“เรืออูเผิง?”
“เป็นไปไม่ได้นี่ ของแบบนั้นมันไม่ควรปรากฏที่นี่สิ……”
อูปั้นเซียนซึ่งกำลังสนทนากับเซียวเย่อยู่พอดี ได้ยินเสียงก็ตั้งสติไม่ทัน รีบเหลียวหัวไปมองยังจุดบนดาดฟ้าเรือที่ฝูงชนตื่นตระหนกกำลังมองกันอยู่!
วินาทีถัดมา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว!
เซียวเย่ในตอนนี้ก็หันหัวไปเช่นกัน!
ในระยะห่างจากเรือเทียนเต่าราวเจ็ดแปดเมตร มีเรือลำเล็กสีดำสนิทลำหนึ่งกำลังลอยอยู่บนผืนน้ำอย่างแปลกประหลาด!
ที่หัวเรือหลังคาดำนั้น มีตะเกียงกันลมห้อยอยู่!
บนตะเกียงกันลมนั้น ประทับรอยหน้าปีศาจที่ดูเหมือนยิ้มก็ใช่ เหมือนร้องไห้ก็ได้!
“ไม่ใช่”
เซียวเย่มองเรือลำนั้นแล้วเอ่ยขึ้นทันที!
เซียวเย่เคยเห็นเรือหลังคาดำแปลกประหลาดลำนี้มาแล้ว ตอนที่เข้าไปในเบอร์มิวดาครั้งก่อน!
บนดาดฟ้าเรือ ในหมู่ฝูงชนที่ปนเปกันไปหมด มีบุคคลบางคนที่ซ่อนกลิ่นอายตัวเองไว้ลึกมาก ภายนอกดูไม่ต่างจากคนธรรมดา ณ ตอนนี้ก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
“เรือหลังคาดำผีอะไรน่ะ!!”
“ฉันไม่เคยเชื่อเลยว่าโลกนี้มีผี! ตำนานที่เล่าขานกันว่าเหนือธรรมชาติแค่ไหน ในสายตาฉันก็แค่มีชื่อเสียงดังหน่อยเท่านั้น!”
“ตอนนี้ฉันจะทำลายเรือหลังคาดำอันที่เรียกกันนั่นทิ้งเสียเลย!”
“เฮอะๆ ข่าวลือที่ว่าเรือหลังคาดำเป็นเรือผีนี่ ก็มาจากจีนนั่นแหละ ตามฉันดู พวกคนจีนน่ะขี้ขลาดจริง ๆ! ของเรือลำเล็กแค่นี้ยังกลัว ฮ่าฮ่าฮ่า……”