【เฮอร์ทา: ความจริงของวัฏจักรเหรอ? ไม่ใช่นายเองหรอกเหรอที่ทำให้โอห์มฟาลอส โลกข้อมูลแห่งนี้ต้องทนทุกข์อยู่ในวัฏจักรซ้ำแล้วซ้ำเล่า?】
【มาร์ชเซเว่น: ใช่เลย ก่อนหน้านี้นายยังยอมรับอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ลืมเร็วขนาดนี้เชียว?】
【ไลกอส: ยอมรับเหรอ? ผมยอมรับจริงว่าโอห์มฟาลอสติดอยู่ในวัฏจักร แต่ไม่เคยพูดสักคำว่านั่นเป็นฝีมือผม ตรงกันข้าม นั่นเป็นเหตุไม่คาดฝันที่เกินแผนการไปมาก ผมต่างหากคือคนที่เกลียดวัฏจักรอันน่าเบื่อนั่นที่สุดในโลก】
ไป๋เอ้อกับซีเหลียนสบตากัน เขาเข้าใจความหมายของเธอในทันที แววตาสีฟ้าครามฉายความไม่อยากให้เป็นเช่นนั้นอย่างชัดเจน
เขาหลับตา ขมวดคิ้ว แล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ
ไป๋เอ้อกำหมัดทุบหน้าอกตัวเองอย่างแรง “ผมเข้าใจแล้ว ปล่อยให้ผมก้าวเข้าสู่วัฏจักร สานต่อการคำนวณของโอห์มฟาลอส…หลอกลวงเหล่าเทพ หลอกลวงโลกใบนี้”
“แต่การทำให้【กาลเวลา】หายไปจากโลก ก็หมายความว่าเธอ…”
……
ตาย
คำสั้น ๆ ที่ชัดเจนแจ่มแจ้งดังก้องอยู่ในหัวของผู้ชมทุกคน
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้!
ทุกคนเพิ่งเข้าใจในตอนนั้นเองว่า “ทำให้หน้าหนังสือที่ฟู่หลี่บันทึกไว้หายไป” ต้องทำอย่างไรกันแน่!
ใช้ชีวิตเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน เพื่อโอกาสเริ่มต้นใหม่ที่ไม่รู้ว่าจะสำเร็จหรือเปล่าอย่างนั้นเหรอ?
แล้วในโลกที่เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง จะยังมีเธออยู่ไหม?
ลางสังหรณ์ร้ายปกคลุมหัวใจของทุกคน
เด็กสาวน่ารักและฉลาดขนาดนี้ กลับต้องแบกรับความรับผิดชอบอันหนักอึ้งถึงเพียงนั้น…
【ไมเดย์: ทำไมถึงเป็นแบบนี้…พวกเราในอนาคตจะได้รับการช่วยเหลือจากเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้งั้นเหรอ?】
【เซเฟอร์: นอกจากไททันผู้แบกรับโลกแล้ว ยังมีเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อีกคนที่แบกโลกของโอห์มฟาลอสไว้อีกหรือ? เรื่องนี้…นึกภาพตามไม่ออกเลยจริง ๆ!】