เซนเลสโซนซีโร่: ค่าสถานะของผมอยู่เหนือทุกสิ่ง

ตอนที่ 1 เขตไร้ความสงบ: ค่าสถานะของผมอยู่เหนือทุกสิ่ง

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

【แฟนฟิกเรื่องเขตไร้ความสงบยังมีน้อยเกินไป หาเรื่องที่อยากอ่านไม่เจอ ก็เลยเขียนขึ้นมาเพื่อสนองความต้องการตัวเองล้วน ๆ ใครรู้สึกว่าอ่านได้ก็ลองอ่านดู】

【ผู้เขียนไม่ใช่สายเก็บข้อมูลแบบสุดโต่ง การจัดวางเนื้อเรื่องกับเส้นเวลาอาจมีจุดที่ไม่สมเหตุสมผลอยู่บ้าง ขออภัยไว้ ณ ที่นี้】

【ผู้เขียนไม่ใช่ตัวละครในเกมเอง เพราะงั้นบทสนทนาอาจมีส่วนที่เป็นการตีความของผู้เขียนอยู่บ้าง ถึงยังไงผู้เขียนก็ไม่มีทางรู้ว่าตัวละครต้นฉบับจะพูดอะไร จะพยายามเขียนให้ใกล้เคียงตัวละครที่สุด ขออภัยที่ตีความตัวละครไปเอง ณ ที่นี้】

(ข้อความนี้เพิ่มตอนช่วงตรวจสอบ: ผู้เขียนใช้ทั้งการพิมพ์ด้วยเสียงและพิมพ์เอง หากพบคำผิดหรือประโยคที่อ่านไม่ค่อยลื่นไหล สามารถแท็กผู้เขียนใต้ความคิดเห็นช่วงนี้แล้วบอกความคิดเห็นของคุณได้ หากสมเหตุสมผล ผู้เขียนจะรับฟัง)

【ตัวละครทุกคนที่ปรากฏในเรื่องนี้บรรลุนิติภาวะแล้ว】

【สรุปโดยรวมได้ดังนี้↓】

【ที่ฝากสมอง】(เฮ้อ~ แบบนี้สะดวกจริง ๆ~)

。。。。。。

【ติ๊ง... ข้าม... ข้ามมิติผิดพลาด... กำลังแก้ไข...】

ท่ามกลางความพร่าเลือน เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่ดังขึ้นในสมองทำให้สติของซูเฉินค่อย ๆ ฟื้นคืน

【ใครพูดน่ะ? นี่ฉัน... หลับไปเหรอ? ไม่สิ เมื่อกี้ฉันกำลังทำอะไรอยู่กันนะ? อึก! เจ็บ ๆ ๆ!】

ความเจ็บปวดรุนแรงที่แล่นมาจากในสมองทำให้ซูเฉินผุดลุกขึ้นนั่ง เขากุมศีรษะและพยายามสงบสติอยู่พักใหญ่กว่าจะดีขึ้น

ซูเฉินที่ได้สติขมวดคิ้ว ลืมตาขึ้นอย่างงุนงง แสงจ้าทำให้เขายกมือขึ้นบังโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งปรับสายตาให้เข้ากับแสงรอบตัวได้แล้ว เขาจึงเริ่มสำรวจสถานที่ที่ตนอยู่

เมื่อมองเห็นทิวทัศน์โดยรอบชัด ๆ ดวงตาของซูเฉินก็เบิกกว้าง เผยความงุนงงและทำอะไรไม่ถูก

“นี่ฉัน... อยู่ที่ไหน? เดี๋ยวนะ นั่นมัน...”

ซูเฉินพูดขึ้นอย่างสับสนพลางมองทิวทัศน์รกร้างรอบตัว

แต่พอเหลือบเห็นบางสิ่งที่อยู่ไกลออกไป คำพูดที่เต็มไปด้วยความสงสัยและงุนงงก็พลันกลายเป็นความตกตะลึง อัดแน่นด้วยความไม่อยากเชื่อและความหวาดหวั่นที่ยังไม่แน่ใจ

ซูเฉินลุกขึ้นยืน ร่างเซเล็กน้อย ก่อนจะวิ่งโซซัดโซเซไปยังหน้าผาฝั่งหนึ่ง

เขายืนนิ่งงันอยู่ริมผา สายตาจับจ้องไปยังเส้นขอบฟ้า สิ่งที่เห็นสุดสายตาคือภูมิประเทศกว้างใหญ่และแห้งแล้ง

ครึ่งทรงกลมประหลาดขนาดต่าง ๆ จำนวนมากมายตั้งครอบอยู่บนพื้นดิน เรียงทอดยาวไปจนถึงไกลลิบ

ตัวทรงกลมมีสีดำ แต่ขอบกลับสะท้อนแสงสีรุ้งเป็นประกาย ให้ความรู้สึกประหลาด หนักอึ้ง และอันตราย

ทว่าภาพมหัศจรรย์นี้กลับยิ่งกดทับจิตใจซูเฉิน เพราะเขารู้จักสิ่งนี้

“ฮอล... ฮอลโลว์?!”

ลูกกระเดือกของซูเฉินขยับ เขาฝืนริมฝีปากแห้งผากให้สั่นระริกก่อนจะเค้นคำนี้ออกมา

ทันทีที่คำหลุดจากปาก ความทรงจำที่กระจัดกระจายก็ไหลย้อนกลับมาราวกับกระแสน้ำ

ซูเฉินกุมศีรษะด้วยความเจ็บปวด ก่อนทรุดเข่าลงทั้งอย่างนั้น ร่างสั่นเทาราวกับลูกนก แต่ความทรงจำในหัวกลับยังคงฉายต่อไปไม่หยุด

ฮอลโลว์ เขตไร้ความสงบ เกม อุบัติเหตุรถโดยสารครั้งหนึ่ง ความโกลาหล...

“ฮ้า... ฮ่า... ฮ่า...”

หลังความทรงจำจบลง ซูเฉินก็หอบหายใจเฮือกใหญ่ ในที่สุดเขาก็นึกเรื่องราวทั้งหมดออก

คร่าว ๆ คือระหว่างเดินทางท่องเที่ยว เขานั่งรถโดยสารว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำ เลยกะจะทำภารกิจประจำวันสักหน่อย

แต่ตอนที่ก้มหน้าทำภารกิจ รถโดยสารกลับกระแทกอย่างรุนแรงโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

จากนั้นก็มีเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนก ตามด้วยเสียงเบรกแหลมบาดหู ตอนซูเฉินเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ เขาก็เห็นรถโดยสารพุ่งชนราวกั้นอย่างควบคุมไม่ได้

หลังจากโลกหมุนคว้างไปชั่วขณะ ก็มีเสียงหนักทึบดังตูมเมื่อตัวรถตกลงไปในน้ำ น้ำทะลักเข้าท่วมรถอย่างรวดเร็ว เสียงร้องและเสียงอุทานด้วยความตกใจดังอื้ออึงอยู่ในหูซูเฉิน

จากนั้นร่างกายของผู้คนก็ชนกระแทกกัน ซูเฉินพยายามดิ้นรนลุกขึ้น แต่กลับรู้สึกเหมือนศีรษะถูกกระแทกดังปัง ก่อนทุกอย่างจะว่างเปล่า

เมื่อซูเฉินลืมตาขึ้นอีกครั้งเพราะขาดอากาศหายใจ สิ่งที่เหลืออยู่ข้างหูมีเพียงความเงียบงัน และร่างกายที่ขยับเขยื้อนไม่ได้อีกต่อไป

ช่วงเวลานั้นยืดยาวออกไป ก่อนทุกอย่างจะจมสู่ความมืด

จนกระทั่งตอนนี้...

“ข้ามมิติมาแล้ว...”

ซูเฉินพึมพำด้วยริมฝีปากสั่นระริก ร่างกายแข็งทื่อไม่ไหวติง หลังนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง

เขาพยุงร่างขึ้นแล้วเดินไปนั่งริมผา จากนั้นก็มองเส้นขอบฟ้าที่อยู่ไกลออกไปอย่างเงียบงัน ไม่ขยับเขยื้อนและไม่ได้คิดอะไร สมองว่างเปล่าไปหมด

ซูเฉินอยู่ในสภาพนี้นานกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็มีเสียงอิเล็กทรอนิกส์ชุดหนึ่งดังขึ้นในหัว ทำลายความเงียบงันลง

【ติ๊ง... การข้ามมิติผิดพลาด... กำลังแก้ไข... ล้มเหลว... ระบบสุ่มคุณสมบัติความสำเร็จ... กำลังเข้าสู่โหมดพักเครื่อง... สภาพแวดล้อมที่ผู้ใช้งานระบบอาศัยอยู่เป็นอันตราย... กำลังเปิดใช้งานแผนสำรอง...】

【ติ๊ง... กำลังมอบแพ็กเกจมือใหม่... เนื่องจากระบบผิดปกติ จึงกำลังมอบของชดเชย... ยินดีด้วย ผู้ใช้งานระบบได้รับโอกาสสุ่มคุณสมบัติสีแดง ×1】

【ติ๊ง ผู้ใช้งานระบบบรรลุความสำเร็จสีทอง «ผู้มาเยือนต่างโลก» ได้รับโอกาสสุ่มสีทอง ×1】

【ติ๊ง ยินดีด้วย ผู้ใช้งานระบบได้รับความสำเร็จสีม่วง «ผู้มาใหม่» ได้รับโอกาสสุ่มสีม่วง ×1】

(ระดับคุณสมบัติ: สีขาว สีเขียว สีน้ำเงิน สีม่วง สีทอง สีแดง)

【ติ๊ง... ผู้ใช้งานระบบต้องการสุ่มตอนนี้หรือไม่...】

เมื่อได้ยินเสียงในหัว สีหน้าและท่าทางของซูเฉินไม่ได้เปลี่ยนไปเลย เพียงส่งเสียงอืมในใจอย่างเฉยเมย

หลังซูเฉินกดยืนยัน หน้าต่างระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า จากนั้นหน้าต่างก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง กลายเป็นวงล้อขนาดใหญ่

รางวัลบนวงล้อวงแรกมีแต่รายการที่ระบุเป็นสีแดง เมื่อวงล้อเริ่มหมุน ซูเฉินก็กวาดตามองคุณสมบัติทีละรายการ

[ย้อนเวลา]

[ควบคุมมิติ]

[ถักทอโชคชะตา]

[สร้างสรรค์ได้ดั่งใจ]

[พลิกผันเหตุและผล]

กวาดตามองแวบเดียวก็เห็นว่าวงล้อทั้งวงไม่มีรางวัลไหนดูแย่เลย หัวใจที่เกร็งอยู่เล็กน้อยของซูเฉินจึงผ่อนคลายลงบ้าง

วงล้อหมุนไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดเข็มก็หยุดลงบนคุณสมบัติหนึ่ง ทว่ารางวัลสุดท้ายกลับทำให้ซูเฉินที่มีสีหน้าเฉยชามาตลอดอดเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจไม่ได้

ซูเฉินมองคุณสมบัติที่ได้จากวงล้อ กะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะขยับเข้าไปดูให้ชัด จากนั้นสีหน้าก็เริ่มพิกล

เข็มบนวงล้อหยุดนิ่งอยู่บนคุณสมบัติหนึ่งอย่างมั่นคง และคุณสมบัตินั้นก็คือ

[แรงดี]

ซูเฉินตรวจดูคุณสมบัติอื่น ๆ บนวงล้อ ก่อนจะมองคุณสมบัติที่ตัวเองสุ่มได้อย่างเงียบงัน

ซูเฉิน: (ᗜ ˰ ᗜ)

ซูเฉินจ้องคุณสมบัตินั้นตาไม่กะพริบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า

【ช่างเถอะ ๆ... แรงดีก็แรงดี อย่างน้อยก็เป็นคุณสมบัติสีแดง ในบรรดาคุณสมบัติสี่พยางค์สุดเทพตั้งมากมาย ดันมีไอ้นี่ที่มีแค่สองพยางค์ปนเข้ามา งั้นฉันจะคอยดูว่าแกจะแรงสักแค่ไหน】

ซูเฉินถอนหายใจยาว ก่อนจะเริ่มสุ่มอีกสองครั้งที่เหลือ

ต่างจากโอกาสสุ่มสีแดง วงล้อสุ่มคุณสมบัติสีทองส่วนใหญ่เป็นสีทอง แต่ก็มีสีแดงอยู่หนึ่งหรือสองรายการ

ส่วนวงล้อสุ่มคุณสมบัติสีม่วงนั้น ส่วนใหญ่เป็นสีม่วง แต่ก็ยังมีสีทองอยู่บ้าง และมีสีแดงอยู่ชิ้นหนึ่งเล็กจนมองแทบไม่เห็น

พอเห็นแบบนั้น ซูเฉินก็อดจิ๊ปากไม่ได้

“สูตรสำเร็จจริง ๆ คลาสสิกสุด ๆ เอ่อ... แต่ยังดี อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสเสี่ยงดวงแจ็กพอตอยู่บ้าง แต่... ด้วยดวงของฉันแล้ว คงไม่มีหวังสักแปดส่วน...”

。。。。。。

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป