“อ๊า! อะไรน่ะ!”
“เจ้าทำอะไร!”
“รูปสลักกระดูกของข้า! รูปสลักกระดูกของข้า!”
……
ลมคลั่งพัดกระโชกเข้ามาในถ้ำแกะสลักกระดูกอันมืดสลัว เหล่าคนรับใช้กับกองกระดูกต่างถูกลมพัดจนล้มระเนระนาด เสียงกรีดร้องดังระงม!
เมื่อทุกคนทรงตัวได้แล้วเพ่งมอง จึงพบว่ามีหมูป่าตัวมหึมาพุ่งชนผ่านข้างกายไป
คนรับใช้ที่โชคร้ายและอยู่ใกล้ทางเดินถูกหมูป่าชนกระเด็นไปหลายเมตร อย่างน้อยก็คงซี่โครงหักไปหลายซี่
เพียงชั่วพริบตา หมูป่าก็พาเหยาผ่างจื่อสูงเกือบ 1.8 เมตรมาถึงส่วนลึกที่สุดของถ้ำแกะสลักกระดูก
ภายใต้การชี้นำของเหยาผ่างจื่อ หมูป่าชะลอฝีเท้าลง แรงเฉื่อยมหาศาลเกือบเหวี่ยงเหยาผ่างจื่อตกลงมา ขณะเดียวกัน ฝุ่นลมจากการวิ่งห้อตะบึงมาตลอดทางก็พัดเปลวเทียนรอบด้านที่ริบหรี่อยู่แล้วให้ดับลงจนสิ้น
ส่วนลึกที่สุดของถ้ำแกะสลักกระดูกจมสู่ความมืดมิดอย่างสมบูรณ์
หืม? ผู้ดูแลหรือ?!
ก่อนเปลวเทียนจะดับ หวังลู่เห็นร่างมหึมาร่างหนึ่งหยุดอยู่ข้างกองกระดูกตรงหน้าเขาราง ๆ
หวังลู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง คาดว่าเป็นหลิวเอ้อร์หนิว ผู้ดูแลคนรับใช้ที่มาถึงที่นี่เพื่อจัดการคดีฆาตกรรมซึ่งเกี่ยวข้องกับตน
หลังพักหายใจอยู่ครู่หนึ่ง พลังวิญญาณในร่างหวังลู่ก็ฟื้นคืนมาบ้าง เรี่ยวแรงของเขากลับคืนมาเช่นกัน
เขาลุกขึ้นยืนในความมืดอย่างเด็ดขาด ประสานมือยอมรับความผิดว่า
“ผู้ดูแลหลิว หวังฉีถูกข้าสังหารจริง เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหัน ข้าจำต้องลงมือโดยไม่ตั้งใจพลั้งมือฆ่าเขา”
แม้จะเป็นผู้ฝึกกระดูกขั้นสิบเช่นเดียวกัน แต่หวังลู่รู้ดีว่า ‘อยู่ใต้ชายคาผู้อื่น จำต้องก้มหัว’ เขาจึงก้มศีรษะยอมรับความผิดกับผู้ดูแลหลิวก่อน เมื่ออีกฝ่ายรู้ภายหลังว่าเขาก้าวเข้าสู่แถวผู้ฝึกกระดูกแล้ว ก็คงไม่คิดเล่นงานเขา
ใครจะรู้ว่าเหตุการณ์ต่อจากนั้นกลับเกินคาด!
เสียงหนึ่งดังมาจากความมืด แทบจะเป็นเสียงคำรามก้อง
“เป็นเจ้านี่เอง! ไอ้เฒ่า! ข้าจะเอาชีวิตเจ้ามาชดใช้!”
สิ้นเสียง หมูป่าเขี้ยวที่เหยาผ่างจื่อนั่งอยู่บนหลังพลันสะบัดร่างหนักกว่าพันชั่ง แล้วพุ่งเข้าใส่หวังลู่อย่างบ้าคลั่ง!
“ครืน!”
สิ่งที่มาถึงก่อนหมูป่าเขี้ยว คือเสียงสั่นสะเทือนที่ดังก้องทั่วถ้ำแกะสลักกระดูก!
หวังลู่ร้องในใจว่าแย่แล้ว!
เขาไม่ทันได้คิด รีบกลิ้งตัวไปหลบตรงมุมกำแพงทันที!
“ตูม!” “โครมครืน!”
ชั่วพริบตาถัดมา เสียงกระแทกมหึมาพร้อมเสียงหินจากเพดานถ้ำร่วงลงมา กึกก้องอยู่ข้างหูหวังลู่!
ฉวยจังหวะที่การโจมตีหยุดลง สมองของหวังลู่ก็แล่นอย่างรวดเร็ว!
ไม่ใช่ผู้ดูแลหลิว แต่ควบคุมรูปกระดูกได้ แถมยังมีความแค้นกับฉัน คนที่เอาป้ายของหวังฉีไป!
เพียงชั่วลมหายใจเดียว หวังลู่ก็วิเคราะห์ตัวตนของศัตรูออกแล้ว
เขารู้ว่าตนไม่อาจสู้กับสัตว์ยักษ์ตรงหน้าและผู้ฝึกกระดูกที่มองไม่เห็น จึงลดท่าทีลงแล้วเอ่ยว่า
“ศิษย์พี่ท่านนี้ หากหวังผู้นี้ล่วงเกินท่านตรงไหน หวังผู้นี้ยินดีขอขมา บัดนี้หวังผู้นี้ก้าวเข้าสู่แถวผู้ฝึกกระดูกเช่นเดียวกับท่านแล้ว สำนักมีกฎห้ามผู้ฝึกกระดูกในสำนักต่อสู้กันเป็นการส่วนตัว ขอท่านเก็บรูปกระดูกเสียเถิด วันหน้า หวังผู้นี้...ไม่สิ หวังลู่จะไปขอขมาท่านถึงที่แน่นอน!”
เป็นดังที่คิด ทันทีที่เขาพูดจบ สัตว์ยักษ์ตรงหน้าและผู้ฝึกกระดูกที่ควบคุมมันต่างหยุดเคลื่อนไหว
จะ...เป็นไปได้อย่างไร! เขาก็เป็นผู้ฝึกกระดูกเหมือนกันหรือ?!
เหยาผ่างจื่อใจสั่นสะท้าน ไม่คล้ายเชื่อคำพูดของคนตรงหน้า
ขณะเดียวกัน ในใจเขาก็เกิดความเสียใจขึ้นมาระลอกหนึ่ง
หากเป็นดังที่อีกฝ่ายกล่าว เขาเป็นผู้ฝึกกระดูกเช่นเดียวกับตน เช่นนั้นตนก็พลาดโอกาสทองที่จะสังหารอีกฝ่ายไปแล้วมิใช่หรือ!
เหยาผ่างจื่อนึกขึ้นได้ว่า เมื่อครึ่งเค่อก่อนตอนที่ตนพบคนผู้นี้ อีกฝ่ายกำลังนั่งสมาธิอย่างไม่ระวังตัว ทั้งหน้าผากยังชุ่มไปด้วยเหงื่อ ท่าทางเหมือนกับตอนที่ตนกินผลเปิดลานว่างเข้าไปไม่มีผิด!
ถ้าตอนนั้นฉันฆ่าเขาก่อน แล้วค่อยเปิดลานว่าง เรื่องที่ชวนให้ตัดสินใจยากเช่นนี้จะไม่เกิดขึ้นใช่ไหม!
ใบหน้ากลมอ้วนซึ่งดูเป็นมิตรอยู่บ้างของเหยาผ่างจื่อบิดเบี้ยวเพราะความเสียใจในยามนี้ คิ้วโค้งทั้งสองข้างขมวดเข้าหากัน ฟันขบกันดังกรอด ๆ
ทันใดนั้น ใบหน้าของเขากลับคลายลงพร้อมกันอย่างผิดวิสัย
เพราะเหยาผ่างจื่อนึกขึ้นได้ว่า สำหรับเขา สำหรับเหยาจินถงผู้พลาดโอกาสทองไปแล้ว เวลานี้ต่างหากคือโอกาสทองในการล้างแค้น!
ไม่ต้องคิด ไม่ต้องลังเล มีเพียงความคิดเดียว จงมีชีวิตอยู่กับ—ปัจจุบัน!
“ตาย!”
เหยาจินถงโบกค้อนเล็กในมือ ชี้ไปยังต้นเสียงของหวังลู่ แล้วสั่งหมูป่าเขี้ยวพุ่งเข้าจู่โจมครั้งสุดท้าย!
วันนี้เขาจะต้องได้เห็นศพของหวังลู่!
“เจ้า!”
เมื่อเห็นว่าพูดหว่านล้อมไม่ได้ผล หวังลู่ก็โซเซพุ่งไปอีกด้านหนึ่งซึ่งเป็นทิศตรงข้ามกับเสียงกระแทกเมื่อครู่!
ขอเพียงหลบการจู่โจมครั้งนี้ได้ แล้วควบคุมฝีเท้าให้เบาที่สุดเพื่อหนีไปไกล เขาก็ยังมีโอกาสสลัดเจ้าคนบ้าผู้นี้ได้!
น่าเสียดาย
พลาดไปเพียงก้าวเดียว!
ความเร็วของคนจะเทียบกับหมูป่าได้อย่างไร!
ชั่วพริบตา เขี้ยวยาวกว่าหนึ่งเมตรของหมูป่าเขี้ยวก็แทงเข้าที่ตัวหวังลู่ตรง ๆ ส่งร่างเขากระเด็นไปไกลหลายเมตร!
“ตูม!”
เสียงร่างกระแทกพื้นอย่างหนักดังก้องไปทั่วถ้ำแกะสลักกระดูก
จากนั้นก็เหลือเพียงความเงียบงันประหนึ่งความตาย ไม่มีเสียงอื่นใดนอกจากเสียงหัวใจเต้นทึบ ๆ ของหมูป่าเขี้ยว!
หวังลู่ถูกหมูป่าเขี้ยวสังหารในกระบวนท่าเดียวเช่นนี้เอง
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
ผ่านไปนาน เมื่อเห็นว่าหวังลู่ไม่ตอบสนองอีก เหยาจินถงก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งในที่สุด
“หวังฉี ในที่สุดพี่ใหญ่ก็ล้างแค้นให้เจ้าได้แล้ว! แต่ยังไม่สาแก่ใจเลย!”
เหยาจินถงกระโดดลงจากหลังหมูป่าเขี้ยว ถือค้อนเล็กเดินไปหาร่างของหวังลู่
เขารู้สึกว่าหวังลู่ตายง่ายเกินไป
เขาปรารถนาเหลือเกินว่าหวังลู่จะยังมีลมหายใจเฮือกสุดท้าย เพื่อให้ตนได้เลาะเส้นเอ็นและกระดูก ทุบแขนขาทั้งสี่ให้แหลก แล้วฟังเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดของหวังลู่ดังก้องอยู่ข้างหู
สุดท้ายค่อยโยนเขาลงไปยังก้นผา ให้เขามองดูสัตว์ปีศาจกัดกินร่างตนเองด้วยตาตัวเอง
น่าเสียดาย
ไม่มีคำว่า ‘หาก’ มากมาย และไม่มี ‘ความปรารถนา’ มากมายเช่นกัน
พลันมีมือใหญ่ข้างหนึ่งยื่นออกมาจากความมืด คว้าหัวของเหยาจินถงไว้ แล้วหิ้วเขาลอยขึ้นกลางอากาศราวกับหิ้วลูกไก่!
“เจ้า...เจ้าเป็นใครกันแน่!”
ลำคอของเหยาจินถงถูกดึงจนเจ็บ เขาคำรามพลางแกว่งแขนขาทั้งสองข้าง หวังดิ้นให้หลุดจากการควบคุมของมือใหญ่!
ความมืด มือยักษ์ และสิ่งที่ไม่รู้จักกัดกร่อนปราการจิตใจของเขาอย่างต่อเนื่อง ความหยิ่งผยอง ความโกรธแค้น หรือแม้แต่ความคิดบิดเบี้ยว ล้วนถูกกลืนกินจนหมดสิ้น!
“ฮึ่ม!”
หมูป่าเขี้ยวดูเหมือนจะรับรู้ถึงอารมณ์ของเหยาจินถง มันงอขาหลังอันกำยำทั้งสองข้าง ออกแรงพร้อมกัน! หลังส่งเสียงร้องคำรามของหมู มันก็พุ่งเข้าใส่ความมืดอีกครั้ง!
“ปัง!”
หมูป่าเขี้ยวชนเข้ากับของแข็งอย่างจัง ต่อให้มันออกแรงแค่ไหน ก็ไม่อาจดันไปข้างหน้าได้แม้แต่ก้าวเดียว
เพราะในความมืดมีมือใหญ่ข้างหนึ่งกดหัวของมันเอาไว้!
“ค่อยคิดบัญชีกับเจ้า”
เสียงแหบพร่าดังมาจากเหนือศีรษะเหยาจินถง จากนั้นร่างของเขาก็วูบไหว ก่อนถูกเหวี่ยงไปด้านข้างอย่างแรง
ต่อจากนั้น
“ปัง ๆ ๆ ๆ!”
เสียงทุบตีดังมาจากร่างหมูป่าเขี้ยวนับไม่ถ้วน หมัดกระแทกเนื้อเต็มแรง!
“อั่ก!”
มันถูกทุบตีติดต่อกันเกือบหนึ่งนาที แม้แต่หมูป่าเขี้ยวร่างอ้วนใหญ่ก็ทนไม่ไหว ในที่สุดก็พ่ายแพ้พร้อมเสียงร้องครวญคราง
ทันทีที่หมูป่าเขี้ยวล้มลง ร่างของมันก็เริ่มสลายไป แสงสีขาวส่องประกายระยิบระยับพร่างพรายออกจากตัว
แสงนั้นทำให้เหยาจินถงเห็นว่าแท้จริงแล้วสัตว์ยักษ์ปริศนาตรงหน้าคือสิ่งใด
“หวะ...หวังลู่!”
ไม่ผิดเลย ยักษ์ที่ทำให้เหยาจินถงหวาดกลัวจนสิ้นสติ และถูกจำกัดด้วยถ้ำจนแทบต้องคุกเข่าอยู่กับพื้น ก็คือหวังลู่ที่ขยายร่างใหญ่ขึ้นสิบเท่า!
เมื่อได้ยินเสียงร้องตกใจของเหยาจินถง หวังลู่ก็ค่อย ๆ หันศีรษะใหญ่กว่าจอโทรทัศน์ผลึกเหลวไปมองเขา
ดวงตาข้างหนึ่งของหวังลู่ถูกเส้นผมหยิกบดบังไว้ ราวกับห้วงเหว อาศัยแสงสีขาวที่กำลังจะดับสลายสะท้อนร่างของเหยาจินถง เพียงชั่วพริบตา เหยาจินถงก็หมอบกราบอยู่ใต้รอยยิ้มประหลาดของเขา ไม่อาจลุกขึ้นมาได้อีก!
……
“พรวด!”
หลิวเอ้อร์หนิวพ่นเลือดเก่าออกมาพุ่งไปไกลสามจั้ง จากนั้นร่างก็อ่อนยวบ ล้มลงตรงหน้าหลินเฉิงอวี่
เขาฝืนยกร่างท่อนบนขึ้น เช็ดคราบเลือดที่มุมปาก แล้วตะโกนว่า
“ใครมันฆ่าหมูของข้า!”
เขาไม่สนใจหลินเฉิงอวี่ที่เพิ่งถอดเสื้อผ้าออกจากร่างนางไป ฝืนพยุงร่างอ่อนแรงเดินออกจากถ้ำพำนัก
น่าโมโหนัก! ทำไมถึงมีคนคอยขัดเรื่องดี ๆ ของข้าในช่วงเวลาสำคัญอยู่เรื่อย!”