“ฉันจะไปถึงเดี๋ยวนี้”
ลู่เจี้ยนเซินวางสายด้วยสีหน้าเย็นชา
เวลานั้นเอง หนานซีก็ไม่รู้ว่าความกล้ามาจากไหน จู่ ๆ เธอก็พุ่งไปขวางหน้าลู่เจี้ยนเซิน กางแขนออกเหมือนแมวที่กำลังโมโห
“หนานซี คุณทำอะไร?”
“ห้ามไป” หนานซีเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างดื้อดึง
สีหน้าของลู่เจี้ยนเซินเย็นชาลง น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาก็เด็ดขาดยิ่งกว่าเดิม “หลีกไป”
“ฉันบอกแล้วไงว่าห้ามคุณไป”
“ลู่เจี้ยนเซิน คุณเป็นสามีของฉัน เราเป็นสามีภรรยากัน ฉันไม่ยอมให้คุณทิ้งฉันไปหาผู้หญิงที่ทำลายชีวิตคู่ของเราอย่างมือที่สาม”
ในที่สุดคำว่า “มือที่สาม” ก็ถูกหนานซีเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น
ก่อนหน้านี้ ต่อให้โกรธแค่ไหน เธอก็ไม่เคยด่าฟางชิงเหลียนต่อหน้าลู่เจี้ยนเซิน
แต่ครั้งนี้เธอไม่จำเป็นต้องอดกลั้นอีกแล้ว
ความโกรธและความคับแค้นใจที่อยู่ในอก ในที่สุดเธอก็พูดออกมาได้อย่างหมดเปลือก โดยไม่ต้องกังวลอะไรอีก
“หนานซี ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คุณพูดจาแหลมคมขนาดนี้?”
หนานซียิ้มตอบ “ฉันก็เป็นคนพูดจาแหลมคมมาตลอด เหมือนเม่นที่มีหนามเต็มตัว คุณลู่ไม่รู้เหรอ?”
เธอไม่เคยเป็นคนดีมีเมตตา ไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางมีชีวิตรอดมาจนถึงวันนี้ ท่ามกลางสภาพแวดล้อมแบบนั้นในวัยเด็ก
ที่เธอกลายเป็นคนว่าง่ายและอ่อนโยน ก็เพราะรักเขาไง!
แล้วเขาล่ะ?
กลับคิดว่าทุกอย่างเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว
เพื่อเขา เธอถึงกับถอนหนามออกจากตัวจนหมด เหลือเพียงร่างกายที่อ่อนโยนและหัวใจที่เปราะบาง แต่สิ่งที่เขามอบให้เธอไม่ใช่การปกป้อง ไม่ใช่เกราะกำบัง หากเป็นพายุโหมกระหน่ำครั้งแล้วครั้งเล่า พร้อมบาดแผลที่ทิ่มแทงลึกยิ่งขึ้นทุกที