ซูชิงอวี๋ไม่ได้กินมื้อเที่ยง ความหิวบีบเค้นกระเพาะกับลำไส้
คุณแม่จัดการงานบ้านเสร็จก็เดินเข้าครัวเตรียมมื้อค่ำ
เส้นผมดำยาวปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่งของแม่ เธอหยิบกระป๋องขาวหุ้มฟิล์มถนอมอาหารออกจากตู้เย็น
ทั้งหมดสี่กระป๋อง
คุณแม่กำลังเทของในกล่องใส่จาน
ซูชิงอวี๋หรี่ตามอง บนกล่องเขียนว่า "ซุปเห็ดหอมไก่"...
เธอนึกถึงกฎข้อที่สิบและสิบเอ็ด
[เนื้อในตู้เย็นหมดอายุแล้ว ห้ามกิน หากคุณเผลอละเมิดกฎนี้ กรุณาไปห้องน้ำล้วงคอด่วน]
[อาหารสุขภาพปลอดภัย กินอาหารสุขภาพมาก ๆ ดีต่อร่างกาย จำไว้ สิ่งที่คุณกินคือและเป็นเพียงอาหารสุขภาพเท่านั้น!]
"อาหารสุขภาพ" นี้ ไม่ได้หมายถึงผักผลไม้ที่เข้าใจกันโดยทั่วไปแน่
ซูชิงอวี๋เห็นชัด ๆ ว่าสี่กล่องเมื่อกี้ไม่มีกล่องไหนเขียนว่าเป็นอาหารสุขภาพเลย
"คุณแม่ หนูอยากกินอาหารสุขภาพเย็นนี้"
มือที่ทำอาหารของคุณแม่หยุดชะงัก เธอลดเสียงต่ำ
"คนกินห้ามเรื่องมาก!"
ซูชิงอวี๋ใจห่อเหี่ยวเมื่อถูกปฏิเสธ
คุณแม่ไม่ได้บอกว่าที่ทำอยู่คืออาหารสุขภาพ แต่ห้ามไม่ให้เธอเรื่องมาก
นี่แสดงว่าเป็นไปได้สูงที่คุณแม่จะไม่ได้ทำอาหารสุขภาพเลย
"แต่คุณแม่ หนูอยากกินอาหารสุขภาพ หนูรู้สึกไม่สบายตัว ตอนกลางวันก็ไม่อยากอาหาร"
ซูชิงอวี๋ทำท่าออดอ้อนอ่อนแอ เธอวางมือไว้ที่หน้าท้อง กัดริมฝีปากล่างเบา ๆ
ท่าทีของคุณแม่อ่อนลงจริง ๆ: "เอาไม่ไหวกับลูกเลย ทุกวันร้องจะกินแต่อาหารสุขภาพ แค่กลางวันไม่ได้ทำให้ ก็ปวดท้องไม่ยอมกินข้าว พ่อแกชอบว่าฉันตามใจแกเกิน จะตามใจเสียคน แต่จะให้ทำยังไง แม่รักลูกมากเกินไปแล้ว!"