【แฟนฟิกเรื่องเขตไร้ความสงบยังมีน้อยเกินไป หาเรื่องที่อยากอ่านไม่เจอ ก็เลยเขียนขึ้นมาเพื่อสนองความต้องการตัวเองล้วน ๆ ใครรู้สึกว่าอ่านได้ก็ลองอ่านดู】
【ผู้เขียนไม่ใช่สายเก็บข้อมูลแบบสุดโต่ง การจัดวางเนื้อเรื่องกับเส้นเวลาอาจมีจุดที่ไม่สมเหตุสมผลอยู่บ้าง ขออภัยไว้ ณ ที่นี้】
【ผู้เขียนไม่ใช่ตัวละครในเกมเอง เพราะงั้นบทสนทนาอาจมีส่วนที่เป็นการตีความของผู้เขียนอยู่บ้าง ถึงยังไงผู้เขียนก็ไม่มีทางรู้ว่าตัวละครต้นฉบับจะพูดอะไร จะพยายามเขียนให้ใกล้เคียงตัวละครที่สุด ขออภัยที่ตีความตัวละครไปเอง ณ ที่นี้】
(ข้อความนี้เพิ่มตอนช่วงตรวจสอบ: ผู้เขียนใช้ทั้งการพิมพ์ด้วยเสียงและพิมพ์เอง หากพบคำผิดหรือประโยคที่อ่านไม่ค่อยลื่นไหล สามารถแท็กผู้เขียนใต้ความคิดเห็นช่วงนี้แล้วบอกความคิดเห็นของคุณได้ หากสมเหตุสมผล ผู้เขียนจะรับฟัง)
【ตัวละครทุกคนที่ปรากฏในเรื่องนี้บรรลุนิติภาวะแล้ว】
【สรุปโดยรวมได้ดังนี้↓】
【ที่ฝากสมอง】(เฮ้อ~ แบบนี้สะดวกจริง ๆ~)
。。。。。。
【ติ๊ง... ข้าม... ข้ามมิติผิดพลาด... กำลังแก้ไข...】
ท่ามกลางความพร่าเลือน เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่ดังขึ้นในสมองทำให้สติของซูเฉินค่อย ๆ ฟื้นคืน
【ใครพูดน่ะ? นี่ฉัน... หลับไปเหรอ? ไม่สิ เมื่อกี้ฉันกำลังทำอะไรอยู่กันนะ? อึก! เจ็บ ๆ ๆ!】
ความเจ็บปวดรุนแรงที่แล่นมาจากในสมองทำให้ซูเฉินผุดลุกขึ้นนั่ง เขากุมศีรษะและพยายามสงบสติอยู่พักใหญ่กว่าจะดีขึ้น
ซูเฉินที่ได้สติขมวดคิ้ว ลืมตาขึ้นอย่างงุนงง แสงจ้าทำให้เขายกมือขึ้นบังโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งปรับสายตาให้เข้ากับแสงรอบตัวได้แล้ว เขาจึงเริ่มสำรวจสถานที่ที่ตนอยู่
เมื่อมองเห็นทิวทัศน์โดยรอบชัด ๆ ดวงตาของซูเฉินก็เบิกกว้าง เผยความงุนงงและทำอะไรไม่ถูก
“นี่ฉัน... อยู่ที่ไหน? เดี๋ยวนะ นั่นมัน...”
ซูเฉินพูดขึ้นอย่างสับสนพลางมองทิวทัศน์รกร้างรอบตัว
แต่พอเหลือบเห็นบางสิ่งที่อยู่ไกลออกไป คำพูดที่เต็มไปด้วยความสงสัยและงุนงงก็พลันกลายเป็นความตกตะลึง อัดแน่นด้วยความไม่อยากเชื่อและความหวาดหวั่นที่ยังไม่แน่ใจ
ซูเฉินลุกขึ้นยืน ร่างเซเล็กน้อย ก่อนจะวิ่งโซซัดโซเซไปยังหน้าผาฝั่งหนึ่ง
เขายืนนิ่งงันอยู่ริมผา สายตาจับจ้องไปยังเส้นขอบฟ้า สิ่งที่เห็นสุดสายตาคือภูมิประเทศกว้างใหญ่และแห้งแล้ง
ครึ่งทรงกลมประหลาดขนาดต่าง ๆ จำนวนมากมายตั้งครอบอยู่บนพื้นดิน เรียงทอดยาวไปจนถึงไกลลิบ
ตัวทรงกลมมีสีดำ แต่ขอบกลับสะท้อนแสงสีรุ้งเป็นประกาย ให้ความรู้สึกประหลาด หนักอึ้ง และอันตราย
ทว่าภาพมหัศจรรย์นี้กลับยิ่งกดทับจิตใจซูเฉิน เพราะเขารู้จักสิ่งนี้
“ฮอล... ฮอลโลว์?!”
ลูกกระเดือกของซูเฉินขยับ เขาฝืนริมฝีปากแห้งผากให้สั่นระริกก่อนจะเค้นคำนี้ออกมา
ทันทีที่คำหลุดจากปาก ความทรงจำที่กระจัดกระจายก็ไหลย้อนกลับมาราวกับกระแสน้ำ
ซูเฉินกุมศีรษะด้วยความเจ็บปวด ก่อนทรุดเข่าลงทั้งอย่างนั้น ร่างสั่นเทาราวกับลูกนก แต่ความทรงจำในหัวกลับยังคงฉายต่อไปไม่หยุด
ฮอลโลว์ เขตไร้ความสงบ เกม อุบัติเหตุรถโดยสารครั้งหนึ่ง ความโกลาหล...
“ฮ้า... ฮ่า... ฮ่า...”
หลังความทรงจำจบลง ซูเฉินก็หอบหายใจเฮือกใหญ่ ในที่สุดเขาก็นึกเรื่องราวทั้งหมดออก
คร่าว ๆ คือระหว่างเดินทางท่องเที่ยว เขานั่งรถโดยสารว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำ เลยกะจะทำภารกิจประจำวันสักหน่อย
แต่ตอนที่ก้มหน้าทำภารกิจ รถโดยสารกลับกระแทกอย่างรุนแรงโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
จากนั้นก็มีเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนก ตามด้วยเสียงเบรกแหลมบาดหู ตอนซูเฉินเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ เขาก็เห็นรถโดยสารพุ่งชนราวกั้นอย่างควบคุมไม่ได้
หลังจากโลกหมุนคว้างไปชั่วขณะ ก็มีเสียงหนักทึบดังตูมเมื่อตัวรถตกลงไปในน้ำ น้ำทะลักเข้าท่วมรถอย่างรวดเร็ว เสียงร้องและเสียงอุทานด้วยความตกใจดังอื้ออึงอยู่ในหูซูเฉิน
จากนั้นร่างกายของผู้คนก็ชนกระแทกกัน ซูเฉินพยายามดิ้นรนลุกขึ้น แต่กลับรู้สึกเหมือนศีรษะถูกกระแทกดังปัง ก่อนทุกอย่างจะว่างเปล่า
เมื่อซูเฉินลืมตาขึ้นอีกครั้งเพราะขาดอากาศหายใจ สิ่งที่เหลืออยู่ข้างหูมีเพียงความเงียบงัน และร่างกายที่ขยับเขยื้อนไม่ได้อีกต่อไป
ช่วงเวลานั้นยืดยาวออกไป ก่อนทุกอย่างจะจมสู่ความมืด
จนกระทั่งตอนนี้...
“ข้ามมิติมาแล้ว...”
ซูเฉินพึมพำด้วยริมฝีปากสั่นระริก ร่างกายแข็งทื่อไม่ไหวติง หลังนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง
เขาพยุงร่างขึ้นแล้วเดินไปนั่งริมผา จากนั้นก็มองเส้นขอบฟ้าที่อยู่ไกลออกไปอย่างเงียบงัน ไม่ขยับเขยื้อนและไม่ได้คิดอะไร สมองว่างเปล่าไปหมด
ซูเฉินอยู่ในสภาพนี้นานกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็มีเสียงอิเล็กทรอนิกส์ชุดหนึ่งดังขึ้นในหัว ทำลายความเงียบงันลง
【ติ๊ง... การข้ามมิติผิดพลาด... กำลังแก้ไข... ล้มเหลว... ระบบสุ่มคุณสมบัติความสำเร็จ... กำลังเข้าสู่โหมดพักเครื่อง... สภาพแวดล้อมที่ผู้ใช้งานระบบอาศัยอยู่เป็นอันตราย... กำลังเปิดใช้งานแผนสำรอง...】
【ติ๊ง... กำลังมอบแพ็กเกจมือใหม่... เนื่องจากระบบผิดปกติ จึงกำลังมอบของชดเชย... ยินดีด้วย ผู้ใช้งานระบบได้รับโอกาสสุ่มคุณสมบัติสีแดง ×1】
【ติ๊ง ผู้ใช้งานระบบบรรลุความสำเร็จสีทอง «ผู้มาเยือนต่างโลก» ได้รับโอกาสสุ่มสีทอง ×1】
【ติ๊ง ยินดีด้วย ผู้ใช้งานระบบได้รับความสำเร็จสีม่วง «ผู้มาใหม่» ได้รับโอกาสสุ่มสีม่วง ×1】
(ระดับคุณสมบัติ: สีขาว สีเขียว สีน้ำเงิน สีม่วง สีทอง สีแดง)
【ติ๊ง... ผู้ใช้งานระบบต้องการสุ่มตอนนี้หรือไม่...】
เมื่อได้ยินเสียงในหัว สีหน้าและท่าทางของซูเฉินไม่ได้เปลี่ยนไปเลย เพียงส่งเสียงอืมในใจอย่างเฉยเมย
หลังซูเฉินกดยืนยัน หน้าต่างระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า จากนั้นหน้าต่างก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง กลายเป็นวงล้อขนาดใหญ่
รางวัลบนวงล้อวงแรกมีแต่รายการที่ระบุเป็นสีแดง เมื่อวงล้อเริ่มหมุน ซูเฉินก็กวาดตามองคุณสมบัติทีละรายการ
[ย้อนเวลา]
[ควบคุมมิติ]
[ถักทอโชคชะตา]
[สร้างสรรค์ได้ดั่งใจ]
[พลิกผันเหตุและผล]
กวาดตามองแวบเดียวก็เห็นว่าวงล้อทั้งวงไม่มีรางวัลไหนดูแย่เลย หัวใจที่เกร็งอยู่เล็กน้อยของซูเฉินจึงผ่อนคลายลงบ้าง
วงล้อหมุนไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดเข็มก็หยุดลงบนคุณสมบัติหนึ่ง ทว่ารางวัลสุดท้ายกลับทำให้ซูเฉินที่มีสีหน้าเฉยชามาตลอดอดเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจไม่ได้
ซูเฉินมองคุณสมบัติที่ได้จากวงล้อ กะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะขยับเข้าไปดูให้ชัด จากนั้นสีหน้าก็เริ่มพิกล
เข็มบนวงล้อหยุดนิ่งอยู่บนคุณสมบัติหนึ่งอย่างมั่นคง และคุณสมบัตินั้นก็คือ
[แรงดี]
ซูเฉินตรวจดูคุณสมบัติอื่น ๆ บนวงล้อ ก่อนจะมองคุณสมบัติที่ตัวเองสุ่มได้อย่างเงียบงัน
ซูเฉิน: (ᗜ ˰ ᗜ)
ซูเฉินจ้องคุณสมบัตินั้นตาไม่กะพริบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า
【ช่างเถอะ ๆ... แรงดีก็แรงดี อย่างน้อยก็เป็นคุณสมบัติสีแดง ในบรรดาคุณสมบัติสี่พยางค์สุดเทพตั้งมากมาย ดันมีไอ้นี่ที่มีแค่สองพยางค์ปนเข้ามา งั้นฉันจะคอยดูว่าแกจะแรงสักแค่ไหน】
ซูเฉินถอนหายใจยาว ก่อนจะเริ่มสุ่มอีกสองครั้งที่เหลือ
ต่างจากโอกาสสุ่มสีแดง วงล้อสุ่มคุณสมบัติสีทองส่วนใหญ่เป็นสีทอง แต่ก็มีสีแดงอยู่หนึ่งหรือสองรายการ
ส่วนวงล้อสุ่มคุณสมบัติสีม่วงนั้น ส่วนใหญ่เป็นสีม่วง แต่ก็ยังมีสีทองอยู่บ้าง และมีสีแดงอยู่ชิ้นหนึ่งเล็กจนมองแทบไม่เห็น
พอเห็นแบบนั้น ซูเฉินก็อดจิ๊ปากไม่ได้
“สูตรสำเร็จจริง ๆ คลาสสิกสุด ๆ เอ่อ... แต่ยังดี อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสเสี่ยงดวงแจ็กพอตอยู่บ้าง แต่... ด้วยดวงของฉันแล้ว คงไม่มีหวังสักแปดส่วน...”
。。。。。。