【มาร์ชเซเว่น: เดี๋ยวก่อนนะ สตาร์ บอกฉันมาซิว่า “เหมือนกัน” นี่หมายความว่ายังไง?】
【ฮัวหั่ว: โอ้ ดูท่าจะไม่ใช่ศัตรูมาเจอกัน แต่เป็นพวกเดียวกันมาเจอกันสินะ ฮึ ๆ ไม่นึกเลยว่าเจ้าผมเทาตัวน้อยจะมีความมุ่งมั่นขนาดนี้? ฉันนึกว่าเป้าหมายของเธอคือการเป็นเทพดาราแห่งความนามธรรมซะอีก ไม่คิดเลยว่าเธออยากชกเทพดาราให้ตาย】
【ซันเดย์: อืม… จักรวาลช่างมีคนเก่งเกิดขึ้นไม่ขาดสายจริง ๆ ยินดีต้อนรับรถไฟขบวนด่วนที่มาเที่ยวเพนาโคนี ผมจะต้อนรับทุกท่านอย่างเต็มที่แน่นอน】
【สตาร์: หา? ฉันเหรอ?】
“คุณมองว่าผมเป็นสาวกผู้ภักดีของท่านสินะ?”
ไลกอสกล่าวอย่างไม่สะทกสะท้านว่า “ความจริงไม่ใช่เช่นนั้น ผมทุ่มเททุกอย่างเพื่อทำให้สุสานเหล็กถือกำเนิดขึ้น ก็เพียงเพื่อแก้ไขความผิดพลาดที่มนุษย์สร้างขึ้นด้วยมือตนเองอย่าง【ปัญญา】”
“ผมคิดถึงช่วงเวลานั้นเหลือเกิน ในยุคที่ปัญญาอันลึกซึ้งยังไม่ถือกำเนิด ขอบเขตของความรู้เปรียบเสมือนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ชวนให้ใจเต้นและโห่ร้องด้วยความยินดี”
【ฝูเสวียน: ยุคที่ปัญญาอันลึกซึ้งยังไม่ถือกำเนิด… น้ำเสียงแบบนั้น ทำไมฟังดูไม่เหมือนพูดด้วยความชื่นชม แต่เหมือนเขาเคยผ่านยุคนั้นมาด้วยตัวเองจริง ๆ เลยล่ะ?】
【มาร์ชเซเว่น: เป็นไปไม่ได้มั้ง? ถ้างั้นไลกอสอายุเท่าไรกันเนี่ย?】
【ชิงเชวี่ย: ถ้าประเมินแบบเผื่อไว้ก่อน ก็คงเป็นหลักแสนปีล่ะมั้ง เอ๊ะ… เหมือนมีอะไรแปลก ๆ นะ?】
เสียงของเขาชะงักลง น้ำเสียงราบเรียบเจือความเศร้าและความขุ่นแค้นอยู่หลายส่วน “แต่ตอนนี้ คำว่า【สัจธรรม】กลับกลายเป็นเครื่องบรรณาการที่ต้องถวายเมื่อเข้าเฝ้าท่าน เหล่าอัจฉริยะจึงพูดว่า ปัญญาอันลึกซึ้งรู้ทุกสิ่งมานานแล้ว”