เป็นนางรองก็เป็นไป ขอแย่งพระเอกก่อนแล้วกัน

ตอนที่ 17 เป็นนางรองก็ได้ แต่ขอคว้าพระเอกมาก่อน

6 นาที· 1.4K คำ

เสิ่นรั่วรู้สึกว่าสีหน้าที่ฉีเหวินเซินมองเธอในช่วงสองวันนี้ดูแปลกไปเล็กน้อย

แปลกอย่างไรน่ะหรือ?

เสิ่นรั่วบอกไม่ถูก

แถมยังไม่กล้าถามด้วย

ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงมุมห้อง ยกนิ้วที่บาดเจ็บขึ้นมาดูใกล้ ๆ

แผลเริ่มสมานแล้ว คันยุบยิบจนเธอต้องข่มใจไม่เกา แต่ก็ทรมานไม่น้อย

ไม่รู้ว่าโจวหลานเข้ามานั่งข้าง ๆ ตั้งแต่เมื่อไร สายตาวูบไหวเหมือนอยากพูดแต่ก็ลังเล

เสิ่นรั่วรออยู่ครู่หนึ่ง แต่พออีกฝ่ายยังไม่ยอมพูด เธอจึงกลับไปสนใจนิ้วของตัวเองต่อ

ผ่านไปอีกพักหนึ่ง โจวหลานก็ยังไม่เอ่ยปาก แต่กลับทำตัวเด่นจนเสิ่นรั่วอดสนใจไม่ได้

ในที่สุดเสิ่นรั่วก็ทนไม่ไหว หันไปมองเธอ «โจวหลาน ตกลงมีอะไรจะพูดก็พูดมาตรง ๆ เถอะ ท่าทางแบบนี้ของเธอทำฉันอึดอัดไปหมดแล้ว»

โจวหลานเม้มปาก คล้ายตัดสินใจครั้งใหญ่ «เสิ่นรั่ว ฉันมีเรื่องจะถาม เธอตอบมาตามตรงนะ»

«ถามสิ»

«ผู้อำนวยการฉีมีแฟนหรือยัง?»

«ไม่รู้สิ»

เสิ่นรั่วกะพริบตาปริบ ๆ แล้วกะพริบอีกครั้ง

เธอหันไปเผชิญหน้าอีกฝ่าย สีหน้าตกตะลึง «เธอคงไม่ได้คิดจะจีบเขาหรอกนะ?»

ใบหน้าของโจวหลานแดงซ่าน มือทั้งสองข้างบิดเข้าหากัน «ฉันก็แค่ถามดู»

เสิ่นรั่วมองเธอ ในใจรู้สึกหลากหลายปะปนกัน

เธอรู้จักโจวหลานได้ไม่นานนัก แต่ก็รู้สึกประทับใจไม่น้อย

ตั้งใจทำงาน นิสัยร่าเริง ใบหน้ากลม ดวงตาโต เวลายิ้มก็ดูหวาน เป็นสาวน้อยแสนถูกใจที่ผู้ใหญ่เห็นแล้วต้องเอ็นดู

แต่ปัญหาคือคนที่เธอหมายตาไม่ใช่คนธรรมดา

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป