“นี่มันคำถามอะไรกัน?” เค่อหลวี่เต๋อลาขมวดคิ้ว
ตอนนี้ห้องรับรองของโอห์มฟาลอสเต็มไปด้วยบรรยากาศงุนงง
ในฐานะคนท้องถิ่น พวกเธอน่าจะได้เปรียบที่สุดแท้ ๆ แต่กลับงงกันไปหมดทุกคน
“คำว่าแก่นแท้ของโอห์มฟาลอสหมายถึงอะไรกันแน่?” ทีเท้าเอว สีหน้าครุ่นคิดหนักใจ
“รู้สึกเหมือน...” เซี่ยเตี๋ยขมวดคิ้วเล็กน้อย “เหมือนถามว่าทำไม 1+1 ถึงเท่ากับ 2 แก่นแท้ของโอห์มฟาลอส ก็คือโอห์มฟาลอสนั่นแหละ”
ไป๋เอ้อเสนอว่า “ลองถามอาจารย์นาคาเซียผู้ปราดเปรื่องดูไหม?”
……
บนเซียนโจวหลัวฝู จิ่งหยวนหรี่ตาลงเล็กน้อย นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ
“ท่านฝู มีแนวคิดอะไรบ้างไหม?”
ฝูเสวียนเม้มปาก “พอจะมีอยู่บ้าง แต่...ฉันยังยืนยันไม่ได้”
รางวัลฟังดูดีมากก็จริง แต่บทลงโทษยังไม่ประกาศนี่นา
ถ้ายังไม่มั่นใจเต็มร้อย เธอก็ไม่คิดจะเสี่ยง
“อย่างนั้นก็น่าเสียดายจริง ๆ” จิ่งหยวนมองหน้าต่างตอบคำถามที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า แล้วยื่นมือกดยืนยัน ก่อนกรอกคำตอบของตัวเองลงไป
“ท่านนายพล คุณ...”
“ไม่ต้องห่วง ฉันมั่นใจ” ในดวงตาที่หรี่ยิ้มของจิ่งหยวนมีแววซับซ้อนอย่างยิ่ง
ขณะที่คนรอบข้างกำลังเลือดร้อนกับการกระทำอันน่าทึ่งของไป๋เอ้อ ความคิดของเขากลับแล่นไปไกลกว่านั้นมาก
โดยเฉพาะเศษความทรงจำที่ฉายวาบขึ้นมาก่อนไป๋เอ้อพุ่งเข้าใส่นานุค เขาจำได้ไม่ผิดแม้แต่นิดเดียว และสิ่งที่ชวนให้ใส่ใจที่สุดคือเหล่าทายาททองคำกลับสิ้นชีพซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ข้างกายพวกเขาแทบไม่มีสิ่งที่เรียกว่าสิ่งก่อกำเนิดจากกระแสน้ำดำอยู่เลย แต่กลับมีดาบใหญ่เล่มหนึ่งอยู่ด้วยเสมอ ดาบอินเฉินที่เปื้อนเลือดเล่มนั้น