ตึง!!!
หัวใจของทุกคนราวกับถูกค้อนหนักทุบเข้าอย่างจัง
การโจมตีที่ไป๋เอ้อทุ่มเทวางแผนมาอย่างยากลำบาก กลับมลายหายไปในพริบตา ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขาเปิดช่องโหว่ทั่วทั้งร่าง ส่วนกระบี่ของเฟินเฟิงก็ฟาดเข้ามาถึงตรงหน้าแล้ว
สูสีกันงั้นเหรอ? ความได้เปรียบชั่วครู่ที่อุตส่าห์คว้ามาได้ล่ะ? หายไปแล้ว หายไปหมดแล้ว!
ทุกคนเข้าใจดี
สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียง…ความตาย
【ฮั่วฮั่ว: ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้!】
ตอนนี้เจ้าตัวเล็กไม่ต้องทนทรมานจากเปลวไฟที่แผดเผาร่างและทำลายกระดูกอีกแล้ว ในที่สุดก็รู้สึกสบายตัวและเย็นลง แต่เธอกลับไม่มีทางดีใจได้เลย
ฮั่วฮั่วกอดร่างเล็ก ๆ ของตัวเองไว้ น้ำตาคลอเบ้า «คุณไป๋เอ้ออดทนมาตั้งนาน ทั้งที่อีกแค่นิดเดียวก็จะสำเร็จแล้วแท้ ๆ…»
【ซิง: ฉันรับไม่ได้!】
ยิ่งพอประสาทสัมผัสเชื่อมโยงกันแล้ว เมื่อคิดถึงแรงฮึดที่มุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต กับไพ่ตายที่เพิ่งงัดออกมา ต่อให้พลิกสถานการณ์แล้วไม่ถึงกับชนะง่าย ๆ อย่างน้อยก็น่าจะสู้กันจนตายไปข้างหนึ่งได้ไม่ใช่เหรอ?
อย่างน้อยก็ต้องสู้กันอย่างดุเดือดสิ แล้วนี่มันอะไรกัน?
อัดอั้น!
อัดอั้นจนแทบระเบิด!
…
——【ยิ่งถูกบดขยี้ (ฉัน) ก็ยิ่งอยากทอดสายตาลงมอง!】
เมื่อบทเพลงไต่ขึ้นสู่จุดสูงสุด
กระบี่ของเฟินเฟิงก็ฟาดลงมา
ไป๋เอ้อแขนขาด ปีกหัก มือที่กำอาวุธอินเฉินไว้แน่นถูกตัดขาดจากร่าง
เขากัดฟันแน่น จ้องศัตรูเขม็งด้วยความโกรธจนแทบถลน
แต่ร่างที่ร่วงลงไปนั้นไม่อาจหยุดยั้งได้อีกแล้ว
ดวงตะวันร่วงหล่นแล้ว