“นายท่าน มันคือผู้แข็งแกร่งที่สุดของคาราวานพ่อค้าเร่ร่อน อาชีพน่าจะเป็นดาบเซียนในหมู่นักบู๊!”
เป็ดมั่วรู้จักห้วงเหวนรกดีกว่าไป๋อวี้
คนแคระจะเป็นพ่อค้าเร่ร่อนอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบห้วงเหวนรกได้ ไม่ได้อาศัยปากเปล่า แต่อาศัยฝีมือจริง
ปากเก่งแค่ไหน ฝีมือค้าขายเยี่ยมยอดแค่ไหน ถ้าไม่มีพลังพอ ในห้วงเหวนรกก็คืออาหารจานโปรดของคนอื่น!!
อยากค้าขายไปทั่ว สิ่งแรกที่ต้องพึ่งคือพลัง!!
“อย่างน้อยมันก็มีฝีมือระดับ 44!!”
เป็ดมั่วย้ำระดับของคนแคระดาบเซียน
ไป๋อวี้หายใจลึกเบา ๆ
ดาบเซียนระดับ 44 เวลาโจมตีสามารถเบิดพลังรบเกินระดับ 46!
นี่ไม่ใช่การข้ามสองระดับ แต่ข้ามครึ่งขั้นชั้นเลย!
เขาไม่มีการเสริมพลังจากไอซินเกน การตบมือเดี่ยวข้ามระดับทั้งหมดอาศัยพื้นฐานจริงของตัวเอง
ถ้าจะจัดลำดับอาชีพที่อันตรายที่สุด ดาบเซียนย่อมติดสามอันดับแรกแน่นอน
วิธีต่อสู้ของพวกมันง่ายมาก ไม่ต้องการชุดเกราะหรืออุปกรณ์ป้องกันใด ๆ พึ่งพาเพียงดาบหนึ่งเล่ม
ตอนสู้จะไม่หนี บุกเข้าทุบรัว ๆ
ศัตรูไม่ตาย ก็คือมันตาย!
อัตราการตายสูงมาก!!
แต่อาชีพแบบนี้มีข้อดีอย่างหนึ่ง คือคนที่รอดมาได้ล้วนเป็นมือฉมัง!!
คนในอาชีพนี้มีน้อยมาก ไป๋อวี้คิดว่าตัวเองเจอคนมาไม่น้อย แต่ไม่เคยเจอดาบเซียนเลยสักคน!
ไม่คิดว่าอาชีพที่หาไม่เจอในโลกโดว์มา กลับเจอในห้วงเหวนรก แถมยังเป็นคนแคระอีก!!
เฮงซวยจริง ๆ!
ไม่น่าแปลกใจที่ปีลั่วลั่วกับหลัวเคอวิ่งมานั่งเฝ้าดู เพราะตอนนี้ไม่ใช่กลัวว่าพวกตนจะกินพ่อค้าเร่ร่อนแบบเสือไล่จับเสือ แต่กลัวว่าพ่อค้าเร่ร่อนจะกินพวกตนเสียมากกว่า
อย่าเข้าใจว่าพ่อค้าเร่ร่อนเป็นแค่พ่อค้าใจดีไร้พิษภัยที่รู้จักแต่แลกเปลี่ยน เมื่อพวกมันเห็นว่าฝีมือคู่ต่อสู้อ่อนแอ ก็พร้อมหยิบมีดขึ้นมาริดรานเป็นโจรได้เลย!!
ในห้วงเหวนรกไม่มีคนดี มีแต่แข่งกันว่าใครชั่วร้ายกว่า!
“หยาฟานเอ่อร์ต้องการผลึกวิญญาณทั้งหมดที่พวกมันถืออยู่ แต่พ่อค้าเร่ร่อนไม่เห็นด้วย ยินดีค้าขายแค่ครึ่งเดียว”
“ทั้งสองฝ่ายกำลังต่อรองราคากันอยู่”
ไป๋อวี้ฟังเสียงไม่ได้ เป็ดมั่วจึงทำหน้าที่เป็นลำโพงส่งข่าว
“อาณาเขตห้วงลึกตอนนี้ยังไม่มีของดีอะไร หยาฟานเอ่อร์เลยจะเอาเนื้อและเลือดไปค้าขาย”