หวังเซิ่งเป็นคนซื่อตรง!
ถึงแม้คำพูดเขาจะหยาบ แต่หลักการมันถูกต้องนะ!
หมอที่เคยรักษาริดสีดวงจนไปอยู่ที่ปากคนไข้ได้ ก็ถือว่าฝีมือไม่เข้าท่าจริง ๆ นั่นแหละ!
เจียงหนิงยืนอยู่ที่หน้าร้าน มองพระอาทิตย์ขึ้นและตก
นั่งตั้งแต่กลางวันจนมืด
สุดท้ายก็ยอมจำนน!
โลกใบนี้มันอยู่ยากจริง ๆ!
ต่อให้ตัวเองเป็นเซียนหมอราชาโอสถ แต่ก็ไม่มีใครยอมรับ!
เจียงหนิงอุ้มเก้าอี้ตัวน้อย เตรียมกลับเข้าร้านยาไปนอนหลับให้สบาย!
ใครจะไปสน!
ในตอนนั้นเอง ก็มีมือข้างหนึ่งตบลงที่หลังของเขา
"พ่อหนุ่ม!"
"ร้านยาเล่มนี้เป็นนายเปิดเหรอ?"
เจียงหนิงหันไปมอง เห็นชายคนหนึ่งผิวคล้ำ รูปร่างสูงบาง
ชายคนนั้นมีดวงตาลึกโบ๋ ขาวุ่นไปด้วยเส้นเลือดแดง และผิวสีเหลืองซีด
สวมชุดสูทสีดำยับย่น กำลังมองมาที่เจียงหนิงแล้วถาม
"ใช่! มีอะไรเหรอ?"
เจียงหนิงหันไปมองชายคนนั้น
"เอาแผ่นแปะแก้ปวดหลังให้ฉันหน่อย ปวดหลังมาก!"
ชายคนนั้นเอ่ยปาก
เฮ้ย!
ลูกค้ามาแล้ว!
พอได้ยินแบบนั้น เจียงหนิงแทบจะพุ่งเข้าไปกอดชายคนนั้นแล้วหอมแก้มใหญ่ ๆ!
ตื่นเต้นสุด ๆ!
สี่วันแล้ว!
สี่วันเต็ม ๆ ไม่มีลูกค้าแม้แต่คนเดียว ตอนนี้ลูกค้ามาแล้ว จะไม่ให้เจียงหนิงตื่นเต้นได้ยังไง?
"พี่ใหญ่ ในที่สุดก็มา!","เชิญเข้าไปก่อน!"
"เชิญเข้าไปก่อน!"
เจียงหนิงเหมือนดึงญาติสนิท ฉุดชายคนนั้นเข้าไปในร้านยาเล็ก ๆ
ชายคนนั้นถึงกับงงไปเลย แค่จะมาซื้อแผ่นแปะทำไมเจ้านี่ทำท่าเหมือนแมงดาแบบนั้น?