เฉินฉางชิงก้มมองเด็กสาวในอ้อมแขนที่ร้องไห้จนตัวสั่น ใจก็อดทอดถอนใจและปวดใจไม่ได้
เมื่อหนึ่งล้านปีก่อน
เขาเพิ่งแย่งชิงตำแหน่งเทพบุตรมาได้ กำลังฮึกเหิมเปี่ยมความทะเยอทะยาน มองลงมายังเหล่าวีรชน
ในเวลานั้น หลินหว่านเอ๋อร์ยังเป็นเพียงเด็กสาวตัวน้อยที่มัดผมหางม้า นางกอดกระบี่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเขา แล้วกล่าวว่า “ข้าปรารถนาจะติดตามเทพบุตร”
เดิมทีเขาคิดว่านั่นเป็นเพียงการติดตามธรรมดา ทว่าเด็กสาวผู้นี้กลับติดตามเขาจริง ๆ ตั้งแต่อายุสิบสามจนถึงสิบแปดปี จากตระกูลเฉินไปยังดินแดนลี้ลับ จากแดนใต้สุดไปจนถึงแดนเหนือสุด
วันที่เขาถูกผนึกไว้ในแหล่งเทพเซียน
นางยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ไม่ได้ร่ำไห้ เพียงกัดริมฝีปากแน่นอย่างดื้อรั้น ดวงตาแดงก่ำราวกับกระต่าย
เฉินฉางชิงคิดว่า บางทีนั่นอาจเป็นการจากลาชั่วนิรันดร์
ใครจะคาดคิดว่าในช่วงหนึ่งล้านปีที่เขาหลับใหล เด็กสาวที่เคยเดินตามหลังเขาและเรียกเขาว่า “นายน้อย” ผู้นี้ จะฝึกฝนจนบรรลุจุดสูงสุดของขั้นใกล้จักรพรรดิได้ด้วยตัวคนเดียว... แม้ท้ายที่สุดจะเหลือเพียงเศษเสี้ยวดวงวิญญาณ นางก็ยังคุ้มครองทายาทตระกูลหลินไว้ได้ท่ามกลางสถานการณ์ที่เหล่าราชันศักดิ์สิทธิ์รุมสังหาร
เฉินฉางชิงเดาได้ไม่ยากว่ากว่าหลินหว่านเอ๋อร์จะฝึกฝนจนมีพลังถึงขั้นนี้ นางคงผ่านวิกฤตและความยากลำบากมานับไม่ถ้วน
ที่สำคัญที่สุดคือ
แม้เวลาจะผ่านไปหนึ่งล้านปี และนางกลายเป็นผู้บรรลุขั้นใกล้จักรพรรดิแล้ว ทว่าเมื่อต้องอยู่ต่อหน้าเขา นางก็ยังคงมีท่าทีเป็นเด็กสาวเช่นเดิม...
จากนั้น
เฉินฉางชิงยกมือขึ้นตบหลังหลินหว่านเอ๋อร์ที่กำลังสั่นเทาเบา ๆ ท่าทางอ่อนโยนราวกับกำลังปลอบเด็กน้อยที่ร้องไห้จ้า
“ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว”
เสียงของเขาแผ่วเบา ทว่ากลับเปี่ยมด้วยพลังอันทำให้ผู้คนรู้สึกสงบใจ “ข้ากลับมาแล้ว”
หลินหว่านเอ๋อร์ร้องไห้หนักกว่าเดิม
นางซุกหน้าไว้กับอกเขา ประหนึ่งอยากหลั่งน้ำตาที่สะสมมาตลอดหนึ่งล้านปีให้หมด ร้องจนแทบหายใจไม่ทัน
“นายน้อย... นายน้อย... ข้า... ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้ว... ข้า... ข้ารอมานานเหลือเกิน...”