เสิ่นรั่วรู้สึกว่าสีหน้าที่ฉีเหวินเซินมองเธอในช่วงสองวันนี้ดูแปลกไปเล็กน้อย
แปลกอย่างไรน่ะหรือ?
เสิ่นรั่วบอกไม่ถูก
แถมยังไม่กล้าถามด้วย
ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงมุมห้อง ยกนิ้วที่บาดเจ็บขึ้นมาดูใกล้ ๆ
แผลเริ่มสมานแล้ว คันยุบยิบจนเธอต้องข่มใจไม่เกา แต่ก็ทรมานไม่น้อย
ไม่รู้ว่าโจวหลานเข้ามานั่งข้าง ๆ ตั้งแต่เมื่อไร สายตาวูบไหวเหมือนอยากพูดแต่ก็ลังเล
เสิ่นรั่วรออยู่ครู่หนึ่ง แต่พออีกฝ่ายยังไม่ยอมพูด เธอจึงกลับไปสนใจนิ้วของตัวเองต่อ
ผ่านไปอีกพักหนึ่ง โจวหลานก็ยังไม่เอ่ยปาก แต่กลับทำตัวเด่นจนเสิ่นรั่วอดสนใจไม่ได้
ในที่สุดเสิ่นรั่วก็ทนไม่ไหว หันไปมองเธอ «โจวหลาน ตกลงมีอะไรจะพูดก็พูดมาตรง ๆ เถอะ ท่าทางแบบนี้ของเธอทำฉันอึดอัดไปหมดแล้ว»
โจวหลานเม้มปาก คล้ายตัดสินใจครั้งใหญ่ «เสิ่นรั่ว ฉันมีเรื่องจะถาม เธอตอบมาตามตรงนะ»
«ถามสิ»
«ผู้อำนวยการฉีมีแฟนหรือยัง?»
«ไม่รู้สิ»
เสิ่นรั่วกะพริบตาปริบ ๆ แล้วกะพริบอีกครั้ง
เธอหันไปเผชิญหน้าอีกฝ่าย สีหน้าตกตะลึง «เธอคงไม่ได้คิดจะจีบเขาหรอกนะ?»
ใบหน้าของโจวหลานแดงซ่าน มือทั้งสองข้างบิดเข้าหากัน «ฉันก็แค่ถามดู»
เสิ่นรั่วมองเธอ ในใจรู้สึกหลากหลายปะปนกัน
เธอรู้จักโจวหลานได้ไม่นานนัก แต่ก็รู้สึกประทับใจไม่น้อย
ตั้งใจทำงาน นิสัยร่าเริง ใบหน้ากลม ดวงตาโต เวลายิ้มก็ดูหวาน เป็นสาวน้อยแสนถูกใจที่ผู้ใหญ่เห็นแล้วต้องเอ็นดู
แต่ปัญหาคือคนที่เธอหมายตาไม่ใช่คนธรรมดา