ขมับของฉีเหวินเซินกระตุก
เสิ่นรั่วหลับตาปี๋ ซุกหน้าเข้ากับอกของฉีเหวินเซิน แล้วเบียดตัวเข้าไปแนบอกเขาราวกับอยากมุดหนีเข้าไปข้างใน
“โอเค ๆ ฉันนอนแล้ว ฉันนอนแล้ว”
ในที่สุดเสิ่นอวี้หลันก็รู้ตัวว่าพูดมากเกินไป “พวกคุณทำต่อเถอะ ทำต่อเลย ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น”
สัญญาณวิดีโอตัดไป
ไฟดวงเล็กบนกล้องดับลง ห้องนั่งเล่นกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง
เงียบเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของทั้งคู่ที่คลอเคล้ากัน หนักหน่วงพอกัน
เสิ่นรั่วแข็งค้างอยู่บนโซฟา ไม่ขยับเขยื้อน
ใบหน้าของเธอซุกอยู่กับอกฉีเหวินเซิน หน้าผากแนบผิวกายอุ่นร้อนของเขา เธอสัมผัสได้ชัดเจนถึงจังหวะหัวใจที่เต้นเร็วกว่าเดิมมาก
ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอถึงค่อย ๆ ลืมตา
ตอนนั้นเองเธอถึงรู้ตัวว่าทั้งคู่กำลังอยู่ในท่าแบบไหน
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร พวกเขาย้ายจากหน้าประตูห้องครัวมาอยู่บนโซฟาแล้ว
“พี่เหวินเซิน ลุกขึ้นเถอะค่ะ”
เสียงของเสิ่นรั่วเบาจนแทบเหมือนเสียงยุง ทั้งยังแฝงความแหบพร่าและออดอ้อนที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่ทันสังเกต
ขณะพูด เธอยังบิดเอวเล็กน้อย หวังจะขยับออกจากใต้ร่างเขา
ถ้าเธอไม่บิดก็คงไม่เป็นไร แต่พอบิดปุ๊บ ลมหายใจของฉีเหวินเซินก็หนักขึ้นฉับพลัน เสียงครางต่ำ ๆ หลุดจากลำคอ กล้ามเนื้อทั้งร่างเกร็งเขม็ง
“อย่าขยับ”
เสียงของเขากดต่ำ เจือคำเตือนอันตราย
เสิ่นรั่วตกใจจนไม่กล้าขยับอีก
ฉีเหวินเซินหลับตาลง สูดลมหายใจแรง ๆ หลายครั้ง
ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงเรียกของแม่เมื่อครู่ ตอนนี้เขาคงหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเสิ่นรั่วไปแล้ว
บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ในพื้นที่เปิดโล่งที่อาจมีคนเห็นได้ทุกเมื่อ
เขาถึงกับควบคุมตัวเองไม่ได้ขนาดนี้
เขา ฉีเหวินเซิน ศัลยแพทย์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความสุขุมเยือกเย็น เกือบจะ...ทำเรื่องแบบนั้นในห้องนั่งเล่นเสียแล้ว
แม้เขาจะยืนยันความรู้สึกของตัวเองได้แล้ว แต่ในห้องนั่งเล่นก็ไม่เหมาะจริง ๆ
คราวหน้าอุ้มกลับเข้าห้องไปเลยดีกว่า
ฉีเหวินเซินลืมตาขึ้น สบกับดวงตากลมโตพราวหมอกของเสิ่นรั่ว
ในดวงตาของเธอมีทั้งความตื่นตระหนก เขินอาย และหวาดกลัว แต่ที่มากกว่านั้นคือความพร่าเลือนและปรารถนาซึ่งยังหลงเหลืออยู่ หลังถูกเขาหยอกเย้าจนถึงขีดสุด