ภายในห้องส่วนตัวของโอห์มฟาลอส
สีหน้าของเหล่าทายาททองคำหม่นคล้ำจนแทบหยดเป็นน้ำหมึก
“พวกเรา...เป็นแค่สิ่งมีชีวิตที่ถูกเขียนขึ้นจากโค้ดงั้นเหรอ?” เซเฟอร์ริมฝีปากสั่น ปกติเธอไม่เคยกลัวอะไร แต่เรื่องนี้ทำเอาเธอสั่นสะท้านจริง ๆ “คำโกหกที่ยิ่งใหญ่ที่สุด...ทั้งโลกเป็นเรื่องโกหกทั้งหมดงั้นเหรอ?!”
“จับไลกอสมาเดี๋ยวนี้!” ไมเดย์ตวาดเสียงเข้ม “ในเมื่อเขาเป็นคนเขียนทุกอย่างขึ้นมา เขาก็ต้องมีความสามารถเปลี่ยนแปลงมันได้ เราจะปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจต่อไปไม่ได้!”
อากลาเอียพยักหน้า “ต้องจับเป็นไลกอสให้ได้ คุณไฮเซอิน”
“ไม่ทันแล้ว” ไฮเซอินกลับเข้ามาในห้องส่วนตัว เธอเก็บกระบี่ สีหน้าเคร่งขรึมพลางส่ายหน้า “ไลกอสหายตัวไปแล้ว ไม่มีใครในสภาผู้อาวุโสรู้ว่าเขาไปไหน บางทีเขาอาจไม่ปรากฏตัวอีกเลยก็ได้”
“บ้าจริง!” ไมเดย์ทุบกำปั้นลงบนมือด้วยความโกรธ
“ไม่เจอกันก็ดีแล้ว” เค่อหลวี่เต๋อลาโบกมือ ส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ
เธอถอนหายใจเบา ๆ “พูดไปแล้ว เขาก็ถือเป็นผู้สร้างพวกเราเหมือนกัน ถ้าบีบคั้นเขาจนถึงขีดสุด ผลที่ตามมาอาจคาดเดาไม่ได้”
“ฮะ~ ใครจะคิดว่าศัตรูตัวฉกาจที่สุดของโอห์มฟาลอส จะซ่อนตัวอยู่ในหัวใจของโอห์มฟาลอสมาตลอด”
เฟิงจิ่นประสานมืออย่างกระวนกระวาย แววตาสั่นไหว
อีคาตัวน้อยบินมาอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วถูไถเส้นผมเพื่อปลอบใจ “ดุ๊ดดู่”
เฟิงจิ่นฝืนยิ้ม “ขอบคุณนะ อีคาตัวน้อย แต่...พวกเราทุกคน รวมถึงทุกคนที่แข็งแรงดี คนที่เจ็บป่วย และคนที่หายดีแล้ว ล้วนเป็นแค่การทรมานของโค้ดอย่างนั้นเหรอ? ทุกอย่างไร้ความหมายหมดเลยเหรอ?”