เฉาจงต๋าพยักหน้า เขาเคยเห็นฝีมือของหลี่เฉินเฟิงมาก่อน ตอนนี้จึงมองอีกฝ่ายเป็นเสาหลักของทุกคน
ก่อนฟ้ามืด ในที่สุดพวกเขาก็หาทำเลเหมาะ ๆ ได้ เป็นหน้าผาที่มีซอกหลืบยื่นออกมา แม้จะไม่สบายเท่าถ้ำ แต่อย่างน้อยก็พอช่วยบังฝนเหนือศีรษะได้
เฉาจงต๋าสั่งให้ทุกคนก่อไฟหุงข้าว แต่ไม่มีหม้อ จึงใช้หมวกเหล็กวางบนกองไฟ สามคนใช้หมวกหนึ่งใบ ข้าวคนละครึ่งชั่ง
ไม่มีใครยอมกินอาหารกระป๋อง ส่วนข้าวก็ต้องประหยัด เพราะยังต้องเดินทางอีกไกล
“หัวหน้าหมวดหนึ่ง เอาอาหารกระป๋องให้หลี่เฉินเฟิงกับหมอจางคนละกระป๋อง”
ทุกคนอยากกินกันทั้งนั้น แต่ไม่มีใครอิจฉา ไม่นับฐานะของหมอจาง ทุกคนก็ล้วนเป็นคนที่หลี่เฉินเฟิงช่วยออกมาจากเงื้อมมือพวกญี่ปุ่น
หลี่เฉินเฟิงรับอาหารกระป๋องมา เปิดฝาแล้วยื่นให้จางเสี่ยวอวี่หนึ่งกระป๋อง จากนั้นแตะหน้าผากเธอ อาการไข้แทบหายแล้ว เขาหันไปมองเฉาจงต๋า พับแขนเสื้อขึ้นแล้วชูข้อมือที่สวมนาฬิกา
“ผู้กองเฉา ผมจะไปเฝ้าระวังตรงปากหุบเขาฝั่งโน้น ตอนตีสามส่งคนมาเปลี่ยนเวร ผมกลับมานอนสักสามชั่วโมง”
“หา? คุณเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เรื่องนี้ให้พวกเขาทำเถอะ!”
หลี่เฉินเฟิงตรวจปืนกับกระสุนเสร็จ ก็ยิ้มพลางส่ายหน้า
“ผมไปเองเถอะ ทุกคนพักผ่อนให้สบายก็พอ ผมเป็นพวกนกฮูก กลางคืนถึงจะมีแรง พอหุงข้าวเสร็จ รีบดับไฟด้วย”
เฉาจงต๋ายังอยากพูดอะไรต่อ แต่หลี่เฉินเฟิงหันหลังเดินจากไปแล้ว ไม่นานก็หายลับเข้าไปในพุ่มไม้
“ฮึ! ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงได้มาสั่งผู้กองเสียเอง”
เฉาจงต๋าขมวดคิ้ว มองหยางซวงที่พูดขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ คนประเภทนี้ควรปล่อยให้เดินไปเองเสียด้วยซ้ำ
“กินข้าวเถอะ ตอนตีสาม นายพาคนไปเปลี่ยนเวร”
ยามราตรีมาเยือน ดวงตาของหยางซวงฉายแววอำมหิต คิดดีด้วยกลับถูกมองเป็นร้าย
บนทางเปลี่ยวริมลำธาร คิคุจิโร่ใช้ผ้าดำพันไฟฉายไว้ ทำให้แสงส่องออกมาได้เพียงริบหรี่ เขาอาศัยแสงสลัวค้นหาเส้นทางและเดินหน้า จากรอยเท้าพอจะประเมินได้ว่าอีกฝั่งมีคนมากกว่าสามสิบคน
“ผู้หมวด ฟ้ามืดแล้ว พวกนั้นคงหยุดพัก อีกไม่น่าจะไกล บอกพวกทหารกล้าให้เตรียมพร้อมรบ!”
ตรงปากหุบเขา หลี่เฉินเฟิงกำลังวางทุ่นระเบิดสะดุดชนวน ระเบิดมือทรงแตงโมของทหารญี่ปุ่นมีลักษณะพิเศษ ดึงสลักอย่างเดียวไม่ได้ ต้องกระแทกมันก่อน เข็มแทงชนวนจึงจะจุดดินระเบิด
แม้จะยุ่งยาก แต่หลี่เฉินเฟิงซึ่งเคยเป็นหน่วยรบพิเศษย่อมไม่จนปัญญา เขาถอดสลักนิรภัยของระเบิดมือแล้วฝังกลับหัวลงในหลุม จากนั้นวางก้อนหินลอยค้างไว้ด้านบน ขอเพียงพวกญี่ปุ่นเหยียบลงไป แรงจากก้อนหินที่ตกลงมาก็จะทำให้เข็มแทงชนวนทำงาน
เพิ่งวางเสร็จไปสิบสองลูก หลี่เฉินเฟิงก็ชะงัก พวกมันมาแล้ว เร็วขนาดนี้เชียว? ฝั่งตรงข้ามมีนักตามรอยฝีมือดีสินะ!
เขากลับไปยังจุดซุ่มยิง ปรับกล้องมองกลางคืน แล้วรอให้เหยื่อเดินเข้ามา
คิคุจิโร่ตื่นเต้นจนแทบอดใจไม่ไหว ใกล้แล้ว! รอยเท้ายังใหม่มาก หากไม่มีอะไรผิดพลาด ภายในครึ่งชั่วโมงก็คงหาที่พักของพวกนั้นเจอ
จากจุดซุ่มยิง หลี่เฉินเฟิงมองเห็นชัดเจน พวกญี่ปุ่นจัดกำลังมาเป็นหมวดเล็ก มีปืนกลเบาจับกังสองกระบอก ที่เหลือเป็นปืนเล็กยาวแบบสามแปด ยังดีที่ไม่ได้พาสุนัขมาด้วย
หลี่เฉินเฟิงกวาดตามองระบบอีกครั้ง มี 360 คะแนน ขาดอีก 140 คะแนนก็แลกปืนไรเฟิลซุ่มยิงแบบ 97 ได้ ปืนนั่นใช้กระสุนแบบเดียวกับปืนเล็กยาวแบบสามแปด แถมแม่นยำกว่า ถึงเวลายกระดับอาวุธเสียที!
คิคุจิโร่ที่เดินนำหน้าสุดลื่นไถล ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงเหยียบลงบนพื้นที่ว่างเปล่า เขาชักเท้ากลับ ก้มลงส่องไฟฉาย ก็เห็นแผ่นหินแห้ง ๆ อยู่ตรงนั้น
คิคุจิโร่ร้องในใจว่าแย่แล้ว ใต้แผ่นหินนั่นต้องมีของอันตรายแน่
ตูม!
ระเบิดมือระเบิดขึ้น คิคุจิโร่กระเด็นลอยละลิ่วราวกับนั่งเครื่องบินดิน
“หาที่กำบัง! โต้กลับ!”
ซงช่างเหว่ยอวี่ตอบสนองรวดเร็ว ทันทีที่เกิดระเบิด เขาคิดว่าเป็นระเบิดมือที่ศัตรูขว้างมา จึงตะโกนเสียงดัง พวกญี่ปุ่นต่างพากันหลบเข้าป่า
จากทุ่นระเบิดสะดุดชนวนสิบสองลูก มีสิบลูกซ่อนอยู่หลังสิ่งกีดขวาง
ตูม! ตูมตูมตูม!
เสียงระเบิดดังต่อเนื่อง ทำเอาทหารญี่ปุ่นทั้งหมวดเล็กงุนงงจนตั้งตัวไม่ติด
ปัง!
หลี่เฉินเฟิงเหนี่ยวไก ซงช่างเหว่ยอวี่ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ โผล่ศีรษะออกมาเพียงหนึ่งในสาม แต่กระสุนก็ทะลุแก้มไปครึ่งซีก
แค่นี้ก็พอแล้ว! เจ้าหมอนี่ให้ตั้ง 200 คะแนน ไม่นึกเลยว่าจะเป็นผู้หมวด!
หลี่เฉินเฟิงเปลี่ยนอาวุธในมือเป็นปืนไรเฟิลซุ่มยิงแบบ 97 พร้อมซองกระสุนสิบซอง บรรจุกระสุนห้าสิบนัด ยิงหมดก็ไม่เป็นไร ยังมีซองอื่นให้ใช้
เฉาจงต๋าตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว เมื่อเสียงระเบิดดังขึ้น เขาก็ควักปืนพกแบบกล่องจากเอวทันที
“เตรียมสู้!”
“ผู้กอง! พี่หลี่เฉินเฟิงยังอยู่ตรงปากหุบเขา”
“ไป! หัวหน้าหมวดสอง พวกนายอยู่คุ้มกันหมอจาง ที่เหลือตามฉันมา!”
ปัง! ปังปังปัง!
ปืนไรเฟิลซุ่มยิงแบบ 97 ติดตั้งที่เก็บเสียงด้วย นี่ไม่ใช่กระบอกที่ซุ่นหลิวริบมาได้หรอกหรือ? ใช้ถนัดมือดีจริง ๆ!
ทุ่นระเบิดสะดุดชนวนระเบิดไปแปดลูก ก็ไม่น้อยแล้ว เพราะต้องให้พวกญี่ปุ่นเหยียบลงหลุมอย่างแม่นยำ
ระเบิดแปดลูกสังหารพวกมันไปเกือบยี่สิบคน อีกสิบกว่าคนบาดเจ็บ พวกที่เหลือแตกตื่นจนโต้กลับอย่างสะเปะสะปะ
หลี่เฉินเฟิงยิงหนึ่งนัดแล้วกลิ้งตัวหนึ่งครั้ง ฝีมือยิงปืนของพวกญี่ปุ่นไม่เลว พวกมันเห็นแสงปากกระบอกปืนก็ยิงสวน กระสุนพุ่งมาถูกตำแหน่งที่หลี่เฉินเฟิงเพิ่งยิงจากตรงนั้นพอดี
“หลี่เฉินเฟิง ไม่ต้องกลัว พวกเรามาแล้ว!”
“ผู้กองเฉา หยุดก่อน! ตั้งแนวป้องกันไว้ ตรงนี้ผมจัดการเอง ข้างหลังอาจยังมีพวกมันตามมา”
เฉาจงต๋าชะงักฝีเท้า ทั้งเสียงปืนทั้งเสียงระเบิด พวกญี่ปุ่นมีจำนวนไม่น้อย จะให้คนเดียวรับมือหรือ? แบบนี้... ดูถูกกันไปหน่อยแล้ว
เฉาจงต๋าลังเลเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหยุดฝีเท้าและสั่งพี่น้องกว่ายี่สิบคนตั้งแนวป้องกัน
ตูม! ตูมตูมตูม!
เมื่อเห็นว่ายิงไม่เข้าเป้า พวกญี่ปุ่นก็เริ่มขว้างระเบิดมือ แต่ระยะห่างกว่าร้อยเมตร จึงไม่เป็นภัยต่อหลี่เฉินเฟิงแม้แต่น้อย กลับกลายเป็นว่าเพราะขยับมั่วซั่ว พวกมันเหยียบระเบิดแสวงเครื่องเข้าอีกสองลูก
ปังปังปัง!
หลี่เฉินเฟิงยิงเก็บพวกมันต่อไป เปลี่ยนซองกระสุนมาถึงซองที่หกแล้ว เขากวาดตามองรอบหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นทันที พวกญี่ปุ่นกำลังจะหนี ยังเหลือคนที่ไม่บาดเจ็บอยู่เจ็ดแปดคน
ปล่อยให้หนีไปก็เป็นปัญหา ไม่อาจปล่อยใครรอดไปได้ หลี่เฉินเฟิงยิงจนหมดสองซอง ไม่มีใครยืนหรือยิงตอบโต้ได้อีก ในกล้องมองกลางคืนยังเห็นทหารบาดเจ็บบางคนขยับอยู่ เขาจึงยิงซ้ำให้แน่ใจ
“ผู้กองเฉา ไม่มีพวกตามมาแล้ว เข้ามาได้! เก็บกวาดสนามรบกัน เราต้องถอนกำลังแล้ว”
หลังตรวจดูรอบหนึ่งและเก็บอาหารกระป๋อง ข้าวสารกับกระสุนใส่พื้นที่เก็บของ หลี่เฉินเฟิงก็เก็บกล้องมองกลางคืน ก่อนเปิดไฟฉาย รอเฉาจงต๋าพาคนเข้ามา แล้วอวดปืนไรเฟิลซุ่มยิงในมือ
“ผู้กองเฉา ผมไม่เอาอย่างอื่น แต่กระบอกนี้เป็นของผมนะ! ปืนไรเฟิลซุ่มยิงเชียวนะ! พวกญี่ปุ่นกลุ่มนี้ไม่ธรรมดา”
เมื่อเห็นหลี่เฉินเฟิงเปิดไฟฉาย เฉาจงต๋าก็สั่งให้ลูกน้องเปิดไฟตาม พอมองเห็นทุกอย่างชัดเจน เขาก็ถึงกับมึนงง
ศพทหารญี่ปุ่นเกือบหนึ่งหมวด นี่มัน... ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า? ในกองร้อยของตัวเองมีมือดีขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร? ที่สำคัญ ก่อนหน้านี้ไม่มีใครเผยพิรุธเลยสักนิด
“เก็บกวาดสนามรบ อะไรที่เอาไปได้ก็เอาไปให้หมด”
ทหารญี่ปุ่นกลุ่มนี้มีอาวุธครบมือ เสบียงก็เตรียมมาเต็มที่ แถมยังมีพลทหารแบกสัมภาระโดยเฉพาะ
นอกจากอาวุธแล้ว ยังมีเนื้อกระป๋องกว่าสามร้อยกล่องกับข้าวสารกว่าสองร้อยชั่ง ทำให้เฉาจงต๋าดีใจจนเนื้อเต้น
“เอาไปให้หมด! ให้หมดเลย! ให้ตายสิ ยิ่งหนีก็ยิ่งร่ำรวย เฉินเฟิง ระเบิดพวกนั้นทำงานยังไง?”
“เป็นระเบิดแสวงเครื่อง ผมวางไว้ล่วงหน้า”
“หา? ใช้ระเบิดมือทรงแตงโมทำหรือ? สอนทุกคนหน่อย มีคนลองศึกษาดูแล้ว แต่ระเบิดมือของพวกญี่ปุ่นใช้ไม่ได้ ตอนนี้ระเบิดมือด้ามไม้ของเราก็ใช้หมดแล้ว”
ทหารกลุ่มหนึ่งตื่นเต้นยินดี ปืนฮั่นหยางกับปืนจงเจิ้งในมือไม่มีประโยชน์ กระสุนแทบหมดแล้ว ทิ้งไปได้เลย
ตอนนี้ดีแล้ว ทุกคนมีปืนเล็กยาวแบบสามแปดคนละสองกระบอก แถมยังได้ปืนกลเบาจับกังมาสี่กระบอก ระเบิดมือก็มีพอใช้ ยิ่งหนีก็ยิ่งมีของมากขึ้น
ใต้หน้าผา จางเสี่ยวอวี่กระวนกระวายใจ คนที่เฝ้าอยู่คือหยางซวง หัวหน้าหมวดสอง กับทหารหมวดสองอีกเจ็ดแปดคน หยางซวงมีท่าทางอึดอัดกระวนกระวาย คล้ายคิดจะหนี แต่สถานการณ์การสู้รบยังไม่แน่ชัด เขาจึงไม่กล้าหนี
“กลับมาแล้ว!”
“พี่น้อง เก็บของแล้วออกเดินทาง ที่นี่อยู่ต่อไม่ได้แล้ว หาที่พักฟื้นกันใหม่”