ซูชิงอวี๋อยากกลับห้อง พ่อกลับก้มศีรษะ ชี้นิ้วใส่ซูชิงอวี๋พลางตะโกนลั่น: “ไอ้ลูกเนรคุณ รีบหาเหล้าให้ข้าเดี๋ยวนี้! ข้าจะเอาเหล้า... แกรก ๆ... เอาเหล้ามาให้ข้า!”
[พ่อทุ่มเทเพื่อบ้านหลังนี้มามาก อย่าปฏิเสธคำขอของพ่อ พ่อเครียดมาก หากจะปฏิเสธ ให้ไปออดอ้อนกับแม่]
ซูชิงอวี๋รู้ว่าปฏิเสธคำขอของพ่อไม่ได้
แต่แอลกอฮอล์จะทำให้มลทินของพ่อรุนแรงขึ้น
ซูชิงอวี๋อยากไปออดอ้อนแม่ แต่แม่กำลังทำความสะอาดในครัว ชามกระเบื้องตกแตกบนพื้น แม่ยืนเท้าเปล่าอยู่บนเศษแก้ว เลือดสดไหลนอง แต่เหมือนไม่รู้สึกเจ็บ
"แม่จ๋า—"
ซูชิงอวี๋เรียกแม่ แม่กลับไม่ได้ยิน
อดอ้อนไม่ได้
ขวดเหล้าถูกซ่อนไว้ใต้โซฟา
ห้องนั่งเล่นระเกะระกะ ซูชิงอวี๋ไม่อยากอยู่ต่ออีกสักอึดใจ
เธอจึงแสร้งหากระจัดกระจาย แล้วหยิบขวดที่เหลือเหล้าแค่หนึ่งในสามส่งให้พ่อจากใต้โซฟา
พ่อเงยหน้ากรอกลงคออึกใหญ่
ซูชิงอวี๋ทิ้งท้ายว่า "หนูกลับห้องแล้ว" แล้วเดินเข้าห้องไปโดยไม่หันกลับมา ล็อกประตูห้องนอน
เสียงขวดเหล้าแตกดังตามหลัง
พ่อหัวเราะแหลมอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสบถอย่างฉุนเฉียว
"ไอ้ลูกเนรคุณสมควรตาย!"
"ข้าทุกวัน... แกรก ๆ... ทำงานแทบตายอยู่ข้างนอก! ก็เพื่อเจ้า! เจ้ากลับไม่อยากพบข้า!"
ในห้อง เสี่ยวเฮยจ้องซูชิงอวี๋ด้วยแววตาดำมืด เตือนว่า: "นายท่าน ท่านถูกมลทินระดับเบาแล้ว"