โจวหลาน;【ทำไมไม่ลงมากินข้าวล่ะ?】
เสิ่นรั่ว:【เหนื่อย】
โจวหลานส่งสติกเกอร์กลอกตากลับมา:【รออยู่ เดี๋ยวพี่เอาไปให้】
ตอนนี้โรงอาหารกำลังคึกคักที่สุด ผู้คนต่อแถวยาวเหยียดอยู่หน้าเคาน์เตอร์ตักอาหาร กลิ่นหอมของอาหารลอยอบอวลไปทั่ว
โจวหลานถือถาดเบียดเข้าไปหน้าเคาน์เตอร์ เอ่ยปากทันทีว่า “ป้าคะ น่องไก่สี่ชิ้นค่ะ”
โจวเคอที่ต่อแถวอยู่ด้านหลังมุมปากกระตุก เขาก้มมองถาดอาหารของโจวหลาน “กินเนื้อเยอะขนาดนี้ ระวังอ้วนเป็นหมูนะ”
โจวหลานเชิดหน้า คางยกสูง “ดูแลตัวเองให้ดีก่อนเถอะ”
โจวเคอกัดฟัน “...”
อยากระงับบัตรเธออีกแล้ว
โจวหลานหันกลับมา ก็เห็นฉีเหวินเซินถือถาดอาหารเดินมาจากฝั่งตรงข้ามพอดี
เมื่อนึกขึ้นได้ว่าต้องหว่านเสน่ห์ใส่เว่ยจิ่ง เธอจึงเดินเข้าไปหาเขา
โจวหลานคีบน่องไก่สองชิ้นวางไว้ข้างถาดอาหารของเขา
“คุณหมอฉี เสิ่นรั่วไม่ลงมากินข้าวค่ะ น่องไก่สองชิ้นนี้เธอสั่งไว้ เดี๋ยวช่วยเอาขึ้นไปให้หน่อยนะคะ เธออยู่ห้องพัก”
เดิมทีฉีเหวินเซินขมวดคิ้วเล็กน้อย มือที่ถือตะเกียบเตรียมคีบกลับไป แต่พอได้ยินคำพูดนั้น คิ้วก็คลายลง ก่อนจะพยักหน้า
โจวหลานหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมา
ฉีเหวินเซินมองตามแผ่นหลังของเธอ แววประหลาดใจวูบผ่านดวงตาอย่างยากจะสังเกตเห็น
เมื่อก่อนโจวหลานเห็นเขาทีไร ก็เหมือนหมาเห็นกระดูก ต้องหาเหตุผลสารพัดเพื่ออยู่ใกล้เขาให้นานขึ้น วันนี้กลับเดินจากไปง่าย ๆ เสียอย่างนั้น
เขาไม่ได้คิดอะไรมาก สายตาเลื่อนไปหยุดอยู่ที่น่องไก่สองชิ้น มุมปากขยับเล็กน้อย เสิ่นรั่วสั่งไว้
โจวหลานถือถาดอาหารไปหาที่นั่งว่าง พอนั่งลงและหยิบตะเกียบขึ้นมา ก็มีคนมานั่งตรงข้ามเธอ
เว่ยจิ่ง
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว พับแขนเสื้อขึ้นถึงท่อนแขน ในมือถือถาดอาหาร ใบหน้าประดับรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ที่ทำให้ผู้คนรู้สึกราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน
“โจวหลาน กินข้าวคนเดียวเหรอ? เสิ่นรั่วยังไม่ลงมาอีกหรือ?”
โจวหลานเผยยิ้มหวาน เมื่อก่อนเธอแทบไม่เคยมองเว่ยจิ่งให้เต็มตา แต่พอพินิจดูดี ๆ อืม หน้าตาไม่เลวจริง ๆ
ใบหน้าหล่อเหลาได้รูป แม้เสื้อเชิ้ตสีขาวจะบดบังอยู่ แต่ยังพอมองเห็นกล้ามอกแข็งแรงรำไร ยามยิ้ม ดวงตาหางหงส์ก็ยกขึ้น ดูหล่อเหลาเอาการ