“อ่า... อ้อ... ได้ ๆ!”
เซียวอ้ายหมินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจทันทีว่าเซียวจิ่วหมายถึงเขากับภรรยา
เขาลุกขึ้นยืนด้วยขาข้างที่พิการ แล้วประคองถังซิ่วหลานเดินไปทางโต๊ะกินข้าวอย่างระมัดระวัง
ตอนนี้ถังซิ่วหลานยังมึนงงอยู่ พอเดินผ่านเซียวเหิงที่นอนอยู่บนพื้น ก็เห็นใบหน้าเขาบวมแดงจนรู้สึกเจ็บปวดใจ
เธอกำลังจะก้มลงไปพยุงเขา จู่ ๆ ก็สบเข้ากับดวงตาที่คล้ายยิ้มแต่ไม่ยิ้มของเซียวจิ่ว มือจึงชักกลับราวกับถูกไฟช็อตทันที
ลูกเอ๊ย ไม่ใช่ว่าแม่ไม่รักลูกนะ แม่ก็กลัวโดนตบเหมือนกัน
อีกอย่าง ร่างกายแม่ก็ไม่แข็งแรง จะทนไหวได้ยังไง?
เสี่ยวเหิงยังหนุ่มยังแน่น โดนสักสองรอบก็ไม่เป็นไรหรอก
ถังซิ่วหลานพูดปลอบใจตัวเองในใจ แล้วเดินผ่านเซียวเหิงไปยังโต๊ะกินข้าวโดยไม่เหลียวมอง
เซียวเหิงมองแม่แท้ ๆ ที่เดินผ่านไปอย่างไม่ไยดีตาละห้อย หัวใจเย็นวาบ
เขาไม่ใช่ลูกชายที่แม่รักที่สุดหรอกหรือ?
ดูตอนนี้สิ แม่รักเขาก็จริง แต่คงไม่มากเท่าไร
เขาออกแรงตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น เอามือกุมหน้าแล้วหลบเซียวจิ่วไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวห่าง ๆ
โดนซ้อมไปแล้วก็จริง แต่ข้าวมื้อนี้พลาดไม่ได้เด็ดขาด
ตอนเซียวเชียนถือชามกับตะเกียบเข้ามาในห้อง เซียวอ้ายหมินกับภรรยา รวมถึงเซียวเหิง ต่างก็นั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะราวกับเด็กที่ทำผิด
เขาไม่กล้าพูดอะไรสักคำ วางชามกับตะเกียบลงบนโต๊ะ
คนทั้งครอบครัวหยิบชามกับตะเกียบขึ้นมา แต่ไม่มีใครกล้าลงมือก่อน
เซียวจิ่วยกคิ้วขึ้น
“มัวอึ้งอะไรกันอยู่ กินข้าวสิ”
เซียวเชียนพูดติดอ่าง
“น...น้องเล็กกินก่อนสิ”
เซียวจิ่วไม่ตอบ เธอดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงหน้าโต๊ะ