【มาร์ชเซเว่น: นี่นายไม่ได้คิดจะพลิกกลับมาฆ่าหมอนั่นหรอกนะ?】
【ฮัวหั่ว: เอ๋เฮ้! เสี่ยวไป๋ นายนี่กล้าคิดเหมือนกันนะ! นั่นมหาขุนพลแห่งการดับสูญที่แข็งแกร่งที่สุดเลยนะ เฟินเฟิงเชียวนะ!】
【ไป๋เอ้อ: เรื่องนี้… ถ้าศัตรูที่ผมสู้ไม่ไหวก่อนจะได้รับรางวัล พอได้รับรางวัลแล้วก็ยังสู้ไม่ไหว แบบนั้นผมจะได้รับรางวัลไปทำไมล่ะครับ?】
【สตาร์: เอ่อ… ฟังดูมีเหตุผลสุด ๆ!】
【โบติโอ: ฮี่ ๆ แกนี่มันอัจฉริยะจริง ๆ เลยว่ะ!】
【ไป๋เอ้อ: เพราะงั้น คุณผู้ควบคุมรายการครับ ผมไม่มีโอกาสเลยจริง ๆ เหรอ? ผมไม่ได้หวังว่าจะรอดกลับมาแบบครบสามสิบสอง ขอแค่มีความเป็นไปได้สักนิดก็ยังดี】
ไป๋เอ้อสูดหายใจลึก พลางนึกถึงเงาร่างขาวดำที่ถือกระบี่เรียวบาง หัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
ในแง่หนึ่ง แรงกดดันที่เฟินเฟิงมอบให้เขานั้นมากกว่านานุคเสียอีก แม้เทพดาราจะแข็งแกร่ง แต่ก็อยู่เหนือขีดจำกัดที่เขาจะหยั่งรู้ภาพรวมได้ไปไกลแล้ว
แต่เฟินเฟิงนั้นต่างออกไป เขาเป็นศัตรูที่แข็งแกร่งอย่างชัดเจน และยังอยู่ในขอบเขตความเข้าใจของไป๋เอ้อ!
หรือว่า… จะยังพอมีหวัง?
นาคาเซียมองเขาเงียบ ๆ กล้ามเนื้อแทบทุกมัดบนแก้มของไป๋เอ้อกำลังกระตุก
แม้เขาจะยังไม่ได้สืบทอดความทรงจำในอดีต แต่เห็นได้ชัดว่าความเกลียดชังนั้นเริ่มหยั่งรากลึกในใจแล้ว
“ไป๋เอ้อ อย่ากดดันตัวเองเกินไป มองอุปสรรคเป็นขั้นที่ต้องก้าวข้าม ไม่ใช่ภูเขาที่จะถล่มทับลงมา นี่คือทัศนคติที่ควรมีเวลาทำอะไรก็ตาม”