มือของไร้ใจวางอยู่บนด้ามกระบี่ เขาถามว่า “นายท่าน จะฆ่าบีเวอร์พวกนี้ไหม?”
“มีมากเกินไป ฆ่าคงยุ่งยาก ล่อพวกมันออกมาทีเดียวให้หมดดีกว่า” ซูชิงอวี๋จำได้ว่าเคยเห็นในรายการโลกของสัตว์ว่าบีเวอร์ชอบกินแอปเปิล
บริเวณที่ลิลิธอาศัยอยู่มีต้นแอปเปิลอยู่มากมาย
ซูชิงอวี๋เก็บแอปเปิลมาบางส่วน แล้วล่อบีเวอร์ในเขื่อนให้ออกมา
ไร้ใจฆ่าพวกมันไปสองตัว แล้วผ่าท้องออก ซูชิงอวี๋เห็นว่าข้างในไม่มีอวัยวะ พวกมันดูราวกับลูกโป่งที่สูบน้ำจนเต็ม ภายในมีแต่สารเหนียวข้นสีน้ำเงิน
แอปเปิลล่อบีเวอร์ออกไปได้ ซูชิงอวี๋ฉวยโอกาสที่พวกมันไม่อยู่ รีบขุดลอกทางน้ำ
งานนี้มีปริมาณไม่น้อย
วันเดียวคงทำไม่เสร็จแน่
ซูชิงอวี๋แวะมาขุดลอกตามเวลาเดิมทุกวัน
ใช้เวลาราวห้าวัน ทางน้ำก็กลับมาไหลสะดวก น้ำจากทะเลแดงกับลำธารภายในสวนอีเดนไหลมาบรรจบกัน สีแดงกับสีน้ำเงินตัดกัน เกิดเป็นเส้นแบ่งบางยาว ก่อนจะค่อย ๆ ผสานกลืนกันจนกลายเป็นสีประหลาด
น้ำทะเลแดงมีความเข้มข้นสูง ส่วนในลำธารของสวนอีเดนมีเครื่องดื่มสีน้ำเงินเจือปนอยู่ในปริมาณต่ำมาก
ในอากาศมีแต่กลิ่นสนิมจาง ๆ
ลมที่นี่เหนียวข้น พัดผ่านใบหน้าแล้วชวนให้รู้สึกว่ามีแผ่นฟิล์มบาง ๆ เคลือบอยู่ จนหายใจไม่สะดวก
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ สิ่งที่เหลืออยู่ก็มีเพียงการรอคอยอย่างอดทน
รอให้อาดัมกับเอวาดื่มเครื่องดื่มสีแดง และอาบน้ำในลำธารที่ผสมกันแล้ว พวกเขาก็จะค่อย ๆ สูญเสียความศักดิ์สิทธิ์ และกลับคืนสู่ตัวตนเดิม
กลับมาถึงที่พักของลิลิธ