สำนักเจียวฟาง
เฉินหลิวซึ่งถูกพักเงินเดือนและรอการพิจารณาคดี กล่าวขอบคุณหลินหลางซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ครานี้ต้องขอบคุณน้องหลิน มิฉะนั้นข้าคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายอย่างไร”
น่าหวาดหวั่นยิ่งนัก!
เฉินหลิวในฐานะพยานนึกย้อนถึงเหตุการณ์ในท้องพระโรงเฟิ่งเทียน แล้วก็รู้สึกหวาดผวาขึ้นมาอีกระลอก
อัครเสนาบดีจางจวีเจิ้งลงมือด้วยตนเองจริง ๆ!
“สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?” หลินหลางเองก็ลนลาน คิดไม่ถึงว่าสวีเว่ยจะคาดการณ์ได้แม่นยำ จางจวีเจิ้งตั้งใจจะจัดการกรมกลาโหมจริง ๆ
เฉินหลิวเอ่ยเสียงสั่นพร่า “จ้าวหนานซินถูกสามกรมไต่สวนร่วมกัน ซักไซ้ไปมาจนแทบรับไม่ไหว บิดาของเขาเข้าไปในสำนักตรวจการแล้วยังไม่ออกมา ได้ยินว่าตรวจพบว่าดินปืนปลอมปน เกรงว่าจะพัวพันผู้คนอีกไม่น้อย ฟางเฟิ่งสือ เสนาบดีกรมกลาโหม โกรธจนแทบลุกเป็นไฟ”
คดีนี้ดำเนินไปเกินกว่าที่คาดไว้
สำนักคลังอาวุธลอบขายดาบทวน ส่วนเกราะทำอย่างลวก ๆ นั้นยังพอว่า
อาวุธปืนคือที่พึ่งสำคัญที่สุดของต้าหมิง ใครกล้าเล่นตุกติกกับเรื่องนี้ ผู้เกี่ยวข้องทุกคนอย่าหวังว่าจะหนีรอด
เมื่อเทียบกันแล้ว เฉินหลิวที่ถูกพักงานนั้นไม่สำคัญสักนิด
แม้แต่จ้าวหนานซินที่ถูกเล่นงานจนแทบสิ้นสภาพก็ไม่มีใครใส่ใจ
หลินหลางอ้าปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
เดิมทีเขาตั้งใจอาศัยข้ออ้างช่วยซุนเสี่ยนระบายแค้น แล้วจัดการจ้าวหนานซินซึ่งเป็นภัยแฝงไปด้วย
ใครจะคิดว่าไฟกองนี้จะยิ่งโหมลุกลาม
ผีเสื้อตัวน้อยอย่างเขาที่หลงเข้ามาในต้าหมิง ดูท่าจะก่อให้เกิดพายุลูกใหญ่เสียแล้ว
คนเราจะก่อเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ได้อย่างไร...
“ทั้งที่เป็นคดีที่อัครเสนาบดีจะจัดการ น้องยังกล้าแอบส่งข่าวให้ข้ารู้ล่วงหน้า น้ำใจครั้งนี้พี่จะจดจำไว้ พี่ติดค้างชีวิตเจ้าอยู่หนึ่งชีวิต” เฉินหลิวยังตั้งสติไม่อยู่ จับมือหลินหลางเขย่าไม่หยุด