บรรพชนคำนวณด้วยเคล็ดมุทรา คุณหนูตัวจริงคือดาวหายนะ

ตอนที่ 7 คุณเป็นใคร

7 นาที· 1.5K คำ

“อ่า... อ้อ... ได้ ๆ!”

เซียวอ้ายหมินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจทันทีว่าเซียวจิ่วหมายถึงเขากับภรรยา

เขาลุกขึ้นยืนด้วยขาข้างที่พิการ แล้วประคองถังซิ่วหลานเดินไปทางโต๊ะกินข้าวอย่างระมัดระวัง

ตอนนี้ถังซิ่วหลานยังมึนงงอยู่ พอเดินผ่านเซียวเหิงที่นอนอยู่บนพื้น ก็เห็นใบหน้าเขาบวมแดงจนรู้สึกเจ็บปวดใจ

เธอกำลังจะก้มลงไปพยุงเขา จู่ ๆ ก็สบเข้ากับดวงตาที่คล้ายยิ้มแต่ไม่ยิ้มของเซียวจิ่ว มือจึงชักกลับราวกับถูกไฟช็อตทันที

ลูกเอ๊ย ไม่ใช่ว่าแม่ไม่รักลูกนะ แม่ก็กลัวโดนตบเหมือนกัน

อีกอย่าง ร่างกายแม่ก็ไม่แข็งแรง จะทนไหวได้ยังไง?

เสี่ยวเหิงยังหนุ่มยังแน่น โดนสักสองรอบก็ไม่เป็นไรหรอก

ถังซิ่วหลานพูดปลอบใจตัวเองในใจ แล้วเดินผ่านเซียวเหิงไปยังโต๊ะกินข้าวโดยไม่เหลียวมอง

เซียวเหิงมองแม่แท้ ๆ ที่เดินผ่านไปอย่างไม่ไยดีตาละห้อย หัวใจเย็นวาบ

เขาไม่ใช่ลูกชายที่แม่รักที่สุดหรอกหรือ?

ดูตอนนี้สิ แม่รักเขาก็จริง แต่คงไม่มากเท่าไร

เขาออกแรงตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น เอามือกุมหน้าแล้วหลบเซียวจิ่วไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวห่าง ๆ

โดนซ้อมไปแล้วก็จริง แต่ข้าวมื้อนี้พลาดไม่ได้เด็ดขาด

ตอนเซียวเชียนถือชามกับตะเกียบเข้ามาในห้อง เซียวอ้ายหมินกับภรรยา รวมถึงเซียวเหิง ต่างก็นั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะราวกับเด็กที่ทำผิด

เขาไม่กล้าพูดอะไรสักคำ วางชามกับตะเกียบลงบนโต๊ะ

คนทั้งครอบครัวหยิบชามกับตะเกียบขึ้นมา แต่ไม่มีใครกล้าลงมือก่อน

เซียวจิ่วยกคิ้วขึ้น

“มัวอึ้งอะไรกันอยู่ กินข้าวสิ”

เซียวเชียนพูดติดอ่าง

“น...น้องเล็กกินก่อนสิ”

เซียวจิ่วไม่ตอบ เธอดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงหน้าโต๊ะ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป