เมื่อครู่มัวแต่ทะเลาะกันจนไม่ได้สังเกต พอได้สติ หลิงอู๋โหยวก็รู้สึกว่ามีกลิ่นเหม็นประหลาดที่อธิบายไม่ถูกลอยอยู่ในห้อง เธอขมวดคิ้วแล้วเดินไปเปิดหน้าต่าง
ห้องไม่กว้างนัก หลิงอู๋โหยวจัดแจงด้วยความคิดส่วนตัวเต็มเปี่ยมว่า “คุณค้นเสื้อผ้าพวกนี้ เตียง แล้วก็ตู้หนังสือ ส่วนฉันค้นโต๊ะ ไม่มีปัญหาใช่ไหม”
สือหยวนหยิบถุงมือออกมาสวม แล้วส่งอีกคู่ให้เธอ “ไม่มีปัญหา”
บนโต๊ะเขียนหนังสือมีชั้นเก็บของอยู่สองสามชั้น ด้านบนวางหนังสือไว้หลายเล่ม หลิงอู๋โหยวหยิบมาเปิดดูส่ง ๆ สองสามเล่ม มีหนังสือเตรียมสอบข้าราชการอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่กลับเป็นหนังสือเปล่า หนังสือเรียนมีไม่มาก แต่นิยายแนวมังกรผงาดฟ้ามีอยู่หลายเล่ม บางครั้งตามซอกหน้ากระดาษยังเจอหนังสือโป๊เล่มเล็กซ่อนอยู่หนึ่งสองเล่ม
เธอดึงลิ้นชักออก ข้างในมีของจิปาถะระเกะระกะ ทั้งกรรไกรตัดเล็บ เครื่องเล่นเกม ปากกา…
ลิ้นชักชั้นสุดท้ายที่ใส่กุญแจถูกหลิงอู๋โหยวบังคับกระชากเปิด เสียง “โครม” ดังขึ้นจนสือหยวนหันมาสนใจ เขามองหลิงอู๋โหยว ส่วนเธอก็มองเขากลับอย่างเย็นชาอยู่ครึ่งวินาที ก่อนจะเบือนสายตาหนี
เธอชะโงกมองเข้าไป คิดว่าอาจมีของสำคัญอะไรอยู่ ที่ไหนได้กลับเป็นของเล่นที่ผู้ชายสกปรกใช้ปลดปล่อยความใคร่
น่าขยะแขยง
“ปัง!”
เธอปิดลิ้นชักกลับด้วยแรงมากกว่าเมื่อครู่
เห็นโต๊ะถูกกระแทกจนสั่นอยู่หลายครั้ง สือหยวนก็ทนไม่ไหว ต้องเอ่ยเตือนอย่างอ่อนโยนว่า “อู๋โหยว อย่าทำแบบนั้นสิ เบามือหน่อยได้ไหม”