【เฮอร์ทา: โอ้? เทพดาราแห่งการแพร่พันธุ์ยังมีซากหลงเหลืออยู่ด้วยเหรอ? ดูท่าค้อนยักษ์ของการอนุรักษ์เมื่อครั้งนั้นจะไม่ได้ลงแรงเต็มที่สินะ】
【มาร์ชเซเว่น: พันธมิตรเซียนโจวใจกล้าเกินไปแล้วนะ ของแบบนี้ยังกล้าเอามาใช้มั่ว ๆ อีกเหรอ? ไม่กลัวว่าจะเกิดภัยตั๊กแตนจักรวาลขึ้นอีกครั้งหรือไง? ถ้าจำไม่ผิด ความสามารถของเทพดาราแห่งการแพร่พันธุ์เหมือนจะปนเปื้อนระดับมีมเลยนี่นา? แค่ติดเชื้อนิดเดียว ต่อให้เป็นจักรกลอัจฉริยะที่สร้างในโรงงานก็กลายเป็นแมลงได้แล้ว ของแบบนี้น่ะ อี๋…】
เซียนโจวหลัวฝู
“ใช้พลังแห่งการแพร่พันธุ์ กลืนกินเทพดาราแห่งความอุดมสมบูรณ์…” หกผู้ทรงอำนาจซึ่งเป็นตัวแทนของอำนาจสูงสุดแห่งหลัวฝูต่างตื่นตระหนกและลังเล
จิ่งหลิวคนนี้เป็นใครกันแน่? ไปเอาของอันตรายขนาดนั้นมาจากไหน แถมยังเสนอแผนเสี่ยงตายที่แทบไม่ต่างจากการตักตวงผลประโยชน์ท่ามกลางกองไฟอีก!
ในบรรดาพวกเขา ผู้ที่ตื่นเต้นที่สุดคือไต่สือแพทย์ใหญ่ตันซู ผู้รักษาการแห่งสำนักปรุงโอสถ ผู้ปกติอ่อนโยนที่สุด “ช่างเป็นความคิดที่บ้าคลั่งอะไรเช่นนี้! ห้ามทำเด็ดขาด!”
“ท่านแม่ทัพ!” ฝูเสวียนร้อนใจอย่างยิ่ง “เรื่องโอกาสสำเร็จเอาไว้ก่อน แต่ความอันตรายของแผนนี้ยากจะประเมินจริง ๆ ถ้าพลาดขึ้นมา ภัยตั๊กแตนจักรวาลครั้งที่สองจะปะทุจากหลัวฝู และก่อหายนะไม่รู้จบ”
อยากฆ่าบรรพชนหายนะแห่งโรคชราหรือเปล่า? แน่นอนว่าอยาก!