มาดามหัวปลาเห็นฉีเยวี่ยเงียบไปนาน จึงเปิดประเด็นตรง ๆ ว่า “เธอเก็บแหวนของฉันได้ ฉันจะช่วยทำตามความปรารถนาของเธอได้หนึ่งข้อ ภายในขอบเขตอำนาจและความสามารถของฉัน แต่เมื่อเรื่องสำเร็จแล้ว เธอต้องคืนแหวนให้ฉัน!”
“ว่ามาสิ อยากให้ฉันทำอะไรให้?”
ฉีเยวี่ยทำสีหน้าไม่เห็นด้วย “พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะ ถึงแหวนวงนี้จะใช้ขอพรจากคุณได้ แต่คุณสมบัติเสริมของมันก็สำคัญกับฉันเหมือนกัน”
“อีกอย่าง ครั้งนี้ฉันก็ไม่ได้เป็นฝ่ายเรียกคุณมาเองด้วย ถ้าแหวนสำคัญขนาดนี้แลกได้แค่คำขอพรข้อเดียว ฉันก็ขาดทุนแย่สิ!”
มาดามหัวปลากัดฟันกรอด ฟันปลาแหลมคมขบกันดังกร๊อด ๆ ด้วยความโมโห จนอยากกัดคอมนุษย์ไร้ยางอายตรงหน้าให้ขาดใจ
“มนุษย์สารเลว! เธอขโมยทรัพย์สินของสวนสาธารณะ ถ้าถูกส่งตัวไปยังหน่วยงานสอบสวน เมื่อถูกจับขึ้นเครื่องสอบสวน ตัวตนมนุษย์ของเธอจะถูกเปิดโปงทันที แถมยังตรวจสอบเรื่องที่เธอทำในสวนสาธารณะวันนี้ได้อย่างละเอียด!”
“ถึงตอนนั้นเธอตายแน่!”
ฉีเยวี่ยยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “ถ้าไม่ได้ผลประโยชน์มากพอ แถมยังต้องเสียแหวนเสริมคุณสมบัติที่ล้ำค่าขนาดนี้ไปเปล่า ๆ ต่อให้ฉันรอดออกจากสวนสาธารณะได้ ก็คงอยู่ไม่พ้นคืนนี้หรอก”
“ตายเร็วตายช้าก็ต้องตายอยู่ดี เก็บแหวนวงนี้ไว้ อาจยังพอหาโอกาสสร้างผลงานความชอบได้บ้าง หลังตายแล้วก็เข้าร่วมฝ่ายสิ่งพิศวงของพวกคุณ เผื่อจะได้ตำแหน่งประจำก็ได้นี่?”
มนุษย์คนหนึ่งพอแสดงท่าทีว่าไม่กลัวตายอย่างสิ้นเชิง แม้แต่มาดามหัวปลาก็จนปัญญา