แววสงสารเอ่อล้นในดวงตาของกู้หลีเหยียน เขาจูงมือเล็ก ๆ ของเพียวเพียว ค่อย ๆ พาเธอเดินไปหาลู่ชิงชิวทีละก้าว
“เพียวเพียว เงยหน้ามองสิ นี่คือแม่ของลูกนะ”
เพียวเพียวเงยหน้าขึ้น
หญิงสาวตรงหน้าสวยมาก คิ้วตาอ่อนโยน บนใบหน้าไม่มีร่องรอยของกาลเวลาให้เห็นเลยแม้แต่น้อย
ดวงตาของเพียวเพียวเป็นประกายระยิบระยับ “แม่คะ เพียวเพียวก็มีแม่แล้วเหรอคะ?”
เธอกางแขนเล็ก ๆ ทั้งสองข้าง โผไปข้างหน้าเล็กน้อย อยากกอดแม่สักครั้ง
แต่ลู่ชิงชิวกลับไม่ขยับ
เธอมองกู้หลีเหยียนก่อนแวบหนึ่ง แล้วจึงรีบก้มลงมา
“เพียวเพียวลูกแม่ แม่คิดถึงลูกมาตั้งห้าปี...”
ลู่ชิงชิวกอดร่างเล็ก ๆ ของเพียวเพียวไว้ เสียงสะอื้นดังขึ้นเรื่อย ๆ “ทำไมถึงผอมขนาดนี้ล่ะ ไม่มีใครทำข้าวให้ลูกกินหรือไง?”
เพียวเพียวแนบอยู่กับอกของลู่ชิงชิว
หัวใจของแม่เต้นไม่เร็ว ค่อย ๆ เต้นเนิบช้า ไม่เหมือนเสียงร้องไห้เลยสักนิด