【มาร์ชเซเว่น: หรือว่าในอนาคตพวกเราจะไปโอห์มฟาลอส แล้วต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกเขา?】
【สตาร์: ดีจังเลย! ฉันอัดอั้นจนแทบทนไม่ไหว อยากต่อยนานุคสักหมัดจริง ๆ!】
【โบติโอ: นับฉันไปด้วยคน!】
【ตันเหิง: เอ่อ... เป็นไปได้ไหมว่าพวกคุณจะสู้นานุคไม่ได้?】
ในบรรดาสามตัวแสบ มีเพียงคนเดียวที่ส่วนใหญ่ยังรักษาสติไว้ได้ ส่งคำเตือนด้วยความหวังดีมาให้
【สตาร์: ว้าว ไม่บอกกันให้เร็วกว่านี้ล่ะ? ฮิ ๆ ไม่กลัวหรอก ยังไงก็วนกลับมาเกิดใหม่ได้ ต่อยไปหมัดนี้ก็ไม่เสียหาย!】
【โบติโอ: ใช่เลย! ไหล่ชนไหล่ ปีนภูเขาดาบไปด้วยกัน ขาแนบขา โดนยิงไปด้วยกัน!】
【ตันเหิง: ...ตอนร้องเจ็บก็อย่าลืมเบาเสียงหน่อย】
ตันเหิงมองด้วยแววตาสุดเอือมระอา ในหัวเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย
คนพวกนี้นี่อาการหนักกันไม่เบา คิดว่านานุคเป็นเครื่องทดสอบพลังหมัดในสวนสนุกหรือไง ถึงได้คิดว่าใคร ๆ ก็เข้าไปต่อยได้สองสามที?
……
ไป๋เอ้อค่อย ๆ ลับหายไปจากขอบฟ้า ราวกับดวงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณ
ทุกคนเข้าใจดีว่า นี่ไม่ใช่เพลงปิดฉากของวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ไร้นามที่ทำภารกิจสำเร็จแล้วจากไป แต่เป็นพิธีประกาศเจตจำนงก่อนก้าวเข้าสู่สนามรบ ที่เต็มไปด้วยผู้กล้าแถวหน้าของทะเลดวงดาว
ไป๋เอ้อจะก้าวเข้าสู่สนามรบที่พวกเขาเคยร่วมเป็นพยาน และไม่มีทางชนะได้เลยแม้แต่น้อย เพื่อแสดงให้เห็นถึงจุดสูงสุดของความกล้าหาญของมนุษยชาติ และปลดปล่อยจิตวิญญาณอันฮึกเหิมออกมาให้หมด!
“ลาก่อน ผู้บุกเบิก ตอนนี้ฉันจะทำตามชะตากรรมสุดท้ายของฉันให้สำเร็จ”
“คำพยากรณ์ของ【ผู้กอบกู้】ไม่มีความหมายกับฉันอีกแล้ว ควรมอบมันให้กับคนที่เหมาะสมกว่า ซึ่งก็คือเธอ”