【มาร์ชเซเว่น: เพลิงโทสะลึกล้ำจนหยั่งไม่ถึง... นี่... ทำไมฟังดูเหมือนบทละครที่ลูกนอกสมรสผู้ถูกทอดทิ้งเติบโตขึ้นมาแล้วตามไปแก้แค้นพ่อแท้ ๆ เลยล่ะ? เอาจริง ๆ ก็แค่คอมพิวเตอร์เก่าพัง ๆ ที่โดนทิ้งไม่ใช่เหรอ? ไม่ได้เอาไปแลกมีดทำครัวกับกะละมังใบใหญ่ที่สถานีขยะอวกาศก็นับว่าดีแค่ไหนแล้ว ยังจะโกรธแค้นอะไรขนาดนั้นอีก?】
【สเตลเล่: มาร์ช นั่นมันคทานะ แลกได้แค่มีดทำครัวเองเหรอ? อย่างน้อยก็ต้องแลกถังขยะสภาพเกือบใหม่เอี่ยม แถมตัวถังยังเงาวับสิ!】
【ฮัวหั่ว: ก็ไม่ได้ดีกว่ากันสักเท่าไรหรอก ฉันมีถังขยะอยู่ในมือ แล้วเธอมีคทาเก่า ๆ ไหมล่ะ?】
【ซู่ชาง: พวกเธอพูดอะไรกันน่ะ? สถานการณ์แบบนี้แล้วยังมีอารมณ์...】
【เฮอร์ทา: ไม่ใช่! คำพูดของพวกเธอมีความหมายมาก!】
【ซู่ชาง: หา?】
ซู่ชางเกาหัว แววตาเต็มไปด้วยความงุนงงใสซื่อ
“นี่... อัจฉริยะบ้าไปแล้ว หรือฉันบ้าเองกันแน่?”
……
“อย่างนี้นี่เอง...” เฮอร์ทาหรี่ตาลง พลางถอนหายใจช้า ๆ
คำพูดไม่ใส่ใจไม่กี่ประโยคที่ฟังดูเหมือนคนสมองมีรู กลับช่วยคลายข้อสงสัยของเธอได้อย่างไม่คาดคิด
แต่ยังมีเรื่องหนึ่งที่เธอต้องยืนยันให้แน่ใจ
【เฮอร์ทา: @โพลก้า คาคามอนด์ คุณเคยสัมผัสคทาของจริง ตามที่ฉันรู้ คทาไม่มีสติปัญญาใช่ไหม?】