แม้เพื่อนร่วมทีมคนอื่นจะรู้สึกหม่นหมองกันอยู่บ้าง แต่หลิงอู๋โหยวก็ยังกินข้าวไปตั้งสองชามเต็ม ๆ
ซ่งเว่ยอันพาทุกคนไปยังห้องสอบสวน เขายืนอยู่กลางทางเดิน มองห้องสอบสวนที่หนึ่งทางซ้ายที ห้องสอบสวนที่สองทางขวาที ราวกับกำลังคิดอยู่ว่ามื้อเย็นจะกินผัดหมี่หรือบะหมี่น้ำ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาอย่างงุนงงว่า
“เริ่มกิน...แค่ก เริ่มสอบใครก่อนดี?”
สือหยวนกล่าวว่า “ผมคิดว่าควรสอบเฉินจื้อเฉียงก่อน เขาน่าจะเป็นฝ่ายมีอำนาจนำในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ จากการเก็บปากคำครั้งก่อน เขามีนิสัยใจร้อนและความเป็นชายเป็นใหญ่ชัดเจน มีโอกาสสูงที่จะโยนหลักฐานความผิดทั้งหมดให้หยางฉี่อี้ หลังจากนั้นตอนสอบหยางฉี่อี้ เราก็ใช้เรื่องนี้สร้างรอยร้าวระหว่างทั้งคู่ได้”
ซ่งเว่ยอันพยักหน้า “มีเหตุผล”
หลิงอู๋โหยวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “สอบเฉินจื้อเฉียงไปจะได้อะไร? คนแบบนั้น ถ้าไม่มีหลักฐานมัดตัว ต่อให้ตายก็ไม่ยอมรับแน่ ต้องเริ่มจากหยางฉี่อี้ก่อน ถามว่าเขาจะรับสารภาพไหม ถ้าไม่รับก็ให้เขาเล่าเรื่องคดีให้ชัด แล้วเลือกมาสักสองเรื่อง เอาไปหลอกเฉินจื้อเกา โดยอ้างว่าตำรวจมีหลักฐานแล้ว”
ซ่งเว่ยอันพยักหน้าอีกครั้ง “ที่คุณพูดก็มีเหตุผลเหมือนกัน”
สือหยวนมองหลิงอู๋โหยว ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ถ้าหลอกไม่สำเร็จล่ะ? ทำแบบนี้มีแต่จะทำให้เขาดูถูกตำรวจมากขึ้น”
หลิงอู๋โหยวเลิกคิ้ว “ดูถูกก็ดูถูกไปสิ ฉันต้องให้เขานับถือฉันด้วยหรือไง?”
สือหยวนกล่าวว่า “ถ้าเขาหมดความยำเกรงต่อตำรวจ ก็จะส่งผลต่อการสอบสวนหลังจากนี้”