“เสียงดังสนั่น——!!!”
ร่างของจักรพรรดินีฝูงแมลงถูกกระแทกลงพื้นดินอย่างบดขยี้ ณ จุดที่ห่างจากวงล้อมความปลอดภัยของหลินฮุยไม่ถึง 1000 เมตร
ทั้งสนาม ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับแดนมรณะ
ภายในวงล้อมความปลอดภัย
สัตว์อสูรแห่งห้วงดาว โอริอัส และนกแห่งกาลเวลา ลิเรียล ซึ่งเคยสิ้นหวังจนหมดใจ ต่างระเบิดเสียงหัวเราะอย่างปลาบปลื้มขึ้นมาทันที
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!”
“สิทธิ์ของนางถูกริบไปแล้ว! นางตกระดับจากขั้นกึ่งเทพแล้ว!!”
ลิเรียลตื่นเต้นจนสุดขีด ความรู้สึกฟื้นคืนจากหน้าประตูนรกแบบนี้ ทำให้นางพูดจาสิ้นเชิง:
“เมื่อครั้งนั้นอูมูลอสก็เป็นแบบนี้ พยายามทะลวงผ่านห้วงฟ้า สุดท้ายก็ถูกปราบปราม! และตอนนี้จักรพรรดินีฝูงแมลงก็ก้าวตามรอยเดียวกันนั้น แค่นางกลายเป็นกึ่งเทพก็เท่านั้นเอง นางไม่มีทางชนะสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังหมอกนั่นได้หรอก!!!”
สองสัตว์อสูรจ้องมั่นไปยังหลุมอุกกาบาตที่อยู่ไกลออกไป
ถ้าพุ่งออกไปตอนนี้ แล้วสังหารจักรพรรดินีฝูงแมลงที่บาดเจ็บสาหัสซะ...
ก็จะขจัดภัยในอนาคตได้อย่างถาวร
แต่ความคิดนั้นเพิ่งผุดขึ้นในหัว ก็ถูกพวกมันเหวี่ยงทิ้งเสียก่อน
สัตว์อสูรทั้งสองมองหน้ากัน ไม่มีใครขยับก้าวเท้า
ไม่กล้า
พวกมันโดนจักรพรรดินีฝูงแมลงทำร้ายมาจนเจ็บช้ำเกินไป แม้ตอนนี้ราชินีจะถูกริบสิทธิ์และบาดเจ็บสาหัส แต่ดังสุภาษณ์ที่ว่า อูฐตายก็ยังใหญ่กว่าม้า
ใครจะรู้ว่าตอนนี้นางยังเหลือพลังอยู่เท่าไหร่?
ถ้า... นางกำลังจับปลาล่ะ?
ยังไงก็ควรคอยสังเกตการณ์ก่อน พอเห็นอะไรผิดปกติค่อยลงมือก็ยังไม่สาย!
ขณะที่สัตว์อสูรทั้งสองยังลังเลไม่กล้าก้าว
บนอากาศยามไกลออกไป สามผู้ยิ่งใหญ่แห่งฝูงแมลงอย่าง โรน แลนซ์ และอเล็กเซีย ต่างคำรามออกมาอย่างเจ็บปวด
“พระองค์!!!”