หมัดที่พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดของพลัง ไม่ได้ซัดใส่เฟินเฟิง
ไป๋เอ้อเหวี่ยงเฟินเฟิงทิ้งไว้เบื้องหลัง หมัดเพลิงที่ระเบิดออกพุ่งตรงไปยังอีกฟากของห้วงดารา
ตรงนั้นมีเทพดารายืนตระหง่าน มองดูทุกอย่างอย่างเย็นชา
【จือเกิงเหนี่ยว: เขากำลังจะ...นำความพินาศไปให้นานุคจริง ๆ เหรอ?!】
【เฮอร์ทา: ไอ้หนุ่มนี่เอาเป็นเอาตายเพื่อสร้างความตื่นตะลึงเล็ก ๆ ให้นานุคสินะ? ฉันชอบนะ แต่ว่า...】
ทว่าแม้จะยิ่งใหญ่ตระการตาเพียงใด เมื่อไปถึงหน้าเทพดาราซึ่งอยู่ไกลออกไปนับหมื่นดาราจักร มันก็เหลือเพียงประกายไฟวูบหนึ่ง
แววตาของนานุคยังคงเย็นชาไม่ต่างจากเดิม แม้แต่ขยับตัวสักนิดก็ยังไม่
ความโกรธ ความเกลียดชัง ไป๋เอ้อโกรธจนแทบเสียสติไปแล้ว
เขาใกล้จะมอดไหม้หมดสิ้นแล้ว ดวงอาทิตย์ยังมีวันที่พลังความร้อนหมดลง แล้วเขาจะทำอะไรได้อีก?
【ซิง: ชิ! แน่จริงก็เอาหน้ามาใกล้ ๆ สิ!】
ซิงกัดฟันพูด การใช้เปลวไฟแทนแขน ความร้อนที่แผดเผาลึกถึงกระดูกนี่ทรมานจนแทบจะทนไม่ไหวจริง ๆ
แต่ตอนนี้เธอไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนั้นแล้ว
ความเจ็บปวดหรือความตายอะไรนั่น ไม่สำคัญเท่ากับการได้ชกไอ้ยักษ์ผิวเข้มคนนั้นสักหมัด!
แต่จะทำยังไงดี?
【เฟยเซียว: ยังมีอีกวิธี หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ตราบใดที่ยังไม่ตาย ก็ต้องมีทางเสมอ!】
……
ไป๋เอ้อกระวนกระวายใจอย่างหนัก
โธ่เว้ย โธ่เว้ย โธ่เว้ย...ยังมีอะไรอีก? อะไรอีก? อะไรอีก?!
เขายังทำอะไรได้อีก?
ไป๋เอ้อเงยหน้าขึ้นฉับพลัน
ในเมื่อไม่เหลืออะไรแล้ว งั้นก็เผาผลาญจนหมดสิ้นไปเลย!
เขาแหงนหน้าคำรามก้อง เปลี่ยนตัวเองเป็นเชื้อเพลิง เผาไหม้กลายเป็นคบเพลิงที่ส่องสว่างทั่วห้วงดารา ก่อนก้าวตรงไปหานานุค