“ไม่ต้องพูดขอบคุณกันหรอก พวกเขาแค่พยายามทำตามตำนานให้มากที่สุด” ซูชิงอวี๋เปิดประตูตู้เสื้อผ้าบานใหญ่ หามุมที่พอจะบังสายตาได้ แล้วสวมกระโปรงสีขาว
จากนั้นเธอใช้การ์ดเครื่องเซ่น หยิบรองเท้าผ้าคู่หนึ่งออกมา
ด้านนอกมีหมอกดำปกคลุม
เคนนั่งพิงโซฟา สีหน้าเย็นชา เขาไม่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาเหมือนอาดัมกับเอวา ในดวงตาฉายแววสับสนและเบื่อหน่ายสวนอีเดนแห่งนี้
และยังมี...ความอิจฉาที่มีต่ออาเบล
“พ่อกับแม่ตั้งชื่อให้ฉันว่าเคน ความหมายของชื่อนี้คือการได้รับ ฉันเป็นลูกคนแรกของพวกเขา ก็ควรได้รับความรักทั้งหมด
งูพูดถูกแล้ว มนุษย์ไม่จำเป็นต้องสืบเผ่าพันธุ์ไปไม่รู้จบ พ่อกับแม่มีลูกแค่ฉันคนเดียวก็พอ ถ้าพวกเขาเป็นของฉันคนเดียวไม่ได้ ฉันก็จะทอดทิ้งพวกเขาไป
อาหยุน เธอเป็นภรรยาของฉัน ก็ควรไปจากที่นี่ด้วยกัน ไปทางตะวันออกของสวนอีเดนเถอะ เราจะสร้างเมืองของเราเองที่นั่น ฉันจะเป็นราชาของเมือง ส่วนเธอเป็นราชินี เมืองหลวงจะตั้งชื่อตามลูกชายของเรา เมืองอาณัติจะได้รับความเคารพจากสิ่งมีชีวิตแห่งความมืดทั้งมวล”
เคนวาดฝันถึงอนาคตอันงดงาม
แต่เขาก็เป็นส่วนหนึ่งของดันเจี้ยนเช่นกัน
สิ่งที่เขาทำล้วนดำเนินไปตามเรื่องราวที่ถูกมลพิษบิดเบือน
ซูชิงอวี๋ถามว่า “เคน ทำไมถึงอยากพาฉันไปด้วย?”
“เพราะเธอเกิดมาเพื่อเป็นภรรยาของฉัน”
“คุณเกลียดทุกสิ่งที่นี่ แล้วทำไมถึงยอมรับการจัดวางแบบนี้?”
“เพราะ...”
เพราะอะไรกัน? เขาตอบไม่ได้
เคนราวกับเทปที่ติดขัด จู่ ๆ ก็เงียบไป เขานั่งอยู่บนโซฟา ดวงตาเหม่อลอย ตอบคำถามนี้ไม่ได้ เพราะเขาเพียงทำตามตำนานเท่านั้น