เลิ่งเหยียนนวดข้อมือที่ถูกบีบจนปวด ใบหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่น
“ตอนช่วงมือใหม่จบ ผมเพิ่งถูกส่งตัวมายังเขตใหม่ก็ถูกเผ่ามังกรจับตัวไป”
“ตอนนั้นผมยังไม่ถึงระดับ 10 ด้วยซ้ำ ต่อต้านไม่ได้เลย ถูกท่านฮันส์กลืนกลายได้อย่างง่ายดาย”
“ชีวิตในเขตมังกรเป็นยังไง?”
“จะเป็นยังไงล่ะ เป็นทุกข์สิ
ที่บอกว่ากลืนกลายน่ะ จริง ๆ ก็คือทาส ลำบากกว่าการทำงานถึงดึกดื่นบนโลกสีน้ำเงินอีก”
เลิ่งเหยียนเหมือนได้เจอคนที่ระบายความในใจได้ น้ำตาคลอเบ้าบอกเล่าความทุกข์ให้ไป๋อวี้ฟัง
ทำงานไม่ดีก็โดนตี มีคนถูกตีตายไปเยอะแล้ว
ไม่ให้อาหาร ให้หิวโซ ทำโทษทางกาย ทรมาน สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องธรรมดารายวัน
ผู้ชายยังโอเคอยู่บ้าง น่าสงสารก็คือพวกผู้หญิง...พูดไม่ได้หรอก กลัวโดนแบน!
“ท่านเจ้าเมือง ปลดล็อกได้แล้ว!”
มังกรนางฟ้าส่งแหวนมิติคืนมา ไป๋อวี้ส่งพลังจิตวิญญาณเข้าไปสำรวจ
เมื่อเห็นของภายใน มุมปากไป๋อวี้ยกขึ้นเป็นโค้งงาม
ตอนนี้เขาถึงเข้าใจแล้วว่าหมายเลข 3 หมายถึงอะไร!
“ด้วยความที่เราเคยเป็นคนบ้านเดียวกัน ข้าจะให้เจอจบอย่างเบา!”
“อะไรนะ......?”
เลิ่งเหยียนยังไม่รู้ทันว่าเกิดอะไรขึ้น กำลังเพียรแสดงความน่าสงสารเพื่อขอความเห็นใจอยู่ ทำไมคุณถึงพูดคำว่า ‘จบอย่างเบา’?
คำยังไม่ทันจบ จิตสำนึกของเขาก็ดับสูญ หัวใจหยุดเต้น
ไป๋อวี้บอกว่าจะให้จบอย่างเบา ก็จะให้จบอย่างเบาจริง ๆ เขาแทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองตายแล้ว ทั้งกระบวนการไม่มีความเจ็บปวดแม้แต่นิด
โบกมือช่วยโรเจอร์จัดการศพ แล้วถือแหวนมิติเดินกลับห้องฝึกบำเพ็ญ
เทของในแหวนมิติออกมา คริสตัลพลังงาน 100 ล้านหน่วย คริสตัลแม่เหล็กโลก 5 ล้านหน่วย อัญมณีมิติ 50 หน่วย เหล็กเวท 2 หมื่นหน่วย และทรัพยากรเล็ก ๆ น้อย ๆ อื่น ๆ
ของเหล่านี้ถูกส่งเข้าคลังเก็บไว้ ในมือไป๋อวี้เหลือเพียงหนังสือสกิลหนึ่งเล่ม คริสตัลชิ้นหนึ่งที่มีเส้นด้ายสีแดงพันอยู่ และแร่สิบกว่าก้อนที่ส่องประกายแสงดาวฤกษ์
[ยินดีด้วย คุณได้รับหนังสือสกิล[วิชาเรียกใหญ่]!]
[ยินดีด้วย คุณได้รับ[คริสตัลลายแดง]×50!]
[ยินดีด้วย คุณได้รับ[ชิ้นส่วนดาวฤกษ์]×100!]
[วิชาเรียกใหญ่]