ปิดหน้าต่างสนทนา ไม่สนใจสิ่งที่พวกเขายังคงพูดกัน เดินตรงไปยังกระท่อมไม้หลังน้อย
ข้างในเรียบง่ายมาก มีเพียงเตียงไม้หนึ่งหลัง ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ชิ้นที่สองอีก
ไป๋อวี้เปิดระบบก่อสร้าง เลื่อนไอคอน[หอสังเกตดาว]เข้าไปในกระท่อม
[ต้องการสร้างหรือไม่?]
"ใช่!"
ชั่วพริบตา แท่นหินสูงครึ่งเมตร ตรงกลางฝังลูกแก้ววิเศษปรากฏขึ้น
ในวินาทีที่[หอสังเกตดาว]สร้างเสร็จ ไอคอนในระบบก่อสร้างก็หายไป ดูเหมือนจะไม่สามารถสร้างหลังที่สองได้อีก
ไป๋อวี้ก้มลงมองลูกแก้ววิเศษ บนนั้นมีตัวอักษรเรียงแถวผุดขึ้นมา
[ทางตะวันตกเฉียงเหนือสองร้อยเมตร มีหีบสมบัติหนึ่งใบ ข้างในมีทรัพยากรที่คุณต้องการ ออกเดินทางสิบนาทีต่อมา รับประกันความปลอดภัยของชีวิต]
"ช่างน่าทึ่งจริงๆ [หอสังเกตดาว]!"
ไป๋อวี้มอง[หอสังเกตดาว] อดอุทานออกมาอย่างมิได้ตั้งใจ
ข้อมูลที่แสดงวันละหนึ่งครั้ง กลับเป็นแบบนี้
ตอนแรกเขายังอิจฉา[ฐานปืนใหญ่]ของจ้าวต้า [หอพ่นไฟ]ของจ้าวชิง เพราะสิ่งเหล่านั้นมีพลังโจมตีจริง
เมื่อเจออันตราย ยังสามารถให้ความคุ้มครองได้
แต่ตอนนี้ได้เห็นความสามารถของ[หอสังเกตดาว] สมกับเป็นสิ่งก่อสร้างระดับหายาก ถึงแม้จะไม่มีพลังโจมตี แต่ก็แข็งแกร่งกว่าสิ่งก่อสร้างทั้งหมดในช่องสนทนา
ในที่ที่ไม่คุ้นเคย ข้อมูลสำคัญที่สุด!
ช่วงเวลาปลอดภัยคือสิบนาทีต่อมา ไป๋อวี้ไม่รีรอ หาหินที่ถนัดมือชิ้นหนึ่งในลานบ้าน รวมทั้งไม้เท้าเส้นหนึ่งขนาดเท่าข้อมือ
แม้สิ่งเหล่านี้จะไม่แสดงข้อมูลขึ้นมา แต่ก็ทำให้ไป๋อวี้มีความมั่นใจมากขึ้น ดีกว่ามือเปล่าเสียอีก
สิบนาทีผ่านไปในพริบตา ไป๋อวี้เดินไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ
ก้าวออกจากประตูลานบ้าน เดินเข้าสู่ขอบป่าที่โปร่งบาง ไป๋อวี้รู้สึกได้เสมอว่ามีดวงตาจ้องเขาอยู่ในที่มืด ขนลุกซู่ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
แต่เมื่อเขามองไปรอบๆ กลับไม่เห็นอะไรเลย มีเพียงเสียงคำรามของสัตว์ร้ายจากส่วนลึกของป่าที่ดังมาไม่ขาดสาย ดั่งมีดคมที่แขวนอยู่ พร้อมจะร่วงลงบนหัวเขาเมื่อไหร่ก็ได้
ถ้าเวลานี้มีสัตว์ร้ายตัวหนึ่งวิ่งออกมา ตัวใหญ่หน่อย ก็สามารถฆ่าเขาได้
"หลอกตัวเอง"
"ฉันเป็นลูกเสือที่ยิ่งใหญ่ ทายาทที่ยิ่งใหญ่ของลัทธิคอมมิวนิสต์ ผู้ศรัทธาวัตถุนิยม จะไปกลัวอะไรภูตผีปีศาจ!"
ถ้าไม่เห็นขาสั่นเทาของเขา บางทีอาจจะเชื่อก็ได้!!
โชคดีที่ข้อมูลจาก[หอสังเกตดาว]แม่นยำ นอกจากจะเห็นกระต่ายสองสามตัวแล้ว เขาก็ไม่เจออันตรายใหญ่จริงๆ
"อยู่ตรงนั้น!"
หีบสมบัติขนาดเท่ากระเป๋าเดินทางวางอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่อย่างเด่นชัด ไม่ต้องหา แค่มองก็เห็น
ไป๋อวี้ตรวจสอบรอบๆ รอบหีบมีหญ้าน้อยมาก มีมูลสองสามก้อนที่เห็นได้ชัด และซากโครงกระดูกที่ถูกกินจนเกลี้ยงครึ่งซีก ล้วนบ่งบอกว่าที่นี่น่าจะเป็นอาณาเขตของสัตว์กินเนื้อ
ไม่แปลกใจที่[หอสังเกตดาว]ให้เขาออกเดินทางสิบนาทีต่อมา คงเป็นเพราะสัตว์ร้ายเพิ่งจากไปพอดี เขาจึงหลบหลีกมันได้
สองสามก้าววิ่งไปที่ข้างหีบ ยื่นมือเปิดออก
[คุณได้รับขวานหนึ่งเล่ม เหรียญทองสิบห้าเหรียญ แบบแปลนหนึ่งแผ่น]
"มีแบบแปลน!"
ไป๋อวี้ตื่นเต้นหยิบขึ้นมาดู
[หอธนู]
[ต้องใช้ในการสร้าง: ไม้×10, เหล็กกล้า×1, เส้นเอ็นสัตว์×1!!]
ของดี!
ไม่กล้าเสียเวลาอยู่ที่นี่ ใครจะรู้ว่าสัตว์ร้ายจะกลับมาเมื่อไหร่
ถ้ากลับมาแล้วเห็นเขาขโมยของในบ้าน ชะตากรรมของเขาจะไม่ต่างจากซากกระดูกบนพื้นแน่นอน
หยิบขวาน ยัดเหรียญทองและแบบแปลนใส่กระเป๋า แล้วรีบวิ่งกลับไปยังลานบ้านเล็กๆ ของตัวเองทันที
เมื่อมีอาวุธจริงอยู่ในมือ ไป๋อวี้มั่นใจขึ้นมาก
[ขวานตัดไม้]
คุณภาพ: ธรรมดา
พลังโจมตี: 20~~30
คำอธิบาย: มันคือศัตรูตัวฉกาจของต้นไม้ใหญ่!
พลังโจมตีสูงกว่าตัวเขาอีก!
นอกจากจะใช้ป้องกันตัวเองได้แล้ว หน้าที่หลักคือตัดไม้ เขาจะได้ไม้มาใช้
สามนาที วิ่งกลับมาถึงลานบ้านเล็กๆ ของตัวเอง
หายใจหอบเล็กน้อย สายตามองไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ไม่เห็นสัตว์ร้ายวิ่งตามมา และไม่มีอะไรเคลื่อนไหว ดูเหมือนสัตว์ร้ายตัวนั้นจะไม่กลับมา
สัตว์กินเนื้อปกติออกล่า อาจใช้เวลาหลายวัน ตราบใดที่มันไม่กลับมา ก็จะไม่รู้ว่าบ้านของตัวเองถูกขโมย
"ไม่ได้ จะเอาชีวิตไปพึ่งดวงว่าเจ้าสัตว์จะไม่กลับบ้านไม่ได้ และมีสัตว์ร้ายอยู่ใกล้ขนาดนี้ ก็เป็นภัยคุกคามใหญ่หลวง!"
อวี้ฮ่าวสายตามองไปที่ระบบก่อสร้าง แบบแปลน[หอธนู]ถูกระบบบันทึกไว้ ตราบใดที่มีวัสดุเพียงพอ เขาก็สามารถสร้าง[หอธนู]ได้หลายหลัง
เมื่อ[หอธนู]สร้างเสร็จ เขาก็จะมีพลังป้องกันตัวเอง
เหล็กกล้าและเส้นเอ็นสัตว์ยังไม่มี แต่ตอนนี้เขาไปตัดต้นไม้ใหญ่ได้!
นอกลานบ้านก็มีอยู่ พอดีจะได้ถางพื้นที่โล่งด้วย
ปัง!
ขวานคมฟาดลงบนต้นไม้ใหญ่ขนาดเท่าต้นขา ฟันเข้าไปหนึ่งในสาม สามฟางก็ล้มได้!
ปัง, ปัง!
วินาทีที่ต้นไม้ใหญ่ล้มลง กลายเป็นไม้มาตรฐานสามกอง
[ยินดีด้วย! คุณได้รับไม้×3]
"ดีที่ยังไม่ให้ฉันต้องผ่าต้นไม้เป็นไม้เอง"
ไป๋อวี้ขนไม้กลับเข้าไปในลานบ้าน แล้วตัดต้นไม้ใหญ่ต่อไป
ปัง!
"80!"
ปัง!
"80!"
[ยินดีด้วย! คุณได้รับไม้×2]
ปัง, ปัง, ปัง!
[ยินดีด้วย! คุณได้รับไม้×3]
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ไป๋อวี้ก็เก็บไม้ได้ครบ 10 หน่วย
ร่างกายเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า และกระหายน้ำมาก
ด้วยความเข้าใจร่างกายตัวเอง อีกหนึ่งชั่วโมงเขาจะต้องการข้าวสวยห้าตำลึงหนึ่งจานเต็ม และน้ำเปล่าขวดใหญ่หนึ่งขวด
มองไปรอบๆ ไม่ต้องพูดถึงข้าวสวย แม้แต่มันฝรั่งสักหัวก็ไม่เห็น
ส่วนน้ำ ตอนเที่ยง น้ำค้างระเหยไปหมดแล้ว
"ฉันไม่มี ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะไม่มี"
เปิดระบบแลกเปลี่ยน บนนั้นมีสินค้าออกขายอยู่บ้างแล้ว
[น้ำจากแม่น้ำหนึ่งหน่วย]
[ผลไม้หนึ่งหน่วย]
[ปูหนึ่งหน่วย]
[เหล็กกล้าหนึ่งหน่วย]
.......
"เหล็กกล้า?"
เขากำลังห่วงว่าไม่มีเหล็กกล้าอยู่พอดี ไม่คิดว่าจะส่งถึงหน้าบ้าน!
เหล็กกล้าหนึ่งหน่วยราคาหนึ่งร้อยเหรียญทอง ราคานี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เพื่อขาย แต่ให้คนมาเจรจา
ไป๋อวี้หยุดการค้นหาอาหารก่อน กลัวคนอื่นจะฉกฉวยไปก่อน จึงส่งข้อความถึงคนชื่อหลิวเสี่ยวเสี่ยวทันที
"ฉันมีไม้ ไม้ 2 หน่วยแลกเหล็กกล้า 1 หน่วย!"
ในดินแดนรกร้างสีน้ำตาลแดง ลานบ้านเล็กๆ ทรุดโทรมหลังหนึ่งเหมือนของไป๋อวี้ ร่างงดงามหนึ่งกำลังเติมฟางแห้งให้กับสิ่งก่อสร้างรูปทรงหม้อต้มในลานบ้าน
ถุงน่องสีดำ กระโปรงสั้นยาวถึงเข่า ชุดทำงานมาตรฐานของสาวออฟฟิศ
เมื่อถอดเสื้อคลุมทิ้งลงในหม้อต้ม เปลวไฟลุกโชน
[คุณได้รับเหล็กกล้า 1 หน่วย!]
นี่คือเตาหลอมเหล็ก!
หลิวเสี่ยวเสี่ยวโยนเหล็กกล้าที่เพิ่งหลอมเสร็จทิ้งไว้ข้างๆ ตรงนั้นมีเหล็กกล้าอยู่แล้วห้าหน่วย
หลิวเสี่ยวเสี่ยวทำหน้าหมองมองดูเตาหลอม นี่คือสิ่งก่อสร้างที่เธอสุ่มได้ คุณภาพยอดเยี่ยม แต่ละวันผลิตเหล็กกล้าได้หนึ่งร้อยหน่วย
ในโลกเอาชีวิตรอด นับว่าเป็นอาวุธสังหารช่วงต้นเกม
แต่มีปัญหามหึมา ต้องใช้เชื้อเพลิงสามร้อยหน่วย
และสถานที่ที่เธออยู่ มองไปทางไหนก็มีแต่ฟางแห้ง ไม่มีแม้แต่ต้นไม้แห้งสักต้น
การหลอมเหล็กกล้า 5 หน่วยนี้ เธอถอนฟางแห้งรอบเมืองจนเกลี้ยง กระทั่งถอดเสื้อคลุมออกเผา
ถ้าแลกเชื้อเพลิงไม่ได้ เตาหลอมก็จะดับ
"ทำไมยังไม่มีใครมาแลกเลยนะ?"
ในขณะที่เธอกำลังทุกข์ใจ ระบบก็แจ้งเตือนว่ามีคนติดต่อ
เปิดดู
ไป๋อวี้: "ฉันมีไม้ ไม้ 2 หน่วยแลกเหล็กกล้า 1 หน่วย!"
"ในที่สุดก็มีคนมีของ"
หลิวเสี่ยวเสี่ยวส่งข้อความกลับทันที
"ไม่ได้ อย่างน้อยไม้ 5 หน่วยแลกเหล็กกล้า 1 หน่วย"
ส่งข้อความไปครึ่งวันไม่มีคำตอบ ตอนที่หลิวเสี่ยวเสี่ยวทนไม่ไหวจะลดราคารั้งคู่ค้าคนแรก ฝ่ายตรงข้ามก็ส่งข้อความมา
"แพงไป ไม้พวกนี้ฉันแย่งมาจากปากหมาป่า อย่างมากก็ 3 หน่วย"
หลิวเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้โมโหที่อีกฝ่ายต่อราคา อีกฝ่ายต่อราคาต่างหากที่แสดงว่าเขาอยากแลกจริงๆ ไม่ใช่พวกคุยไร้สาระ
"ไม้ของนายก็แย่งมาจากปากหมาป่า เหล็กกล้าของฉันก็ไม่ได้ลอยมาจากฟ้า ฉันลดให้อีกขั้น ไม้ 4 หน่วยแลกเหล็กกล้า 1 หน่วย"
อีกครึ่งวันไม่มีข้อความ ทำเอาหลิวเสี่ยวเสี่ยวร้อนใจด่าในใจทำไมไม่มีฟังก์ชันเสียง จะได้รู้ว่าอีกฝ่ายอ่านข้อความเธอแล้วหรือยัง
ตอนทำงานก็เกลียดคนแบบนี้ที่สุด มาเจออีกแล้ว
เรื่องนี้จริงๆ ไม่ใช่ความผิดของไป๋อวี้ เพราะไป๋อวี้เอาไม้ของตัวเองขึ้นขาย ตั้งราคา 100 เหรียญทองต่อหนึ่งหน่วยด้วย
มีคนส่งข้อความหาเขามากมาย เขายุ่งอยู่กับการตอบคนอื่น
ไป๋อวี้: "นายมีต้นทุน ฉันก็มีต้นทุน อีกฝ่ายลดอีกขั้น ไม้ 3.5 หน่วยแลกเหล็กกล้า 1 หน่วย ไม้ 7 หน่วยแลกเหล็กกล้า 2 หน่วย"
หลิวเสี่ยวเสี่ยวลังเล ถ้าอย่างนั้นหักต้นทุนแล้ว เหล็กกล้า 2 หน่วยเธอจะได้กำไรแค่ไม้ 1 หน่วย
แต่คนนี้เอ่ยปากขอไม้ 7 หน่วย แสดงว่ามือเขายังมีอีกมาก พอจะพัฒนาเป็นลูกค้าประจำได้
รอบตัวเธอไม่มีแม้แต่กิ่งไม้ ความต้องการไม้น่าจะมหาศาล
ที่สำคัญที่สุด ตอนนี้เธอต้องการไม้ ไม้ 7 หน่วยช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้
"ได้ แต่ราคานี้ให้ได้แค่นายคนเดียว นายห้ามเอาไปขึ้นราคาขายต่อ และห้ามแพร่ราคาลับของเรา"
"เข้าใจ ฉันเองก็ต้องการจำนวนมาก เราคบหากันระยะยาวเถอะ"
"ไม่ต้องรอระยะยาว ตอนนี้ฉันต้องการไม้ 300 หน่วย"
"........."
"นายจะให้ฉันตายก็เถอะ ฉันก็ไม่มี!"
ไป๋อวี้พอเห็นข้อความที่หลิวเสี่ยวเสี่ยวส่งมา ตกใจสุดขีด เขาสร้าง[หอธนู]ก็แค่ไม้ 10 หน่วย หลิวเสี่ยวเสี่ยวเอ่ยปากขอ 300 หน่วย เธอจะสร้างอะไร?
คิดถึงที่เธอพูดเรื่องต้นทุน เป็นไปได้ว่าต้องใช้ไม้ในการหลอมเหล็กกล้า
ไป๋อวี้ไม่รู้ว่าการเดาสุ่มๆ ของเขา เกือบตรงกับความจริง
ไม้ 7 หน่วยหายไป เหล็กกล้า 2 หน่วยปรากฏขึ้นในลานบ้าน
ในเวลาเดียวกัน ไม้ 2 หน่วยข้างๆ หายไป สิ่งที่ปรากฏในลานบ้านคือน้ำพุสามถัง และอาหารสามอย่างที่ดูไม่ออกว่าทำจากอะไร
หวังฮ่าว: "พี่ไป๋ ต่อไปต้องการน้ำติดต่อน้องได้เลย ฉันถูกที่สุด"
ไป๋อวี้: "ได้ ได้!"
สิ่งก่อสร้างหลากหลายแปลกประหลาด ไป๋อวี้ไม่คิดว่าจะมีสิ่งก่อสร้างแบบน้ำพุ ผลิตน้ำพุได้โดยตรง
เทียบกับเขาที่ต้องตัดต้นไม้ใหญ่เหนื่อย คนอื่นขายน้ำแลกทรัพยากรได้สบายๆ
ทรัพยากรน้ำช่วงกลางเกมไม่แพงแน่นอน แต่ช่วงต้นเกมมันแพง!
ถ้าแลกได้มาก ก็นำหน้าคนอื่นได้แน่นอน!
อาหารที่แลกมาก็เหมือนกัน กลายเป็นสิ่งก่อสร้างโรงอาหาร ผลิตอาหารได้เอง
อิจฉาจัง!!
ไป๋อวี้ขนน้ำและอาหารเข้าไปในกระท่อม ดื่มน้ำอย่างเต็มที่ แล้วกินอาหารหนึ่งอย่าง
ว่าแล้ว แม้จะดูไม่ออกว่าอาหารนี้ทำมาจากอะไร แต่รสชาติอร่อยมาก อิ่มท้องสุดๆ
แสงแดดเริ่มมืดลงแล้ว ไม้ 10 หน่วยเหลือเพียง 1 หน่วย
ฟังเสียงคำรามจากส่วนลึกของป่า
"ก่อนพระอาทิตย์ตกวันนี้ ต้องสร้าง[หอธนู]ให้ได้ ไม่งั้นคืนนี้จะไม่ปลอดภัย"
วัสดุสามอย่างในการสร้าง[หอธนู]
ไม้ 10 หน่วย เหล็กกล้า 1 หน่วย เส้นเอ็นสัตว์ 1 หน่วย
ไม้ให้เวลาครึ่งชั่วโมงเขาก็ตัดได้ เหล็กกล้าก็มีแล้ว เหลือแค่เส้นเอ็นสัตว์
ให้เขาเข้าไปล่าสัตว์ร้ายในส่วนลึกของป่า เป็นไปไม่ได้แน่นอน
ไป๋อวี้เปิดระบบสนทนา ข้อความบนนั้นไหลช้าลงกว่าเดิมมาก ดูเหมือนหลายคนเริ่มยอมรับตัวตนใหม่ กำลังยุ่งอยู่กับการสร้างเมืองของตัวเอง
มองไปที่จำนวนคนมุมซ้ายบนก่อน
99980/100000
ผ่านไปไม่ถึงสองชั่วโมง ก็มีคนตายไปแล้ว 20 คน
ระบบแจ้งว่าช่วงเจ็ดวันแรกเป็นช่วงคุ้มครองผู้เล่นใหม่ ช่วงคุ้มครองยังอันตรายขนาดนี้ แล้วหลังจากเจ็ดวันจะขนาดไหน?