พร้อมกับไอหุนตุ้นสายหนึ่งที่ค่อย ๆ แผ่พุ่งออกมาจากร่างของเขา
แรงกดดันจากขั้นราชันย์เซียนที่โถมเข้ามาเบื้องหน้า พลันสลายไปจนสิ้นในชั่วพริบตา ราวกับหิมะเผชิญลาวาร้อน
“อะไรนะ?”
“นี่คือ... ไอหุนตุ้น?”
“เจ้าคือเทพบุตรกายหุนตุ้นแห่งตระกูลเฉินผู้นั้นหรือ?”
เมื่อเห็นไอหุนตุ้นที่เฉินฉางชิงปลดปล่อยออกมา สีหน้าของนายน้อยวัยเยาว์แห่งตำหนักเทพโลหิตก็แปรเปลี่ยนครั้งแล้วครั้งเล่า เขาไม่เคยคิดเลยว่าเทพบุตรไร้เทียมทานเมื่อหนึ่งล้านปีก่อนจะบรรลุขั้นมหาเซียนแล้ว!
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“ในความทรงจำจากชาติก่อน เทพบุตรไร้เทียมทานผู้นี้เพิ่งฟื้นคืนชีพจากแหล่งเทพเซียน บรรพชนตระกูลเฉินก็เหลือเพียงลมหายใจรวยริน เขาไม่น่าบรรลุขั้นมหาเซียนได้รวดเร็วถึงเพียงนี้สิ!”
“อีกอย่าง เทพบุตรไร้เทียมทานผู้นี้ออกจากตระกูลเฉินและปรากฏตัวในอาณาจักรกว้างใหญ่แดนรกร้างอีกครั้ง ดูเหมือนจะไม่ใช่เร็วถึงเพียงนี้ด้วย!”
ชั่วขณะนั้น เซวี่ยอู๋โยวรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ในชาติก่อน แม้เขาไม่เคยพบเทพบุตรไร้เทียมทานแห่งตระกูลเฉินผู้นี้ แต่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายปรากฏตัวในอาณาจักรกว้างใหญ่แดนรกร้างหลังจากนั้นอีกนาน ตอนนั้นระดับการบำเพ็ญของอีกฝ่ายก็อยู่ที่ขั้นมหาเซียนเช่นกัน
แต่ยามนี้ อีกฝ่ายกลับเข้าสู่โลกก่อนกำหนด!
“หรือว่าในช่วงเวลานี้ เฉินฉางชิงบรรลุขั้นมหาเซียนแล้ว เพียงแต่เก็บตัวอยู่ในตระกูลเฉินเพื่อขัดเกลาตนเองต่อไป?”
“หรือเพราะชาตินี้ข้าบีบบังคับหลินเยว่หรูให้ไปยังอาณาเขตดาราจื่อเวย ทำให้อีกฝ่ายสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวของจักรพรรดิเมื่อครู่ จึงปรากฏตัวและเข้าสู่โลกก่อนกำหนด?”
เซวี่ยอู๋โยวขมวดคิ้ว ครุ่นคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะเห็นว่าความเป็นไปได้นี้มีน้ำหนักมากที่สุด