได้ยังไง?
ซื้อบ้านแล้วหรือยัง?
ผ่อนบ้านหมดหรือยัง?
หางานทำได้แล้วหรือยัง?
สภาพภูมิประเทศดีขนาดนี้ พลาดตรงนี้ไปก็ไม่ได้อีกแล้ว
ใช้ภูมิประเทศบีบมอน ขูดค่าประสบการณ์ออกมาเป็นร้อยล้านได้ก็ยิ่งดี
ไป๋อวี้เดินวนรอบสนามรบ ยื่นมือไปแตะซากศพสิ่งกลายพันธุ์ที่ถูกดันออกมา ไม่นานก็ได้เศษคริสตัลพลังงานมามากกว่า 100 ชิ้น
รอบๆ ปักโคมไฟถนนเต็มไปหมด แม้แต่ตำแหน่งใกล้กำแพงเมืองที่สุด ไป๋อวี้ก็ปักไว้ เพื่อรับประกันว่าหลังจากมืดค่ำ ที่นี่จะสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ
“พวกสิ่งกลายพันธุ์พวกนี้มีเท่าไหร่กันแน่? พวกมันมาจากไหน? ที่อื่นมีด้วยไหม?”
หลังจากเส้นประสาทที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงเล็กน้อย ไป๋อวี้มองดูสิ่งกลายพันธุ์ที่พุ่งออกมาไม่หยุด พลางจมดิ่งสู่ภวังค์ความคิด
สิ่งกลายพันธุ์มากมายขนาดนี้ พื้นที่ด้านล่างต้องไม่เล็กแน่นอน เป็นไปได้สูงว่าด้านล่างจะเป็นเมืองใต้ดิน
สิ่งกลายพันธุ์พวกนี้ไม่มีความคิดใดๆ เลย แต่เมื่อคืนสิ่งกลายพันธุ์ที่บัญชาการคลื่นสัตว์ร้ายโจมตีเมืองของเขา กลับยังคงความเป็นมนุษย์พื้นฐานไว้ และยังมีความคิดบางส่วนหลงเหลืออยู่
รู้จักบัญชาการ รู้จักโจมตีแบบสายฟ้าแลบ
แต่กลับกันสิ่งกลายพันธุ์ตรงหน้า พวกมันกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไร้สติปัญญาไปแล้วสิ้นเชิง
ระหว่างพวกมันมีความเชื่อมโยงอะไรกันหรือเปล่านะ?
แล้วพวกมันเข้าไปในเมืองใต้ดินได้ยังไง ถูกคนขังไว้ หรือกลายพันธุ์อยู่ข้างใน?
ถ้ากลายพันธุ์ในเมืองใต้ดิน พวกมันเจออะไรมาบ้าง?
ไป๋อวี้รู้สึกเหมือนมีหมอกหนาทึบปกคลุมอยู่เหนือเมือง ความสวยงามของภูเขาและลำธาร ความเขียวขจีของป่าไม้ที่เห็นอยู่ตรงหน้า ล้วนเป็นเพียงภาพภายนอก โลกความจริงที่แท้จริง เพิ่งถูกเขาเผยให้เห็นเพียงมุมหนึ่งเท่านั้น