ในเวลาเดียวกัน
หน่วยเฝ้าราตรีแห่งอำเภอชางซาน
“เหอเซี่ยงตงแห่งหอสมบัติโอสถลอบแจ้งข้าว่า ผู้ตรวจการเมืองชิงผิงแอบเลี้ยงสิ่งชั่วร้ายไว้ ทั้งยังสังหารอดีตผู้คุ้มกันของหอปรุงยาเมืองชิงผิง” หลินเจิ้น ผู้บัญชาการหน่วยเฝ้าราตรีเอ่ยขึ้น “ขุนนางพวกนี้ชักจะไม่เห็นหน่วยเฝ้าราตรีของข้าอยู่ในสายตาแล้ว!”
เบื้องล่าง
พลันมีผู้เฝ้าราตรีคนหนึ่งตอบว่า “ใต้เท้า ผู้ตรวจการเมืองชิงผิง หยางเหวินฮว่า เป็นคนตระกูลหยางแห่งเมืองหลวงประจำแคว้นขอรับ”
“หึ ตระกูลหยางแห่งเมืองหลวงประจำแคว้น ช่างเป็นตระกูลหยางแห่งเมืองหลวงประจำแคว้นที่ดีเสียจริง ตระกูลใหญ่พวกนี้ยิ่งนานวันยิ่งทำตัวไร้กฎเกณฑ์!” หลินเจิ้นแค่นเสียงเย็นชา
“เจ้าสาม เจ้าหก พวกเจ้าไปตรวจสอบดู หากเป็นความจริง ก็จงตัดหัวหยางเหวินฮว่ามาให้ข้า แล้วส่งไปยังตระกูลหยางแห่งเมืองหลวงประจำแคว้น ข้าอยากรู้นักว่าแผ่นดินนี้เป็นของราชสำนักศักดิ์สิทธิ์ หรือเป็นของตระกูลใหญ่กันแน่” หลินเจิ้นกล่าวอย่างเรียบเฉย
“ขอรับ ใต้เท้า” ผู้เฝ้าราตรีทั้งสองรับคำ ก่อนหมุนกายออกจากหน่วยเฝ้าราตรี
ยามดึกของคืนนั้น
ณ เรือนแห่งหนึ่งทางตะวันตกของเมืองชิงผิง
เงาร่างในชุดผู้เฝ้าราตรียืนอยู่กลางลานเรือน
แสงจันทร์สาดลงบนเกราะเหล็ก เผยลวดลายเหล็กดำอันประณีต เขาเอ่ยขึ้นว่า “พวกเจ้า สำนักเฮยเทียนซ่อนร่องรอยกันอย่างไร วันนี้มีคนแจ้งหน่วยเฝ้าราตรีแล้วว่าพบเรื่องหยางเหวินฮว่าจับเด็กเล็กมาฝึกวิชามาร”
“ใคร?” ชายชราในชุดดำหลายคนก้าวออกมาจากเรือน เสียงของเขาเย็นเยียบขณะถาม
“เหอเซี่ยงตงแห่งหอสมบัติโอสถ!” ผู้เฝ้าราตรีในเกราะเหล็กตอบ
“ช่วงนี้จงทำตัวให้เงียบเข้าไว้ คนของหน่วยเฝ้าราตรีจะมาสืบสวน” ผู้เฝ้าราตรีในเกราะเหล็กเตือน
“รู้แล้ว ข้าจะกำชับหยางเหวินฮว่าให้ระวังตัว” ชายชราสำนักเฮยเทียนเอ่ย
……
หลายวันนี้กู่เฉินมีเวลาว่างอยู่บ้าง
บัดนี้การบำเพ็ญของกู่เฉินบรรลุถึงขั้นกำเนิดฟ้าขั้นหนึ่งระดับสมบูรณ์แล้ว ก่อนจะหาเงินไปซื้อโอสถสมบัติมาหลอมผิวหนังได้ ระดับการบำเพ็ญก็ไม่อาจก้าวหน้าไปกว่านี้