ใบหน้าเรียบนิ่งของเซียวเย่ ณ ขณะนี้ ก็ยากจะคุมอารมณ์ไว้ได้
“เซียว เซียวเย่!!”
“นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น จงหงวี้เป็นอะไรน่ะ คลื่นพลังในตัวเธอแรงมหาศาล ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าร่างของเธอทั้งร่างกำลังจะระเบิดออกมาเสียแล้ว?”
สยงเจี้ยนเฟยได้ออกฤทธิ์กัดกินหนวดของปลาหมึกยักษ์แปลกประหลาดนั่น — หรือก็คือกุ้ยฮว่าน — ไปเกือบครึ่งตัว ตอนนี้เขาจึงเริ่มฟื้นตัว
เขามองขึ้นไปยังกลางอากาศ
แล้วเขาก็มองเห็นและสัมผัสได้อย่างตะลึงงันถึงการเปลี่ยนแปลงอันแปลกประหลาดของจงหงยวี่ในชั่วขณะนั้น!
“เธอกำลังเลือกเดินบนทางที่ไม่มีทางรอด หากข้ามผ่านเส้นขอบฟ้านี้ได้ ตัวตนของเธอจะเปลี่ยนแปลงขึ้นอีกขั้น แต่เส้นทางข้างหน้าอาจจะยิ่งลำบากกว่าเดิม
อย่างไรก็ตาม นั่นจะเป็นทางที่เป็นของเธอเอง”
เซียวเย่เอ่ยขึ้น
สยงเจี้ยนเฟยไม่เข้าใจ ร่างที่ดิ้นรนลุกขึ้นยืนนั้นหันไปมองรอบด้าน
ช่วงก่อนเขาจมอยู่ในความเจ็บปวดเหนือขีดสุด ฝืนย้ำเพียงจะมีชีวิตรอดอยู่เพียงลำพัง จึงไม่รู้เรื่องภายนอกเลย ณ ตอนนี้เมื่อเหลียวดูเห็นเรือยักษ์ของเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลายต่างมุ่งหน้าออกไปยังประตูผีกลางท้องทะเลไกลโพ้น ร่างเขาก็กระตุกเกร็งขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว!
“เด็กสาวคนนั้นเกิดอะไรขึ้น?”
“การถ่ายเทพลังย้อนทางกลับกลายเป็นเหตุวิบัติแล้วหรือ คุณสมบัติไม่เข้ากัน หรืออย่างไรกัน เธอกำลังซึมซับแสงจันทร์สีชาดจากเบอร์มิวดาอยู่งั้นเหรอ?”
“ไม่ใช่! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าร่างของเธอทั้งร่างกำลังจะแตกสลาย!”